บทที่ 3

สำนักงานเขต

หลีปั้นเมิ่งมองแวบเดียวก็เห็นจงเซ่าเหนียนยืนอยู่ตรงประตู

เขาสวมสูทผูกไท ดูสง่าเรียบร้อยตั้งแต่หัวจดเท้า

ใบหน้านั้น ไม่ว่าหลีปั้นเมิ่งจะมองสักกี่ครั้ง ก็ยังคงรู้สึกทึ่งอยู่เสมอ

โครงหน้าคมชัด สันจมูกโด่งเป็นคม แววตาแฝงความเย็นชาและอำนาจของคนที่อยู่เหนือผู้อื่นมานาน

เด็กหนุ่มผู้ใสซื่อในวันวานเติบโตเป็นดาวรุ่งดวงใหม่ที่เพิ่งพาตนเองได้ในวงการการเงิน ทั้งตัวดูสุขุมนุ่มลึกขึ้นมาก

ปลายนิ้วของเขาคีบเอกสารไว้ กำลังเหลือบตาขึ้นมองตรงไปข้างหน้าเล็กน้อย

หลีปั้นเมิ่งเดินเข้าไปหา

เมื่อเห็นเธอ คิ้วที่ขมวดมุ่นของจงเซ่าเหนียนก็คลายออก

เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ หมุนตัวเดินตรงไปยังช่องบริการจดทะเบียนหย่า

หลีปั้นเมิ่งเดินตามหลังเขาไป

ทางฝั่งจดทะเบียนหย่าเงียบเชียบจนน่าขนลุก อุณหภูมิเครื่องปรับอากาศเปิดไว้ต่ำมากจนหนาวเข้ากระดูก

เจ้าหน้าที่รับเอกสารของทั้งสองฝ่ายไป

"ทำไมถึงหย่ากันคะ"

คำถามสั้น ๆ เพียงคำเดียว ทำเอาทั้งคู่ถึงกับชะงักไป

เหตุผลที่แท้จริงของการหย่าครั้งนี้ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่พูดไม่ออกกันทั้งคู่

หลีปั้นเมิ่งเป็นฝ่ายตอบก่อน "ความสัมพันธ์ร้าวฉานค่ะ"

ในขณะที่พูด นิ้วมือของเธอก็เผลอขดเกร็งเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

จงเซ่าเหนียนปรายตามองอย่างไม่ใส่ใจ

แต่กลับเห็นว่าบนนิ้วมือของหลีปั้นเมิ่ง มีผื่นแดงขึ้นเต็มไปหมด

เขาเงยหน้าขึ้น และพบว่าบริเวณริมฝีปากของหลีปั้นเมิ่งก็มีผื่นแดงคล้าย ๆ กัน

ปกติเขาไม่เคยชายตามองเธอตรง ๆ เพิ่งจะได้สังเกตเห็นในตอนนี้เอง

เมื่อรู้ตัวว่าจงเซ่าเหนียนกำลังมองอยู่ หลีปั้นเมิ่งก็รีบก้มหน้าลง

เธอได้ยินเขาถาม "นี่เธอเริ่มใช้แผนทรมานตัวเองแล้วเหรอ"

หลีปั้นเมิ่งสูดหายใจเฮือก

"เหมือนแพ้มะม่วงเลย...คิดจะใช้วิธีทรมานตัวเองแบบนี้ เพื่อให้ฉันใจอ่อนกับเธอหรือไง"

หลีปั้นเมิ่งยังแอบหวั่นไหวกับประโยคแรกของเขาอยู่เลย

ที่แท้เขาก็จำได้

แต่ประโยคหลัง กลับทำให้ใจของเธอตายด้านเหมือนเถ้าถ่านทันที

หลีปั้นเมิ่งไม่สนใจเขา เธอหันไปบอกเจ้าหน้าที่ทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"สวัสดีค่ะ พวกเรามาจัดการเรื่องหย่าค่ะ"

"มีระยะเวลาไตร่ตรองหนึ่งเดือนนะครับ" เจ้าหน้าที่คืนเอกสารให้ "อีกหนึ่งเดือนค่อยมาดำเนินการใหม่"

"รับทราบค่ะ ขอบคุณค่ะ"

อาจเป็นเพราะหลีปั้นเมิ่งดูสงบนิ่งและมารยาทดี เจ้าหน้าที่จึงอดไม่ได้ที่จะพูดเสริม "สามีหล่อขนาดนี้ คุณยังตัดใจหย่าลงอีกเหรอคะ จะไม่เสียใจทีหลังเหรอ"

"ฉันว่าเขาต่างหากค่ะที่จะเสียใจทีหลัง" หลีปั้นเมิ่งยิ้ม

เขาจะไม่มีวันได้พบกับคนที่รักเขามากเท่าเธออีกต่อไปแล้ว

จงเซ่าเหนียนคิดว่าสมองเธอคงโดนประตูหนีบจนสมองกลับไปแล้ว

การหย่าครั้งนี้คงบีบคั้นจนเธอเสียสติ ถึงเอาแต่พูดจาเหลวไหล

"เหอะ" เขาหัวเราะอย่างเย็นชา "เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด"

เขาเนี่ยนะจะเสียใจ?

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เขาจะยอมสะกดชื่อจงเซ่าเหนียนถอยหลังเลย!

เมื่อเดินออกมานอกสำนักงานเขต ความร้อนระอุภายนอกอาคารก็ซัดเอาความเย็นเยือกจากเครื่องปรับอากาศหายไปหมด

"หนังสือสัญญาหย่าล่ะ?" จงเซ่าเหนียนถาม "เอามาสิ ฉันจะเซ็นเดี๋ยวนี้เลย"

รอนานอะไรก็เปลี่ยนได้ จะได้ไม่เกิดปัญหาแทรกซ้อนตามมาอีก

หลีปั้นเมิ่งยื่นมือเข้าไปในกระเป๋า เธอสัมผัสโดนแผ่นกระดาษแล้ว แต่จู่ ๆ ก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

เมื่อเช้ารีบออกจากบ้านเกินไป เธอลืมสอดใบยินยอมการผ่าตัดไว้ในหนังสือสัญญาหย่า!

ไม่มีทางที่เธอจะทำแบบนั้น...

จะให้แยกใบยินยอมการผ่าตัดไปให้จงเซ่าเหนียนเซ็นแค่ใบเดียวไม่ได้หรอก

แบบนั้นเขาก็จะรู้เรื่องที่เธอตั้งครรภ์น่ะสิ!

เมื่อเห็นเธอชะงัก จงเซ่าเหนียนก็ขึ้นเสียงสูง "หืม?"

"ฉัน..." หลีปั้นเมิ่งบอกว่า "ฉันยังร่างไม่เสร็จเลย ขอเวลาฉันอีกหน่อยนะ"

เขาหรี่ตา พลางประชดประชัน "นี่คือแผนถ่วงเวลาหย่าของเธอสินะ"

"นายคิดมากไปแล้วจงเซ่าเหนียน พอฉันร่างเสร็จ ฉันจะรีบเอามาให้นายเซ็นทันที ไม่ปล่อยให้เสียเวลาเด็ดขาด"

เธอหมุนตัวเดินจากไป แผ่นหลังตั้งตรงสง่างาม

เธอวางตัวต่ำต้อยต่อหน้าจงเซ่าเหนียนมานานหลายปี ตอนนี้เธอต้องการจะจากไปอย่างมีศักดิ์ศรี

จงเซ่าเหนียนแค่นหัวเราะดูถูก แล้วหันตัวเดินไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามกับหลีปั้นเมิ่งโดยสิ้นเชิง

รถมายบัคและเฉินจิ่งผู้ช่วยของเขามาจอดรออยู่ข้างทางนานแล้ว

เฉินจิ่งเปิดประตูที่นั่งข้างหลัง "ประธานจงครับ"

จงเซ่าเหนียนก้าวขึ้นรถ จากนั้นรถยนต์ก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป

ขณะกำลังจะเลี้ยวเข้าทางแยกถัดไป จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแกรก ๆ ดังขึ้น จากนั้นรถก็หยุดกะทันหัน

ด้วยแรงเฉื่อย ร่างของจงเซ่าเหนียนถลาไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้

"ดูเหมือนรถจะเสียครับ" คนขับกล่าวอย่างตื่นตระหนก "ท่านประธานรอสักครู่นะครับ ผมจะไปดูเดี๋ยวนี้"

เขาคลึงหัวคิ้วอย่างรำคาญใจ พลางหันมองออกไปนอกหน้าต่างรถ

เขาเห็นหลีปั้นเมิ่งยืนอยู่ที่ริมถนน เธอกำลังรอรถประจำทาง

รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งขับมาจอด มีผู้ชายคนหนึ่งเดินลงมาจากฝั่งคนขับ

ชายคนนั้นเดินตรงเข้าไปหาหลีปั้นเมิ่งโดยตรง

จงเซ่าเหนียนรู้จักชายคนนั้น

เผยไหวเซิง

เขาเป็นรุ่นพี่ของหลีปั้นเมิ่ง สมัยเรียนเคยดำรงตำแหน่งประธานนักศึกษามหาวิทยาลัยหัวชิง

ซึ่งหลีปั้นเมิ่งเป็นรองประธาน

ถึงว่าสิตอนหย่าเธอถึงดูเด็ดขาดรวดเร็วขนาดนี้ ที่แท้ก็เพราะ...

หาคนใหม่ไว้รอนานแล้วนี่เอง!

ไฟโกรธที่ไม่มีชื่อเรียกปะทุขึ้นจากส่วนลึกในใจของจงเซ่าเหนียน

ถึงแม้เขาจะไม่รักเธอ และไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอในตอนแรก แต่เธอแบกตำแหน่งคุณนายจงมาตั้งหลายปี เพิ่งจะทำเรื่องหย่าเสร็จก็รีบไปเดทกับผู้ชายคนอื่นทันทีเลย

เห็นเขาเป็นตัวอะไรกัน!?

นี่เหรอคือความรักที่หลีปั้นเมิ่งพร่ำบอกมาตลอด

จงเซ่าเหนียนดึงเนกไทออกอย่างหงุดหงิด

หลีปั้นเมิ่งที่ยืนอยู่ที่ป้ายรถบัสประจำทาง เมื่อเห็นเผยไหวเซิงก็ชะงักไปเช่นกัน

"รุ่นพี่เผย"

เผยไหวเซิงมองเธอ แล้วเอ่ยเสียงต่ำอันนุ่มนวลที่ทำให้รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก "ได้ยินว่าเธอหย่าแล้ว"

หลีปั้นเมิ่งชะงักอีกรอบ

ข่าวนี้...ในตอนนี้ควรจะมีแค่เธอและจงเซ่าเหนียนที่เป็นตัวเอกของเรื่องที่รู้สิ

เผยไหวเซิงไปรู้มาจากไหนกัน

เพราะดูออกว่าหลีปั้นเมิ่งสงสัย เผยไหวเซิงจึงบอกว่า "พี่เดาเอา เพราะฟู่อวี๋เหยียนกลับมาแล้ว จงเซ่าเหนียนคงไม่รักษาความสัมพันธ์สามีภรรยากับเธอต่อไปแน่"

เธอเงียบไป

"ปั้นเมิ่ง คำพูดที่พี่เคยพูดในคืนก่อนที่เธอจะแต่งงานเมื่อห้าปีก่อน... ตอนนี้มันยังคงมีผลอยู่นะ"

ตอนนั้นเผยไหวเซิงบอกกับเธอว่า

หากวันใดในอนาคตเธอคิดตกและหย่าร้างขึ้นมา เขาจะยังคงรอเธออยู่ที่เดิม

เขาจะแต่งงานกับเธอเอง

หลีปั้นเมิ่งยิ้ม "รุ่นพี่คะ แบบนี้มันเรียกว่าเริ่มใหม่ทันทีแบบไม่เว้นช่องว่างหรือเปล่า"

"จงเซ่าเหนียนยังนอกใจเธอได้ในระหว่างที่แต่งงานกันเลย แล้วทำไมเธอจะเริ่มใหม่ทันทีไม่ได้ล่ะ"

"แต่ว่า" หลีปั้นเมิ่งส่ายหน้า "แบบนี้มันไม่ยุติธรรมสำหรับพี่เลย"

เธอเป็นผู้หญิงที่หย่ามาแล้ว และที่สำคัญ...

เธอยังตั้งท้องด้วย

แต่งหนึ่งแถมหนึ่งเนี่ยนะ?

เผยไหวเซิงมีเหตุผลอะไรที่ต้องมารับผิดชอบชีวิตของเธอขนาดนี้

ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากเป็น 'พ่อจำเป็น' หรอก

หลีปั้นเมิ่งกล่าวต่อ "ฉันไม่อยากมีความรักอีกแล้ว การรักใครสักคนน่ะ รสชาติมันขมเกินไป"

เพื่อความรัก เธอต้องยอมทนรับความไม่ยุติธรรมมาทุกอย่าง

"แต่ปั้นเมิ่ง ถ้าจงเซ่าเหนียนรู้ว่าเธอท้องลูกของเขา ถึงจะหย่ากันแล้ว เขาก็ต้องมาแย่งสิทธิ์การเลี้ยงดูแน่"

หลีปั้นเมิ่งอดไม่ได้ที่จะพิจารณาเผยไหวเซิงตรงหน้าอย่างจริงจัง

ทำไมเขาถึงรู้ไปทุกเรื่องเลยล่ะ

"ช่วงนี้เธอไปโรงพยาบาลบ่อย พี่สังเกตมานานแล้ว"เผยไหวเซิงว่า "ใครก็ตามที่ห่วงใยเธอ ก็ต้องสังเกตเห็นเรื่องนี้ทั้งนั้น"

จงเซ่าเหนียนไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา ย่อมไม่แยแสว่าเธอจะเป็นจะตาย ไม่สนใจความเคลื่อนไหวใด ๆ ของเธออยู่แล้ว

"เขา..." หลีปั้นเมิ่งชะงักไปครู่หนึ่งแล้วบอก"เขาไม่ต้องการลูกคนนี้หรอกค่ะ"

เขาเคยพูดเองกับปากว่าเขาเกลียดเธอ และเกลียดเด็กที่เกิดจากเธอด้วย

"ถึงเขาไม่เอา แต่ตระกูลจงก็ต้องเอาเด็กไว้อยู่ดี"

ถ้าอย่างนั้นความหวังที่หลีปั้นเมิ่งจะเลี้ยงลูกเพียงลำพัง ก็คงกลายเป็นเพียงแค่ฝันกลางวัน

เผยไหวเซิงก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว "พี่เป็นพ่อทางพฤตินัยของเด็กคนนี้ให้ได้นะ"

"ขอบคุณในความหวังดีนะคะรุ่นพี่เผย แต่ฉันไม่อยากให้พี่ต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้จริง ๆ"

"แต่พี่เต็มใจนะ"

ขณะที่หลีปั้นเมิ่งกำลังจะตอบ เสียงบีบแตรอย่างร้อนรนก็ดังขึ้น

ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!

รถมายบัคชะลอความเร็วและเคลื่อนที่ไปอย่างช้า ๆ กระจกหน้าต่างที่นั่งตอนหลังเลื่อนลง

เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่คมเข้มของจงเซ่าเหนียน