บทที่ 2

เมื่อเห็นสีหน้าของเขา หลีปั้นเมิ่งก็รู้ทันทีว่าเขาจำไม่ได้จริง ๆ

จงเซ่าเหนียนเม้มริมฝีปากบาง

เมื่อลองนับดูดี ๆ เขาใช้ชีวิตร่วมกับเธอมานานถึงห้าปีแล้ว

จงเซ่าเหนียนไม่ได้รู้สึกว่าเวลาห้าปีนี้ยาวนานหรือทรมานใจ

กลับรู้สึกว่ามันผ่านไปเร็วมากเสียด้วยซ้ำ

เร็วเสียจนเขาใจลอยไปชั่วขณะ

นี่มันผ่านไปห้าปีแล้วจริง ๆ เหรอ

หลีปั้นเมิ่งยิ้มบาง ๆ "ถือว่าฉลองให้พวกเรา ที่วันนี้ตัดสินใจจบชีวิตคู่ที่บั่นทอนกันมาห้าปีก็แล้วกัน"

ในขณะที่ยิ้มอยู่นั้น นัยน์ตาของเธอก็เริ่มมีประกายหยาดน้ำตา

เธอหยิบเค้กที่เตรียมไว้ตั้งนานแล้วออกมา

เป็นเค้กที่เธอทำด้วยตัวเอง

ตั้งแต่ตัวแป้ง ครีม ไปจนถึงผลไม้ ทั้งหมดเธอทำเพียงลำพังทุกขั้นตอน

หน้าเค้กถูกตกแต่งด้วยมะม่วงวางเรียงรายจนเต็มชั้น

หลีปั้นเมิ่งแพ้มะม่วง

แค่กินเข้าไปคำเดียวร้อนในก็จะขึ้นเต็มปาก

แค่สัมผัสผื่นแดงก็จะขึ้นเต็มมือ

แต่จงเซ่าเหนียนชอบกินมะม่วงมาก

เขาเคยเห็นตอนเธอแพ้มะม่วง แต่กลับไม่เคยเก็บมาใส่ใจ หรืออาจจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

เพราะวันต่อมา บนโต๊ะอาหารก็ยังมีมะม่วงวางอยู่เหมือนเดิม

วันนี้หลีปั้นเมิ่งสวมถุงมือในห้องครัว ใช้มีดค่อยๆ ปอกเปลือกและหั่นมะม่วงด้วยความรักทั้งหมดที่เธอมี

เธอจินตนาการและเฝ้ารอว่าตอนที่ยกเค้กนี้มาให้ แววตาของจงเซ่าเหนียนจะอบอุ่นเหมือนธารน้ำแข็งที่ละลาย

แต่น่าเสียดาย... มันเป็นเพียงการคิดไปเองข้างเดียวอย่างเพ้อเจ้อของเธอ

หลีปั้นเมิ่งตัดเค้กชิ้นเล็ก ๆ ยื่นให้เขา

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

เมื่อจงเซ่าเหนียนเห็นชื่อที่โทรเข้ามา สีหน้าของเขาก็อ่อนโยนลงในทันที

"ว่าไง อาเหยียน"

"ฉันถึงสนามบินแล้วนะเซ่าเหนียน" เสียงใส ๆ ของฟู่อวี๋เหยียนดังมาจากโทรศัพท์ "นายจะมารับฉันไหม"

"ถ้านายไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ ฉันนั่งแท็กซี่กลับเองได้"

จงเซ่าเหนียนเลิกคิ้ว "ไฟลท์บินพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ"

"ฉันเลื่อนตั๋วแล้ว... ฉันอยากเจอนายเร็ว ๆ ไง รอไม่ไหวแม้แต่วันเดียว"

จงเซ่าเหนียนเผยรอยยิ้ม ตอบด้วยเสียงทุ้มมีเสน่ห์ "ฉันจะรีบไปสนามบินเดี๋ยวนี้"

พอวางสาย เขาก็หมุนตัวเดินจากไปทันที

หลีปั้นเมิ่งยังคงถือจานเค้กที่ตัดไว้ค้างอยู่ในท่าเดิม

"...กินสักคำเถอะ" เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นและเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น

ฝีเท้าของจงเซ่าเหนียนไม่ได้หยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก "ฉันทำเองกับมือเลยนะ"

"ไม่มีเวลาแล้ว" จงเซ่าเหนียนตอบอย่างเย็นชา

เขาต้องรีบไปรับฟู่อวี๋เหยียน

ไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว

หลีปั้นเมิ่งกัดริมฝีปาก "จงเซ่าเหนียน ถ้าไปเจอหน้าฟู่อวี๋เหยียนช้าสักวินาที นายจะตายหรือไง"

คำพูดประชดประชันแบบนี้ได้ผลเสมอ

จงเซ่าเหนียนหันกลับมามองเธอทันทีด้วยสายตาคมกริบดุจใบมีด

เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินย้อนกลับมา คว้าจานเค้กในมือเธอแล้วคว่ำมันลงบนเค้กทั้งก้อนอย่างแรง

เค้กเละหมดแล้ว

พังพินาศทุกอย่าง

ตัวอักษรที่เขียนว่า 'สุขสันต์วันครบรอบแต่งงาน 5 ปี' หายวับไม่เหลือร่องรอย

จงเซ่าเหนียนยังไม่หายแค้น เขาเตะเค้กนั้นจนกระเด็นคว่ำไปอีกทาง

ปัง

ประตูถูกปิดลง

จงเซ่าเหนียนเดินไปไกลแล้ว

หลีปั้นเมิ่งหลุบตาลง มองดูความเละเทะบนพื้น

มันเหมือนกับชีวิตและชีวิตคู่ของเธอเลย

เธออยากถามจงเซ่าเหนียนมาตลอดว่า เขาไม่เคยรักเธอเลยสักนิดเลยเหรอ

แต่เธอเขากลัวว่าคำตอบของเขา จะกลายเป็นฝันร้ายไปตลอดชีวิตของเธอ

แต่ทั้งที่ในปีนั้น เขาเคยบอกกับเธออย่างจริงใจแล้วแท้ ๆ

"ต่อไปเธอจะมีฉัน"

คำสั้น ๆ ไม่กี่คำนี้ กลายเป็นความเชื่อมั่นเพียงหนึ่งเดียวของเธอตลอดมา

หลีปั้นเมิ่งในวัยสิบขวบ ต้องสูญเสียพ่อแม่ไปตลอดกาล

พ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะเดินทางไปทำงาน และเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที

กิจการของตระกูลหลีจึงตกไปอยู่ในความดูแลของลุงรอง

ฉากหน้าบอกว่าช่วยดูแล แต่ความจริงคือการยึดสมบัติไปเป็นของตัวเองอย่างหน้าด้าน

ในงานศพ หลีปั้นเมิ่งสวมชุดไว้ทุกข์ ขณะดูรูปหน้าศพ เธอร้องไห้จนชาชินไปหมดแล้ว

หลีซวี่ฮั่ว พี่ชายแท้ ๆ ยืนอยู่ข้างกายเธอ เขาสูงกว่าเธอครึ่งศีรษะ แต่เขาก็อายุเพียงสิบสามสิบสี่ปีเท่านั้น

จงเซ่าเหนียนปรากฏตัวขึ้นในตอนนั้นเอง

เขาอายุเท่ากับหลีซวี่ฮั่ว และยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกันด้วย

เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งเดินตามผู้ใหญ่ในตระกูลจงมาร่วมงานศพ

คุณนายเฒ่าจงปลอบใจคุณย่าตระกูลหลีว่าขอให้ตัดใจและเข้มแข็งเข้าไว้

ทั้งสองท่านเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่สมัยสาว ๆ ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นไม่เคยเปลี่ยน

คุณย่าหลีที่สูญเสียลูกชายคนโตและสะใภ้ไป ดูแก่ชราลงไปเป็นสิบปีในพริบตา

"พวกเขาจากไปแบบนี้ ทิ้งลูกไว้สองคน เมิ่งเมิ่งเพิ่งจะสิบขวบ " คุณย่าหลีทอดถอนใจ "ต่อไปจะอยู่ยังไง"

คุณนายเฒ่าจงมองหลีปั้นเมิ่ง ประเมินอยู่ครู่หนึ่งก่อนบอกว่า "เอาอย่างนี้ไหม ให้หมั้นหมายกับเซ่าเหนียนไว้ เติบโตมาด้วยกัน รู้ตื้นลึกหนาบาง เป็นวาสนาที่ดีนะ"

การแต่งงานจึงถูกกำหนดมาขึ้นตั้งแต่วันนั้น

และจงเซ่าเหนียนในตอนนั้น ก็ไม่ได้คัดค้านอะไร

ก่อนจะลากลับ เขาได้ยื่นลูกอมรสมะม่วงให้หลีปั้นเมิ่งหนึ่งเม็ด

"ไม่มีพ่อแม่แล้ว แต่ต่อไปเธอยังมีฉันนะ"

รูปร่างสูงโปร่ง สายตาใสซื่อ เด็กชายที่เริ่มเผยเค้าความหล่อเหลา ได้สั่นคลอนหัวใจของเธอเข้าอย่างจัง

เธอเชื่อเขา และเชื่ออย่างหมดใจจริง ๆ

จนกระทั่งฟู่อวี๋เหยียนปรากฏตัวขึ้น

แรกเริ่มเดิมที ฟู่อวี๋เหยียนเป็นเด็กสาวที่ดูธรรมดามาก เงียบขรึม ใส่แว่นกรอบดำ เป็นพวกเด็กเรียนวัน ๆ อ่านแต่หนังสือ

เธอทำตัวเรียบง่ายจนหลีปั้นเมิ่งไม่เคยสังเกตเห็นเลยด้วยซ้ำ

ทว่าเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งใหญ่ ได้เปลี่ยนทุกอย่างไปโดยสิ้นเชิง

ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาเกิดเพลิงไหม้ขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ

จงเซ่าเหนียนที่กำลังเลือกของอยู่ข้างในคนเดียวถูกขังอยู่ท่ามกลางกองเพลิง

เป็นฟู่อวี๋เหยียนที่พุ่งเข้าไปช่วยเขาออกมาโดยไม่ห่วงชีวิตตัวเอง

เธอยื้อชีวิตของจงเซ่าเหนียนกลับมาจากเงื้อมมือมัจจุราชได้สำเร็จ แต่ตัวเธอกลับสำลักควันจนปอดเสียหาย กลายเป็นโรคเรื้อรัง และเสียงก็ไม่สดใสเหมือนเดิมอีกต่อไป กลายเป็นคนเสียงแหบ

นับแต่นั้นมา จงเซ่าเหนียนและฟู่อวี๋เหยียนก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น

เมื่อเรียนจบมหาวิทยาลัย ทั้งสองตระกูลจึงหารือเรื่องการทำตามสัญญาหมั้นหมาย

จงเซ่าเหนียนไปหาหลีปั้นเมิ่ง

เขาต้องการถอนหมั้น

เขาต้องการแต่งงานกับฟู่อวี๋เหยียน

แต่หลีปั้นเมิ่งไม่ยินยอม

ตอนที่เกิดไฟไหม้ครั้งนั้น บังเอิญว่าเธอไม่อยู่ที่โรงเรียนพอดี

ถ้าเธออยู่ตรงนั้นด้วย เธอก็พร้อมจะเสี่ยงชีวิตพุ่งเข้าไปช่วยจงเซ่าเหนียนเหมือนกัน

สุดท้ายจงเซ่าเหนียนจึงจำใจต้องแต่งงานกับเธอ

ในขณะเดียวกัน เขาก็ส่งฟู่อวี๋เหยียนไปต่างประเทศ

จนป่านนี้เวลาผ่านไปห้าปีแล้ว หลีปั้นเมิ่งไม่เพียงแต่ไม่ได้ความรักจากเขา แต่ยังทำให้เขาเกลียดเธอมากขึ้นทุกวัน

หลีปั้นเมิ่งย่อตัวลง ใช้มือเปล่าหยิบเศษเค้กที่เละเทะขึ้นมายัดใส่ปากคำแล้วคำเล่า

เค้กนั้นรสชาติหวาน

แต่น้ำตานั้นกลับเค็ม

คืนนั้น จงเซ่าเหนียนไม่ได้กลับมาที่บ้าน

หลีปั้นเมิ่งเริ่มนั่งร่างหนังสือสัญญาหย่าอยู่ที่โต๊ะ

เธอนั่งอยู่แบบนั้นทั้งคืน แต่กลับเขียนไม่ออกแม้แต่คำเดียว

สิ่งที่เธอต้องการมาโดยตลอด ไม่ใช่เงินทองเลยสักนิด

ส่วนสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุด บางทีอาจจะไม่มีวันได้มันมาครอบครองแล้วก็ได้

......

หลีปั้นเมิ่งถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์

เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอหลับคาโต๊ะไป

ท้องฟ้าสว่างจ้าแล้ว

"...ฮัลโหล"

"อีกครึ่งชั่วโมง เจอกันที่สำนักงานเขต... เอาหนังสือสัญญาหย่าของเธอมาด้วย" จงเซ่าเหนียนกล่าว

หลีปั้นเมิ่งกะพริบตา มองดูแผ่นกระดาษที่ยังว่างเปล่า แล้วตอบรับ "อืม" เบา ๆ

"ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด" จงเซ่าเหนียนย้ำอีก

เขากลัวว่าหลีปั้นเมิ่งจะไปฟ้องคุณนายเฒ่าจง

เพราะถ้าคุณย่าเข้ามาแทรกแซง การหย่าครั้งนี้คงไม่มีทางสำเร็จแน่

"นายไม่ต้องห่วง" หลีปั้นเมิ่งกล่าว"ครั้งนี้ ครั้งหน้า และไม่ว่าครั้งไหน ๆ ฉันจะไม่ยุ่งกับนายอีก"

จงเซ่าเหนียนเงียบไปครู่หนึ่ง "ให้มันจริงอย่างที่พูดเถอะ"

ตราบใดที่ยังไม่ได้หนังสือสัญญาหย่ามาไว้ในมือ เขาก็ยังกังวลว่าหลีปั้นเมิ่งจะเปลี่ยนใจและทำแผนเขาพัง

เขาทำให้อาเหยียนต้องรอมาห้าปีแล้ว จะปล่อยให้รอต่อไปอีกไม่ได้

หลีปั้นเมิ่งดาวน์โหลดตัวอย่างหนังสือสัญญาหย่าจากอินเทอร์เน็ตมาแก้ไขเล็กน้อย แล้วพิมพ์ออกมาเซ็นชื่อตัวเองลงไป

ขณะยืนเปลี่ยนรองเท้าตรงโถงทางเข้า พ่อบ้านก็ถามเธอว่า "คุณนายครับ จะไปไหนแต่เช้าครับ"

หลังจากแต่งงานกับจงเซ่าเหนียน หลีปั้นเมิ่งก็กลายเป็นแม่บ้านเต็มตัว

เธอทิ้งหน้าที่การงานและอนาคต ใช้ชีวิตหมุนรอบตัวจงเซ่าเหนียนเพียงอย่างเดียว ชีวิตเรียบง่ายและธรรมดาสุด ๆ ถ้าไม่อยู่บ้านก็อยู่จงซื่อกรุ๊ป บางทีก็อยู่คุยเล่นเป็นเพื่อนผู้ใหญ่ตระกูลจงกับตระกูลหลี

เธอเกือบลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งเธอก็เคยเป็นนักศึกษาดีเด่นของ 'มหาวิทยาลัยหัวชิง' และเป็นตัวแทนนักศึกษาขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ในวันจบการศึกษา

ห้าปีที่ทุ่มเทดูแลเหย้าเรือน สิ่งที่ได้กลับมาคือความรังเกียจเหยียดหยามจากเขา

"ฉันจะไปบอกลาตัวเองในอดีตน่ะค่ะ" หลีปั้นเมิ่งยิ้มเศร้า

เธอไม่อยากรักแล้วจริง ๆ

เธอควรจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองสักครั้ง