บทที่ 6

พอสังเกตเห็นสายตาของหลีปั้นเมิ่ง จงเซ่าเหนียนก็ก้มลงมองตัวเองแวบหนึ่ง

ไม่นานเขาก็เข้าใจแล้ว

คิ้วของเขาขมวดแน่นยิ่งขึ้น แสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ออกมา

เมื่อไม่มีหลีปั้นเมิ่ง ชีวิตในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาของเขาเรียกได้ว่าค่อนข้างย่ำแย่

หลังจากเสร็จการประชุมออนไลน์ในห้องทำงานและกลับมาที่ห้องนอน มือถือของเขาก็แบตเตอรี่หมด

แต่ว่า สายชาร์จอยู่ไหนล่ะ?

เขาหาจนทั่วรอบหนึ่งแล้วก็ยังหาไม่เจอ

มื้อเช้าเขาต้องดื่มกาแฟหนึ่งแก้ว เป็นอเมริกาโน่เย็น เป็นแบบนี้มานานหลายปีแล้ว

แต่กาแฟที่สาวใช้ยกมาเสิร์ฟ รสชาติกลับไม่ใช่แบบที่เขาเคยดื่มเลยสักนิด

เปลี่ยนเมล็ดกาแฟก็แล้ว เปลี่ยนเครื่องชงกาแฟก็แล้ว จนสุดท้ายถึงขั้นจ้างบาริสต้าเฉพาะทางมาที่บ้าน แต่ก็ยังไม่ใช่รสชาติที่คุ้นเคย

เรื่องนี้ส่งผลให้จงเซ่าเหนียนรู้สึกเพลียได้ง่ายในเวลาทำงาน ไม่กระปรี้กระเปร่า

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการแต่งกายเลย

เมื่อก่อน หลีปั้นเมิ่งจะจับคู่เสื้อผ้าที่เขาต้องใส่ในวันรุ่งขึ้นไว้ให้ก่อนนอน รีดจนเรียบกริบ และแขวนไว้ข้างกระจกในห้องแต่งตัว

เนกไท กระดุมข้อมือ ถุงเท้า นาฬิกา หรือแม้แต่เข็มขัดและเครื่องประดับต่าง ๆ เธอก็จะเตรียมไว้ให้พร้อม

แต่ตอนนี้…

จงเซ่าเหนียนแทบจะหลับตาหยิบมาใส่มั่วซั่ว

หยิบได้ตัวไหนก็ใส่ตัวนั้น

ในตอนนี้ เขารู้สึกอายเล็กน้อยที่ถูกจับโป๊ะได้

การหลุดพ้นจากหลีปั้นเมิ่งคือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด และเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดแน่นอน

นี่มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยจุกจิกไม่กี่เรื่องเท่านั้นเอง

ใช้เวลาอีกไม่นานหรอก เขาจะปรับตัวและเคยชินไปเอง ชีวิตก็จะกลับเข้าที่เข้าทางมากขึ้น

หน้าที่แค่นั้นของหลีปั้นเมิ่ง ใคร ๆ ก็ทำแทนได้ทั้งนั้น

ก็แค่แม่บ้านไม่ใช่หรือไง

ยังไม่ทันที่หลีปั้นเมิ่งจะทันได้อ้าปาก จงเซ่าเหนียนก็ชิงถามขึ้นก่อนว่า "เธอมองอะไร"

เธอชะงักไป

"เธอชอบจ้องหน้าอดีตสามีนักหรือไง" เขาถามต่อด้วยท่าทีคุกคาม "ปากบอกว่าไม่รัก แต่ดวงตาดูจะซื่อสัตย์กว่านะ"

หลีปั้นเมิ่งถอยหลังไปสามก้าวใหญ่

"ฉันแค่รู้สึกว่ารสนิยมนายแย่ไปหน่อย" เธอตอบ "แต่ก็นะ รสนิยมนายมันก็ไม่ได้ดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว"

จงเซ่าเหนียนหน้าขรึมลง "หืม?"

"ไปถูกใจยัยฟู่อวี๋เหยียนนั่นได้ รสนิยมนายจะดีสักแค่ไหนเชียว"

สีหน้าของเขาเคร่งเครียดจนคล้ำเขียวแล้ว

ส่วนหลีปั้นเมิ่งก็หมุนตัวเดินจากไป

"ไม่ต้องห่วง ฉันเองก็ไม่อยากให้คุณย่าต้องโกรธจนเสียสุขภาพ" เธอโบกมือ "บทภรรยาที่รักกันดีฉันถนัด เพราะก็แสดงมาตั้งห้าปีแล้ว แต่นายน่ะไปฝึกการแสดงมาให้ดีเถอะ อย่าให้คุณย่าดูออกก็แล้วกัน"

หลีปั้นเมิ่งรู้สึกอารมณ์ดีมาก

ที่แท้หลังจากไม่รักและปล่อยวางได้อย่างสิ้นเชิงแล้ว ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้นี่เอง

ต้องรักษาความรู้สึกนี้ไว้ให้ได้

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ถ้าจงเซ่าเหนียนทำกับเธอแบบนี้หรือพูดจาแย่ ๆ ใส่ อย่างน้อยหลีปั้นเมิ่งคงต้องฟุ้งซ่านอยู่นานจนเกือบซึมเศร้า ต้องแอบไปนั่งร้องไห้

กลางดึกแล้ว

แต่ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มีเพียงคำเดียวที่จะนิยามได้

สะใจ

จงเซ่าเหนียนมองตามแผ่นหลังที่งดงามนั้นเดินจากไป พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย

หลีปั้นเมิ่งยังมีตัวตนแบบไหนที่เขาไม่รู้จักและไม่เคยเห็นอีกบ้างนะ

ความว่านอนสอนง่ายก็คือเธอ

ความปากคอเราะร้ายก็คือเธอ

คนที่รักจริงเจ็บจริงแต่ก็ตัดใจได้อย่างเด็ดขาดก็คือเธอ

ตอนที่หลีปั้นเมิ่งยังวนเวียนอยู่ข้างกาย เขาไม่แม้แต่จะชายตามองเธอตรง ๆ ด้วยซ้ำ

เขารู้สึกแค่ว่าเธอน่ารำคาญ

แต่วันนี้ตอนที่เธอผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้ามาด้วยอาการหอบเหนื่อย จงเซ่าเหนียนกลับตระหนักได้ถึงความงามของเธอขึ้นมากะทันหัน

บุคลิกดูสดใสอ่อนโยน แต่เครื่องหน้ากลับงดงามคมชัด ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส

หลีปั้นเมิ่งเหมือนจะเป็นดาวมหาวิทยาลัยมาก่อน จงเซ่าเหนียนพอจะจำได้ราง ๆ

เป็นความงามที่ดูสะอาดตา บริสุทธิ์ราวกับรักแรก

การแต่งหน้าดูจะกลายเป็นเรื่องส่วนเกินบนใบหน้าของเธอไปเลย

ภายในรถ

"กลับบริษัท" จงเซ่าเหนียนเอ่ยสั่งสั้น ๆ

"ครับ" คนขับเอ่ยรับ

เขาหยิบเอกสารขึ้นมาเตรียมตรวจทาน แต่แล้วก็ชะงักไป

เพราะมีกลิ่นของหนังโชยมา ไม่ใช่กลิ่นหอมของมะลิที่เขาคุ้นเคย

จงเซ่าเหนียนเป็นคนรักความสะอาดมาก

รถของเขาต้องสะอาดหมดจด และไม่อนุญาตให้คนแปลกหน้าขึ้นมานั่งเด็ดขาด

"กลิ่นอะไรน่ะ" จงเซ่าเหนียนถามเสียงเย็น "หืม?"

"หา? ท่านประธานจง มีเหรอครับ? ผมไม่ได้กลิ่นเลย..." คนขับตอบอย่างลนลานพลางตรวจดูไปรอบ ๆ แล้วไม่นานก็พบต้นตอของปัญหา "สงสัยน้ำหอมปรับอากาศจะหมดแล้วครับ"

"ก็หามาเติมซะสิ"

คนขับตอบตะกุกตะกัก "เอ่อ...ประธานครับ น้ำหอมพวกนี้คุณนายเป็นคนเตรียมไว้ให้ครับ ผม... ผมไม่ทราบว่าต้องไปซื้อที่ไหนครับ"

จงเซ่าเหนียนฟาดเอกสารลงบนเบาะดังปัง พลางคลึงหัวคิ้ว

หลีปั้นเมิ่ง หลีปั้นเมิ่งอีกแล้ว

ตัวเธอไม่อยู่แล้ว แต่ทำไมถึงยังทิ้งร่องรอยการใช้ชีวิตไว้มากขนาดนี้!

"ก็หาแบบเดียวกันสิ ไปถามตามเคาน์เตอร์ทีละร้าน มันจะไม่เจอเชียวเหรอ"

ลูกกระเดือกของจงเซ่าเหนียนขยับขึ้นลง "แค่น้ำหอมปรับอากาศในรถ ต้องรอให้หลีปั้นเมิ่งเป็นคนซื้อให้คนเดียวหรือไง?"

"ท่านประธานครับ เหมือนว่าคุณนายจะทำเองกับมือน่ะครับ"

จงเซ่าเหนียนถึงกับพูดไม่ออก

......

เพราะมัวแต่ไปเยี่ยมคุณนายเฒ่าจงจนเสียเวลาไปเป็นชั่วโมง กว่าหลีปั้นเมิ่งจะไปถึงบริษัทของประธานซุนก็เที่ยงพอดี

"ขอโทษค่ะ ฉันมาช้า ต้องขออภัยจริง ๆ" หลีปั้นเมิ่งยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์อย่างสุภาพ "ไม่ทราบว่าประธานซุนพอจะมีเวลาว่างไหมคะ"

พนักงานต้อนรับมองเธอ "คุณมาที่นี่ห้าครั้งแล้วนะคะ ฉันก็รายงานไปทั้งห้าครั้ง แต่ประธานซุนไม่อยากพบคุณ คุณอย่ามาตามตื๊ออีกเลยค่ะ"

"ฉันมีเรื่องสำคัญมากจะคุยกับประธานซุนค่ะ หวังว่าเขาจะให้โอกาสฉันสักครั้ง จะได้คุยเรื่องร่วมงานกัน"

"ประธานซุนเขาร่วมงานแต่กับบริษัทใหญ่ ๆ ในเป่ยเฉิงเท่านั้นค่ะ วัดเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครรู้จักอย่างคุณ ประธานซุนเขาไม่มองหรอก"

หลีปั้นเมิ่งพยายามจะพูดต่อ แต่พนักงานเริ่มไล่เธอแล้ว "นี่คุณ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอคะ สงสัยต้องให้รปภ. จำหน้าคุณไว้ แล้วกันคุณไว้นอกประตูซะเลย... ไปได้แล้วค่ะ รีบไปเถอะ"

หลีปั้นเมิ่งยังไม่ยอมแพ้

เธอถอยหลังพลางพยายามยื่นซองเอกสารในมือให้พนักงานต้อนรับ

"นี่คือแผนความร่วมมือของฉันค่ะ รบกวนช่วยส่งให้ประธานซุนดูหน่อยนะคะ บางทีเขาอาจจะสนใจ..."

พนักงานปัดมือ "ประธานซุนไม่มีเวลาดูหรอก! ไป ๆ ๆ!"

ซองเอกสารหล่นลงพื้น กระดาษข้างในกระจายออกมา

ทั้งหมดนี้คือผลงานที่หลีปั้นเมิ่งอดหลับอดนอนทำขึ้นมาด้วยความตั้งใจ

ขณะที่เธอก้มลงเก็บ หางตาก็เหลือบไปเห็นประตูลิฟต์เปิดออก

ประธานซุนเดินออกมาจากข้างในพอดี

หลีปั้นเมิ่งตาเป็นประกายทันที

เธอรีบคว้าซองเอกสาร มุดรอดใต้วงแขนของพนักงานต้อนรับแล้วพุ่งตรงไปหาประธานซุนทันที

"สวัสดีค่ะประธานซุน" หลีปั้นเมิ่งยืนประจันหน้ากับเขา "ฉันคือหลีปั้นเมิ่งค่ะ หลายวันนี้พยายามจะพบคุณมาโดยตลอด นี่คือนามบัตรและแผนงานของฉันค่ะ รบกวนคุณลองอ่านดูนะคะ ฉันมั่นใจว่าคุณจะต้องพอใจแน่นอน"

ประธานซุนอายุราวสี่สิบต้น ๆ รูปร่างค่อนข้างเตี้ยและผอม แต่ดวงตากลับเป็นประกายบ่งบอกถึงความเจ้าเล่ห์และชาญฉลาด

"หลีหงไปหาพนักงานสวย ๆ แบบนี้มาจากไหนนะ" ประธานซุนกวาดตามองหลีปั้นเมิ่งตั้งแต่หัวจดเท้า "เขาทำงานไม่ได้เรื่อง แต่สายตาเรื่องผู้หญิงนี่ถือว่าที่หนึ่งเลย"

หลีปั้นเมิ่งถูกมองจนรู้สึกอึดอัดมาก

แต่เธอก็ยังแข็งใจพูดต่อ "ตอนนี้ประธานหลีตั้งใจจะเริ่มงานใหม่อย่างจริงจังแล้ว ประธานซุนช่วยให้โอกาสเราหน่อยนะคะ"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ผมให้โอกาสคุณก็ได้" ประธานซุนหัวเราะ "คืนนี้มีงานเลี้ยง มีแต่คนใหญ่คนโตมาทั้งนั้น เดี๋ยวผมจะพาคุณไปด้วย พวกนั้นน่ะเก่งกว่าผมเยอะ ลองไปคุยกับพวกเขาดู จะสำเร็จหรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของคุณแล้วล่ะ"

หลีปั้นเมิ่งตอบตกลง "ตกลงค่ะ ขอบคุณมากนะคะประธานซุน"

ประธานซุนมองเธออีกหลายครั้งด้วยสายตาหื่นกาม

หลีปั้นเมิ่งยกซองเอกสารขึ้นมากอดไว้แนบอกเพื่อบังสายตา พลางฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย

เธอต้องเตรียมตัวให้ดีหน่อยแล้ว พยายามให้คืนนี้มีประธานบริษัทสักคนถูกใจแผนงานของเธอให้ได้ และยอมตกลงร่วมลงทุนด้วย

ทุกอย่างยากเสมอในช่วงเริ่มต้น

เมื่อก้าวแรกผ่านพ้นไปได้ ก้าวต่อ ๆ ไปก็จะง่ายขึ้นเยอะ

หลีปั้นเมิ่งเพิ่งจะเดินออกมาจากบริษัทแห่งนั้น แต่กลับได้รับโทรศัพท์จากทางโรงพยาบาล

"ฮัลโหล ใช่คุณหลีปั้นเมิ่งใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะ สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าจากที่ไหนคะ"

"ผมติดต่อจากแผนกสูตินรีเวชครับ ใบยินยอมรับการผ่าตัดของคุณเซ็นชื่อเรียบร้อยหรือยังครับ" อีกฝ่ายกล่าว "ยิ่งผ่าตัดเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี ถ้าปล่อยไว้นานเกินไป ตัวอ่อนจะค่อย ๆ โตขึ้น แบบนั้นจะส่งผลเสียต่อร่างกายของคุณมากขึ้นนะครับ"