บทที่ 4

จงเซ่าเหนียนเอียงศีรษะเล็กน้อย มองไปยังหลีปั้นเมิ่งและเผยไหวเซิง

ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งอยู่ในแสงสว่าง อีกครึ่งหนึ่งอยู่ในเงามืด

ดูน่าเกรงขามจนน่ากลัว

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตานั้นดุดันและคมกริบ

เมื่อรถค่อย ๆ แล่นไกลออกไป จงเซ่าเหนียนก็เลื่อนกระจกหน้าต่างขึ้น

"ประธานจงครับ" เฉินจิ่งเอ่ยถาม "คุณนายอยู่กับผู้ชายคนอื่นตามลำพังแบบนี้ ถ้าบังเอิญถูกปาปารัสซี่แอบถ่ายไปเขียนข่าวใหญ่โต อาจจะกระทบต่อภาพลักษณ์ของคุณและบริษัทนะครับ"

"คนที่จะได้รับผลกระทบหนักที่สุด ไม่ใช่ตัวเธอเองหรอกเหรอ"

"เอ่อ..."

จงเซ่าเหนียนสีหน้าเรียบเฉย "เธอควรจะไปเปิดห้องกับเผยไหวเซิงคืนนี้เลยจะดีที่สุด ให้ชื่อเสียงย่อยยับจนคนรุมถ่มถุย ในฐานะฝ่ายที่ทำผิด ตอนหย่าเธอจะไม่ได้เงินจากฉันไปแม้แต่บาทเดียว"

หลีปั้นเมิ่งอยากได้เงินไม่ใช่เหรอ

สิ่งใดก็ตาม ยิ่งเธออยากได้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งไม่อยากให้เท่านั้น

เขายอมบริจาคให้องค์กรการกุศลยังดีกว่าจะเอามาเสียให้กับหลีปั้นเมิ่ง

เขาอยากจะรู้นักว่าถ้าไม่มีเขาแล้ว เธอจะมีจุดจบที่ดีได้อย่างไร

ด้วยสถานการณ์ของตระกูลหลีตอนนี้ ไหนจะพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องของเธออีก เธอไม่มีวันมีชีวิตที่ดีได้หรอก

หลีปั้นเมิ่งคงคิดว่าตัวเองปีกกล้าขาแข็งพอที่จะทิ้งเขาไปได้แล้ว แต่เธอลืมไปว่าหลายปีมานี้ เธอพึ่งพาใบบุญตระกูลจงถึงได้อยู่อย่างมีหน้ามีตา

ความโอหังของเธอ จงเซ่าเหนียนอยากจะกำราบมันให้สิ้นซากมาตั้งนานแล้ว

......

วิลล่าตระกูลหลี

หลังจากหย่าร้าง สถานที่แห่งเดียวที่หลีปั้นเมิ่งจะไปพักพิงได้ก็คือที่นี่

หลังจากพ่อแม่เสียชีวิต ทั้งบริษัท หุ้นและอสังหาริมทรัพย์ต่างถูกลุงรองยึดครองไปหมด เหลือเพียงวิลล่าหลังนี้ทิ้งไว้ให้เธอและพี่ชาย

หลังจากแต่งงานกับจงเซ่าเหนียน เธอก็ย้ายออกไป

แต่ตอนนี้เธอกลับต้องย้ายกลับมาอีกครั้ง

เมื่อก้าวเข้าไปในห้องรับแขก หลีปั้นเมิ่งก็ได้กลิ่นเหล้าฉุนไปหมด

บนพื้นกระจัดกระจายไปด้วยขวดเหล้า ก้นบุหรี่ สายรุ้งกระดาษ ไพ่ และไพ่นกกระจอก รกจนดูเหมือนกองขยะ

หลีซวี่ฮั่วนอนแผ่หลากลางโซฟา หลับสนิทส่งเสียงกรน โดยมีผู้หญิงสวมชุดสายเดี่ยวคนหนึ่งหนุนแขนเขาอยู่

หลีปั้นเมิ่งรู้สึกโกรธจนควันออกหู

เธอคว้าขวดเหล้าเปล่าใกล้มือ แล้วฟาดลงบนโต๊ะรับแขกอย่างแรง

เพล้ง!

เสียงแตกละเอียดที่ดังก้องปลุกชายหญิงบนโซฟาให้ตื่นขึ้นทันที

หลีซวี่ฮั่วสะดุ้งพรวดขึ้นลุกนั่ง ขยี้ตาที่งัวเงีย "เกิดอะไรขึ้น ที่ไหนมีระเบิดเหรอ"

หลีปั้นเมิ่งจ้องเขาเขม็ง "ฉันนี่แหละที่จะระเบิดแล้ว"

"อ้าว? เมิ่งเมิ่งเหรอ" เมื่อหลีซวี่ฮั่วเห็นว่าเป็นเธอ เขากลับถอนหายใจอย่างโล่งอก "เธอกลับมาแล้วเหรอ นั่งสิ... นั่งตามสบายเลย"

พูดจบเขาก็เตรียมจะล้มตัวลงนอนต่อ

หลีปั้นเมิ่งพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเขา บังคับให้เขาลุกขึ้นมานั่งตัวตรง

จากนั้นเธอก็หันไปมองผู้หญิงคนนั้น "ยังไม่ไปอีกเหรอ"

"เธอเป็นใครกัน..." หญิงสาวจ้องเธอด้วยความไม่พอใจ "พี่ฮั่ว ไหนพี่บอกว่ามีแค่ฉันคนเดียวไง"

"ไปไหนก็ไปเถอะ ยัยนี่น้องสาวฉัน น้องสาวแท้ ๆ"

หญิงสาวเดินหน้าเจื่อนออกไปแล้ว

หลีซวี่ฮั่วยังไม่ตื่นเต็มที่ เขานั่งพิงโซฟาพลางหาวหวอด "มาคนเดียวเหรอ แล้วจงเซ่าเหนียนล่ะ? ไม่ได้มาด้วยเหรอ"

"พวกเราหย่ากันแล้ว"

"เชอะ อย่ามาล้อเล่นเลย" หลีซวี่ฮั่วโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "เธอรักเขาจะเป็นจะตายมาตั้งแต่เด็ก จะตัดใจปล่อยมือได้ยังไง"

"ครั้งนี้เรื่องจริงนะ"

หลีซวี่ฮั่วค่อย ๆ เบิกตากว้าง จ้องมองหลีปั้นเมิ่งเขม็ง "สมองเธอมีปัญหาหรือเปล่า"

"ฉันว่าคนที่สมองมีปัญหาคือพี่มากกว่า!" หลีปั้นเมิ่งกล่าว "วัน ๆ เอาแต่เมาประชดชีวิต เล่นผู้หญิง จัดปาร์ตี้ ไม่ทำงานทำการ พี่จะชีวิตแบบรอวันตายไปแบบนี้เหรอ จะยอมให้บ้านเราล่มจมไปตลอดหรือไง"

ตอนที่อารองหลีหงยึดธุรกิจไป อ้างว่าหลานชายหลานสาวยังเล็ก ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ไม่เข้าใจการบริหารจัดการบริษัท จึงต้องให้เขาดูแลแทน

พอทั้งคู่บรรลุนิติภาวะ ผลปรากฏว่าหลีซวี่ฮั่วกลับเป็นพวกเหลวไหลที่ปั้นไม่ขึ้นเลย

ลงทุนโปรเจกต์ไหน โปรเจกต์นั้นก็ขาดทุนพินาศ

เรื่องธุรกิจไม่รู้อะไรเลย แต่เรื่องกินดื่มเที่ยวกลับเชี่ยวชาญมาก

ส่วนหลีปั้นเมิ่งพอจบมาก็แต่งงาน หลีหงจึงอ้างว่าลูกสาวที่แต่งออกไปเปรียบเหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว ไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งเกี่ยวกับบริษัทของตระกูลหลีอีก

"ฉันก็อยากเป็นโล้เป็นพายนะ" หลีซวี่ฮั่วตอบ "แต่ฉันไม่มีหัวทางนี้ จะให้ทำยังไง อีกอย่าง จงเซ่าเหนียนก็เฉยมาก หลายปีมานี้ไม่เคยช่วยฉันสักนิดเลย เธอไม่สำรวจตัวเองบ้างเหรอ แม้แต่พี่เขยยังไม่ช่วยเลย เขาเอาแต่ไปช่วยพวกตระกูลฟู่โน่น!"

คำพูดนี้แทงใจดำหลีปั้นเมิ่งเข้าอย่างจัง

ด้วยความสามารถของจงเซ่าเหนียน แค่เขาขยับปลายนิ้วนิดเดียว คนข้างล่างก็ทำเงินได้มหาศาลแล้ว

แต่เขากลับจงใจไม่ช่วยหลีซวี่ฮั่วเลย

หลีซวี่ฮั่วคับแค้นมาตลอด พังแล้วก็พังให้สุด ประชดชีวิตด้วยการทำตัวเละเทะยิ่งกว่าเดิม

"แล้วยัยฟู่อวี๋เหยียนนั่น ต่อให้ช่วยชีวิตเขาไว้แล้วยังไง เธอเป็นคุณนายจงที่เขาแต่งงานด้วยอย่างถูกต้องตามกฎหมายนะ ทำไมเธอไม่ปะเหลาะเขาบ้าง หาโอกาสให้ฉันหน่อยสิ พวกเธอโตมาด้วยกันนะ เขาไม่เห็นแก่ความหลังเลยหรือไง"

"ฟู่อวี๋เหยียนกลับประเทศมาแล้ว" หลีปั้นเมิ่งว่า

"ว่าไงนะ" หลีซวี่ฮั่วตกใจ "จบกัน ทีนี้จบแล้ว! ถ้าไม่มีฐานะพี่เขยของจงเซ่าเหนียนค้ำคอ แล้วฟู่อวี๋เหยียนยังมาแย่งตำแหน่งเธอไปอีก พวกเราคงได้แต่

นอนรอความตายจริง ๆ แล้ว"

"พี่!" หลีปั้นเมิ่งกัดฟัน "เราต้องสร้างทางเดินด้วยตัวเองสิ เรายังไม่หมดหนทางขนาดนั้นหรอก"

"เธอจะลุยเองเหรอ"

"ใช่" หลีปั้นเมิ่งตอบ "พี่ไปรวบรวมคอนเนกชันกับข้อมูลโปรเจกต์ทั้งหมดที่มีตอนนี้มาให้ฉัน ทำสรุปมาให้ละเอียด งานไหนที่พี่คุยไม่จบ ฉันจะไปคุยเอง"

เธอไม่เชื่อหรอกว่ามันจะไม่มีทางออก

เธอไม่ได้ด้อยไปกว่าใครทั้งนั้น

หลีซวี่ฮั่วมองเธอตั้งแต่หัวจดเท้า "เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่ สิ่งที่เธอต้องเผชิญ ไม่ใช่แค่การกีดกันจากจงเซ่าเหนียนนะ แต่ยังมีแรงกดดันจากลุงหลีหงอีก!"

"เอาข้อมูลมาให้ฉันก็พอ" หลีปั้นเมิ่งเพียงตอบสั้น ๆ

เธอแค่แค้นใจที่ตัวเองไม่ได้เกิดเป็นผู้ชาย ไม่อย่างนั้นเธอคงทำทุกวิถีทางเพื่อชิงธุรกิจครอบครัวกลับมานานแล้ว

เธอเกลียดตัวเองที่มัวแต่คลั่งรักด้วย จนเสียเวลาอันมีค่าไปถึงห้าปี

ยังดีที่ตอนนี้ยังไม่สายเกินไป

หลีปั้นเมิ่งใช้เวลาสามวันเต็ม ๆ สำหรับสะสางปัญหาเละเทะที่อยู่ในมือหลีซวี่ฮั่ว เธอทำมันทีละอย่าง

โปรเจกต์ไหนที่ยังมีหวัง ก็รุกคืบติดตามอย่างเต็มที่

โปรเจกต์ไหนที่หมดหวัง ก็ตัดใจทิ้งไป

ตอนกลางวันหลีปั้นเมิ่งออกไปวิ่งวุ่นข้างนอก ไปพบผู้จัดการธนาคาร ไปคุยกับหัวหน้างานก่อสร้าง แม้จะถูกเมินก็ไม่สนใจ พยายามขอเข้าพบครั้งแล้วครั้งเล่าจนโอกาสพูดคุย

ตอนกลางคืน เธอก็นั่งเรียบเรียงข้อมูลอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ จนกระทั่งลืมตาไม่ขึ้นถึงจะยอมไปนอน

เหนื่อยไหม?

เหนื่อยสิ

แต่เธอรู้สึกว่า ความเหนื่อยนี้ยังเทียบไม่ได้เลยกับความเหนื่อยในการรักจงเซ่าเหนียน

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่หลีปั้นเมิ่งกำลังจะออกไปข้างนอก เธอกลับได้รับสายจากพ่อบ้านบ้านเดิมของตระกูลจง

"คุณนายน้อยครับ" พ่อบ้านบอกว่า "คุณนายเฒ่าจู่ ๆ ก็ล้มป่วยเมื่อคืนนี้ ถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินแล้ว ตอนนี้ท่านฟื้นแล้วครับ เอาแต่เรียกหาคุณนายน้อย คุณนายน้อยรีบมาหาท่านหน่อยเถอะครับ"

"ค่ะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

หลีปั้นเมิ่งรีบบึ่งไปโรงพยาบาลทันที

คุณนายเฒ่าจงนั้นรักและเอ็นดูหลีปั้นเมิ่งอย่างจริงใจ

เพราะการแต่งงานครั้งนี้ ท่านเป็นคนตัดสินใจกำหนดด้วยตัวเองเมื่อหลายปีก่อน

ท่านหวังจากใจจริงว่าจงเซ่าเหนียนและหลีปั้นเมิ่งจะรักใคร่กลมเกลียวกัน

หลีปั้นเมิ่งรีบผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้าไปด้วยความร้อนใจ ภาพแรกที่เธอเห็นคือจงเซ่าเหนียนยืนอยู่ข้างเตียงคนไข้

เขาอยู่ที่นี่ด้วย

จงเซ่าเหนียนปรายตามองเธออย่างเย็นชา เม้มริมฝีปากบาง ท่าทางหยิ่งยโสและห่างเหินเหมือนเคย