บทที่ 5

คุณนายเฒ่าจงนอนอยู่บนเตียงคนไข้ กำลังให้น้ำเกลือและสวมหน้ากากออกซิเจน

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ท่านก็ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หนูปั้นเมิ่งมาใช่ไหม ใช่ไหมลูก"

"คุณย่าคะ" หลีปั้นเมิ่งรีบตรงไปที่ข้างเตียงแล้วกุมมือท่านไว้ "หนูเองค่ะ หนูมาเยี่ยมคุณย่าแล้วนะคะ"

ดวงตาที่พร่ามัวของคุณย่าค่อย ๆ แจ่มใสขึ้น ท่านมองมาที่หลีปั้นเมิ่งแล้วยิ้มให้อย่างเมตตา

"ได้เห็นหน้าเธอ ย่าก็สบายใจขึ้นเยอะ"

"คุณย่าคะ หนูอยู่ตรงนี้เสมอนะ ถ้าคุณย่าอยากเจอ หนูจะรีบมาหาทันทีเลย"

หลีปั้นเมิ่งตอบรับ "คุณย่าต้องดูแลสุขภาพให้ดีนะคะ จะได้มีอายุยืนหมื่นปี"

"ย่าคนนี้น่ะ ขอแค่ได้อยู่จนถึงวันที่เธอคลอดลูก ได้อุ้มเหลนตัวน้อย ย่าก็ตายตาหลับแล้ว"

แพขนตาของหลีปั้นเมิ่งสั่นไหวเล็กน้อย

"แต่งมาห้าปีแล้ว ควรจะมีข่าวเรื่องท้องบ้างแล้วนะ" คุณนายเฒ่าจงหันไปมองจงเซ่าเหนียน "เจ้าเด็กแสบ แกว่าจริงไหม"

จงเซ่าเหนียนไม่พูดอะไรสักคำ

"ฉันถามแกอยู่นะ! แก... แค่ก ๆ ๆ ๆ ๆ..."

คุณนายเฒ่าจงเริ่มไอหนักจนใบหน้าแดงก่ำ

หลีปั้นเมิ่งรีบช่วยลูบหลังผ่อนลมหายใจให้เธอ

สถานการณ์แบบนี้ ยังต้องพูดความจริงอยู่อีกไหม

ถ้าคุณย่ารู้ว่าทั้งคู่ไปเดินเรื่องหย่ากันมาแล้ว และกำลังรอแค่ระยะเวลา

ไตร่ตรองเพื่อแยกทางกัน ท่านจะโกรธจนต้องกลับเข้าห้องฉุกเฉินไปอีกรอบหรือเปล่า

ในขณะที่หลีปั้นเมิ่งกำลังคิดอยู่นั้น จู่ ๆ หัวไหล่ของเธอก็รู้สึกอุ่นวาบ

กลิ่นหอมจาง ๆ ของมินต์ที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูก

มือของจงเซ่าเหนียนเอื้อมมาโอบไหล่เธอไว้ แล้วออกแรงรั้งเบา ๆ ให้เธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเขา

"ช่วงนี้ผมกับเมิ่งเมิ่งกำลังเตรียมตัวมีน้องกันครับ" จงเซ่าเหนียนว่า "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เร็ว ๆ นี้คงมีข่าวดีครับ"

คุณนายเฒ่าจงเหมือนได้รับยาดี ใบหน้าที่ซีดขาวและดูชรากลับดูเปล่งปลั่งขึ้นมาทันที "จริงเหรอ"

"จริงครับ" จงเซ่าเหนียนยิ้มมุมปาก เขาโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากเฉียดผ่านใบหูหลีปั้นเมิ่ง "ถ้าคุณย่าไม่เชื่อ ถามเมิ่งเมิ่งดูก็ได้ครับ"

คุณนายเฒ่าจงหัวเราะจนตาหยีเป็นขีดเดียว

"สิบกว่าปีก่อน ย่าก็รู้แล้วว่าพวกเธอเป็นเนื้อคู่กัน ถึงได้หมั้นหมายไว้แต่เนิ่น ๆ ไง เห็นไหมล่ะ ย่านี่ตาถึงจริง ๆ"

หลีปั้นเมิ่งฝืนยิ้มตามเหมือนกัน "นั่นสิคะคุณย่า ถ้าไม่มีคุณย่า ก็คงไม่มีวาสนาสามีภรรยาของพวกเราหรอก"

"ฮ่าๆๆๆ ดี ดีมาก" คุณนายเฒ่าจงพยักหน้าอย่างพอใจ "ดูท่าที่คราวก่อนย่าบังคับให้พวกเธอเข้าหอ คงเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด เรื่องความรักเนี่ย บ่มเพาะตอนกลางคืนน่ะดีที่สุด ถึงแม้... วิธีการของย่าจะดูไม่ค่อยใสสะอาด แต่ถ้ามันได้ผลก็พอแล้ว!"

เนื่องจากอยู่ใกล้กันมาก หลีปั้นเมิ่งจึงได้ยินเสียงแค่นหัวเราะในลำคอที่แผ่วของจงเซ่าเหนียน

เขาปักใจเชื่อเสมอว่า ถึงคุณย่าจะเป็นคนวางยา แต่ความคิดทั้งหมดต้องมาจากหลีปั้นเมิ่งแน่นอน

เธอช่างเก่งเรื่องการชุบตัวให้ดูใสสะอาด แสร้งทำเป็นไร้เดียงสาไร้ความผิด

เมื่อก่อนหลีปั้นเมิ่งพยายามอธิบายแทบตาย เขาก็ไม่เชื่ออยู่ดี

ตอนนี้ เธอไม่อยากอธิบายอะไรอีกแล้ว

เขาจะคิดยังไงก็ช่างเขา

คุณนายเฒ่าจงนึกขึ้นได้อีกเรื่อง "อีกอย่างนะเซ่าเหนียน แม่คนที่ชื่อฟู่อวี๋เหยียนอะไรนั่น กลับมาที่เมืองเป่ยเฉิงแล้วเหรอ"

"...เหมือนจะใช่ครับ"

คราวนี้ถึงตาหลีปั้นเมิ่งแค่นหัวเราะบ้าง

ทำเป็นพูดว่าเหมือนจะใช่

ทั้งที่เขาเป็นคนไปรับที่สนามบินด้วยตัวเองแท้ ๆ ทั้งยังค้างคืนไม่ยอมกลับบ้านอีก

คืนนั้น ทั้งคู่คงจะเริงร่ากันทั้งคืนสินะ

หลีปั้นเมิ่งพยายามไม่คิดลึกไปกว่านั้น เธอหลุบตาลง

คุณนายเฒ่าจงกำชับเสียงเข้ม "แกต้องรักษาระยะห่างกับแม่นั่นนะ ตอนนี้แกเป็นผู้ชายที่มีเมียแล้ว ถึงจะบอกว่าเธอเคยช่วยชีวิตแกไว้ เป็นผู้มีพระคุณของตระกูลจงก็เถอะ แต่หลายปีมานี้ตระกูลเราก็ดูแลเธอไม่น้อยเลย ถือว่าทดแทนบุญคุณไปเกือบหมดแล้ว"

"แล้วก็อย่าคิดนอกลู่นอกทางเชียว เซ่าเหนียน ตราบใดที่ย่ายังมีลมหายใจ อย่าหวังว่าแม่นั่นจะได้เหยียบเข้าประตูบ้านตระกูลจง แกกับปั้นเมิ่งใช้ชีวิตคู่กันดี ๆ อย่าไปหลงกลมารยาจิ้งจอกของเธอเข้าล่ะ"

จงเซ่าเหนียนตอบรับ "อืม" หนึ่งคำ "ผมกับเธอไม่มีอะไรกันครับ"

คุณนายเฒ่าจงพยักหน้า บ่นจุกจิกต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนจะทานยาแล้วผล็อยหลับไป

หน้าห้องผู้ป่วย

จงเซ่าเหนียนและหลีปั้นเมิ่งยืนเผชิญหน้ากัน

เคยเป็นสามีภรรยากัน แต่ตอนนี้กลับดูห่างเหินกันถึงขีดสุด

"หัวใจของคุณย่ามีปัญหา รับเรื่องสะเทือนใจไม่ได้" จงเซ่าเหนียนกล่าว

"เรื่องที่เราหย่ากัน ห้ามให้ท่านรู้ตอนนี้เด็ดขาด"

"นายกะจะปิดบังไปถึงเมื่อไร"

"ดูสถานการณ์ก่อน"

หลีปั้นเมิ่งกะพริบตา "ความลับไม่มีในโลกหรอกนะ"

เขาขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ "นี่เธอกำลังสอนฉันอยู่เหรอ"

"จงเซ่าเหนียน ทำไมฉันต้องยอมนายอยู่ฝ่ายเดียวตลอดล่ะ" เธอถามกลับ "นายอยากได้อะไร ฉันต้องให้ความร่วมมือแบบไม่มีเงื่อนไขเลยงั้นสิ นายชี้ไปทางตะวันออก ฉันก็ห้ามไปทางตะวันตกงั้นเหรอ"

"ระหว่างเรา มันก็เป็นแบบนี้มาตลอดไม่ใช่เหรอ" เขาเริ่มหมดความอดทนยิ่งกว่าเดิม

ตั้งแต่เริ่มรู้จักกันจนถึงตอนนี้

นับ ๆ ดูแล้วก็นานถึงสิบเจ็ดปี

ตอนที่รู้จักกับเขา เธออายุแค่สิบขวบ

ตอนนี้ เธออายุยี่สิบเจ็ดปีแล้ว

ส่วนจงเซ่าเหนียนก็อยู่ในวัยสามสิบปีที่ต้องสร้างตัวอย่างมั่นคง

สิบเจ็ดปีที่ผ่านมาก็เป็นแบบนี้มาตลอด ทำไมวันนี้หลีปั้นเมิ่งถึงคิดจะขัดขืนขึ้นมาล่ะ

จงเซ่าเหนียนย่อมรู้สึกไม่ชินอยู่แล้ว

หลีปั้นเมิ่งยิ้มอย่างขมขื่น "ใช่ เป็นแบบนี้มาตลอด แล้วมันแปลว่าถูกต้องหรือไงล่ะ จงเซ่าเหนียน ฉันเป็นคนนะ เป็นคนที่มีชีวิต มีเลือดเนื้อ มีจิตวิญญาณ ไม่ใช่หุ่นเชิดของนาย"

"แล้วทำไมเมื่อก่อนเธอไม่เห็นพูดแบบนี้ล่ะ"

"เพราะเมื่อก่อนฉันรักนายไง" เธอตอบ "แต่ตอนนี้ ฉันไม่ได้รักนายแล้ว"

เธอต้องการเป็นเจ้าของชีวิตตัวเอง

ไม่ใช่คุณนายจงที่ต้องคอยหมุนรอบตัวจงเซ่าเหนียนอีกต่อไป

เธอคือ หลีปั้นเมิ่ง

ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกแผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจของจงเซ่าเหนียนอย่างรวดเร็ว

เธอบอกว่า ไม่ได้รักเขาแล้ว

แล้วมันยังไงล่ะ?

เขาไม่ได้สนใจความรักของเธออยู่แล้ว

จงเซ่าเหนียนข่มความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นลงไป แล้วกล่าวเสียงเข้ม "ไม่ว่าเธอจะรักหรือไม่รักฉัน เธอก็ต้องฟังฉัน หลีปั้นเมิ่ง"

"แล้วถ้าฉันจะไม่ฟังล่ะ"

"เหอะ" เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ พลางช้อนคางเธอขึ้น "จะสู้กับฉัน เธอประเมินตัวเองสูงไปหน่อยนะ"

"หมายความว่ายังไง"

"เรื่องที่เธอแอบไปยุ่งอยู่พักนี้ ฉันรู้หมดทุกอย่างแหละ" จงเซ่าเหนียนเลิกคิ้ว

"แค่ฉันพูดคำเดียว ทั้งเป่ยเฉิงก็ไม่มีใครกล้าทำธุรกิจกับเธอแล้ว เชื่อไหมล่ะ?"

เชื่อสิ

เธอเชื่ออยู่แล้ว

จงเซ่าเหนียนเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่ใคร ๆ ในเป่ยเฉิงก็อยากประจบเอาใจ ใครจะกล้าไปขัดใจเขาได้ง่าย ๆ ล่ะ

ที่จริงแล้ว เพื่อสุขภาพของคุณนายเฒ่าจง หลีปั้นเมิ่งย่อมไม่คิดจะพูดเรื่องหย่าออกไปอยู่แล้ว

แต่เธอแค่ไม่ชอบท่าทางเย่อหยิ่งสูงส่ง ชอบออกคำสั่งบงการชีวิตของจงเซ่าเหนียนแบบนี้

เธอเชื่อฟังคำพูดของเขามานานหลายปีเกินไป

เธอต้องการขัดขืน เธอต้องการเป็นอิสระ

หลีปั้นเมิ่งกัดฟัน "ถ้านายปิดทางทำกินฉัน ฉันก็จะไปอาละวาดที่บ้านตระกูลจง ไปอาละวาดที่จงซื่อกรุ๊ปด้วย คนเท้าเปล่าไม่กลัวคนสวมรองเท้าหรอก

มาดูกันว่าสุดท้ายนายจะอับอายกว่า หรือฉันจะจนตรอกกว่ากัน"

จงเซ่าเหนียนเตือนเสียงต่ำ "หลีปั้นเมิ่ง อย่ารนหาที่ตาย"

ผู้หญิงที่เคยว่านอนสอนง่ายมาตลอด จู่ๆ ก็กลายเป็นกุหลาบที่มีหนามแหลมคม

เขาไม่ชินเลยสักนิด

เธอไปมีด้านที่ดุร้ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน

ความรู้สึกที่สูญเสียการควบคุมและบงการไม่ได้แบบนี้ จงเซ่าเหนียนไม่ชอบเลย

หลีปั้นเมิ่งปัดมือเขาออกอย่างแรง แล้วสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นการจับคู่สีที่ดูประหลาดตา

หลีปั้นเมิ่งเพ่งมองดูอย่างละเอียด

แล้วก็พบว่าสีเชิ้ตกับลายเนกไทของจงเซ่าเหนียนนั้นดูเข้ากันไม่ได้เลย

เขาใส่เชิ้ตสีเทา ซึ่งควรจะจับคู่กับเนกไทโทนสีเดียวกันหรือสีเข้ม แต่วันนี้

เขากลับผูกเนกไทสีฟ้าอ่อนมา

ส่วนเสื้อคลุมตัวนอก เขาก็สวมเป็นสูทสีดำ

หลีปั้นเมิ่งขมวดคิ้วมุ่น

ใครเป็นคนจัดชุดให้เขากัน?

พอไม่มีเธอแล้ว เขาถึงกับแต่งตัวมั่วซั่วขนาดนี้เลยเหรอ

ต้องทราบไว้ว่าหลายปีมานี้ ทั้งเรื่องอาหารการกิน เสื้อผ้าที่หลับที่นอนของจงเซ่าเหนียน หลีปั้นเมิ่งเป็นคนลงมือจัดการให้ด้วยตัวเองทั้งหมด

และเธอเพิ่งจะจากเขามา...ได้แค่ไม่กี่วันเองนะ?