บทที่ 7

หลีปั้นเมิ่งกำโทรศัพท์ในมือแน่น

"เข้าใจแล้วค่ะ" เธอตอบรับ "ฉันจะหาเวลาไปโรงพยาบาลภายในสัปดาห์นี้นะคะ"

"ครับ รีบหน่อยก็ดีนะครับ"

หลังจากวางสาย หลีปั้นเมิ่งก็ก้มหน้าก้มตาค้นหาของในกระเป๋าอยู่พักหนึ่ง

สุดท้ายเธอก็หาใบยินยอมรับการผ่าตัดใบนั้นเจอ

เธอสอดมันเข้าไปในหนังสือสัญญาหย่าอย่างระมัดระวัง จัดวางให้ขอบกระดาษเสมอกันและเรียบกริบ

ไม่ว่าจะมองผ่านๆ หรือจะเปิดพลิกดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ไม่มีพิรุธใด ๆ เธอถึงได้ชักมือกลับอย่างพอใจ

เป็นพรุ่งนี้แล้วกัน

พรุ่งนี้เธอจะเอาสิ่งนี้ไปหาจงเซ่าเหนียนเพื่อให้เขาเซ็นชื่อ

ด้วยระดับความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอ เขาคงจะเปิดข้ามไปที่ช่องลงนามแล้วตวัดปากกาเซ็นทันที โดยไม่ยอมเสียเวลาอ่านเนื้อหาแม้แต่นิดเดียว

......

ช่วงค่ำ

ม่านราตรีมาเยือนแล้ว

จากตำแหน่งและเลขห้องวีไอพีที่ประธานซุนให้ไว้ หลีปั้นเมิ่งเดินทางมาถึงคลับแห่งนั้นแล้ว

พนักงานเดินนำเธอมาที่หน้าประตูห้อง "ถึงแล้วครับคุณผู้หญิง"

"ขอบคุณค่ะ"

เป่ยเฉิงเป็นเมืองเศรษฐกิจอันดับหนึ่งของประเทศ รุ่งเรืองมั่งคั่ง และเต็มไปด้วยชีวิตที่ฟุ้งเฟ้อมัวเมา

หลีปั้นเมิ่งเคยได้ยินชื่อคลับแห่งนี้มาก่อน

ยอดใช้จ่ายขั้นต่ำต่อคืนเริ่มต้นที่ห้าล้านบาท

จินตนาการได้เลยว่าคนที่นั่งอยู่ข้างในมีแต่ผู้ทรงอิทธิพลที่แม้แต่ประธานซุนยังต้องประจบเอาใจ

เพื่อตระกูลหลี เพื่อที่จะยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง หลีปั้นเมิ่งไม่มีทางถอยหลังกลับ

เธอเคาะประตูแล้วเดินเข้าไปข้างใน

ในห้องมีคนนั่งอยู่สามสี่คน ทั้งหมดอายุรุ่นราวคราวเดียวกับประธานซุน เมื่อเห็นหลีปั้นเมิ่ง ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกายทันที

"อ้าว มีของใหม่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย"

"หน้าตาดูใสซื่อดีจังนะ"

"ผู้จัดการที่นี่ตาถึงจริง ๆ เป็นงานด้วย ในที่สุดก็เลิกส่งผู้หญิงกร้านโลกมาให้สักที"

หลีปั้นเมิ่งยืนตัวตรงและยิ้มอย่างสุภาพ "ทุกท่านเข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันมาคุยเรื่องความร่วมมือทางธุรกิจค่ะ"

"สวยขนาดนี้ ถ้าไม่อาศัยหน้าตาหากิน แล้วจะใช้อะไรทำงานล่ะ"

"นั่นสิ ลองเสนอราคามาหน่อย"

หลีปั้นเมิ่งเริ่มจะยิ้มไม่ออกแล้ว

ประธานซุนที่นั่งอยู่ตรงนั้นทำได้แค่ยิ้มประจบ "แหะ ๆ ผมเป็นคนเรียกเธอมาเองครับ เดี๋ยวผมจะให้เธอดื่มให้เกียรติทุกท่านก่อนสักแก้ว"

เขาพูดพลางส่งสายตาเป็นสัญญาณให้หลีปั้นเมิ่ง

หลีปั้นเมิ่งยังคงยืนนิ่ง

"แค่ดื่มเหล้ายังไม่ยอมเลย แล้วจะมาคุยธุรกิจอะไรกัน" ประธานซุนถลึงตาใส่

"กฎแค่นี้ต้องให้ผมสอนเหรอ ถ้ากลัวเสียหน้านัก คุณก็ไม่ควรมาที่นี่ตั้งแต่แรก"

ไม่ใช่ว่าหลีปั้นเมิ่งห่วงหน้าตาตัวเอง

แต่เป็นเพราะเธอไม่สามารถดื่มแอลกอฮอล์ได้

เธอเป็นคนท้อง

ไม่อย่างนั้น เธอคงจะถลกแขนเสื้อแล้วร่วมดื่มกับพวกเขาให้สุดเหวี่ยงไปนานแล้ว

เรื่องปรนนิบัติคน เธอถนัดนัก

สิ่งที่แตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ...เมื่อก่อนเธอปรนนิบัติแค่จงเซ่าเหนียนเพียงคนเดียว

แต่ตอนนี้ต้องปรนนิบัติพวกท่านประธาน

ถ้าเทียบกันแล้ว หลีปั้นเมิ่งยอมสู้ในตลาดแรงงาน มากกว่าจะกลับไปเป็นคุณนายที่อยู่บ้านดูแลจงเซ่าเหนียนอีก

หลีปั้นเมิ่งก้มลงข้ามขวดเหล้าไปหยิบแก้วน้ำอัดลมขึ้นมา "ช่วงนี้ฉันมีประจำเดือนค่ะ ต้องขออภัยทุกท่านด้วย ขอใช้น้ำแทนเหล้าคารวะทุกท่านนะคะ"

เมื่อประธานซุนได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

"คุณออกไปเลย" ประธานซุนชี้ไปที่ประตู "มีประจำเดือนแล้วยังจะมาเสนอหน้าตรงนี้อีก อัปมงคลจริง ๆ!"

พวกคนทำธุรกิจมักจะถือเรื่องโชคลางเป็นอย่างมาก

พวกเขาเชื่อว่าเลือดประจำเดือนเป็นของสกปรก การเห็นเลือดเห็นแดงเป็นลางไม่ดี และจะทำให้เสียทรัพย์

พวกประธานคนอื่นต่างก็แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาเช่นกัน

หลีปั้นเมิ่งกัดริมฝีปากด้วยความหงุดหงิด

เธอแค่กุเรื่องขึ้นมาอ้างเพื่อจะเลี่ยงการดื่มเหล้า แต่ดันลืมนึกถึงเรื่องความเชื่อพวกนี้ไปสนิท

แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ

ไปก็ไปสิ แต่ว่า เธอจะทิ้งโครงการไว้ดีไหมนะ?

เผื่อว่าจะมีใครสักคนในนี้เกิดสนใจขึ้นมา

แต่ทว่า ยังไม่ทันที่หลีปั้นเมิ่งจะหยิบซองเอกสารออกมา ประธานซุนก็ลุกขึ้นผลักเธอ "ยังไม่รีบออกไปอีก?!"

หลีปั้นเมิ่งเสียหลักเซถอยหลังไปหลายก้าว

แต่เธอกลับชนเข้ากับแผงอกอันแข็งแกร่ง

ชายคนนั้นช่วยพยุงไหล่ของเธอไว้ ให้แรงพยุงที่เพียงพอจนเธอยืนอยู่ได้

"ไม่เป็นไรใช่ไหม"

เธอหันกลับไปมอง

"รุ่นพี่เผย?"

ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเผยไหวเซิงที่นี่ด้วย

"พี่เอง" เขาพยักหน้า "ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ"

"ฉัน...มาคุยธุรกิจแทนพี่ชายน่ะค่ะ"

เผยไหวเซิงเข้าใจในทันที

สิ่งที่หลีซวี่ฮั่วแบกไม่ไหว ตอนนี้หลีปั้นเมิ่งต้องเป็นคนแบกรับมันแทนแล้ว

เขาปรายตามองประธานซุน "มีอะไรก็คุยกันดี ๆ การลงไม้ลงมือไม่ช่สุภาพบุรุษนะครับ"

"โอ้โห คุณเผย" ประธานซุนยิ้มตาหยี "ใช่ครับ ๆ คุณพูดถูก เชิญครับเชิญ นั่งตรงนี้เลย พวกเรารอคุณมานานแล้ว"

การมาของเขาทำให้ประธานคนอื่น ๆ ต่างรีบลุกขึ้นยืนต้อนรับ

แต่เผยไหวเซิงกลับยังคงยืนอยู่ข้างกายหลีปั้นเมิ่ง

"การร่วมงานกับเธอ ผมยอมรับครับ" เขากล่าว "จากนี้ไป เธอคือพาร์ทเนอร์ของผม พวกคุณเห็นเธอที่ไหน รบกวนช่วยเห็นแก่หน้าผม ช่วยดูแลเธอด้วยนะครับ ผมขอขอบคุณล่วงหน้าไว้ตรงนี้เลย"

อะไรนะ?

คุณเผยหนุนหลังเธออยู่เหรอ

อย่าบอกนะว่าคุณเผยจะชอบเธอเข้าแล้ว

พวกประธานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ตอนนี้เอง ประตูห้องวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง

"ใครกันนะที่มีอิทธิพลขนาดทำให้คุณชายเผยของเราต้องออกตัวขอให้คนอื่นช่วยดูแล..." เสียงหนึ่งที่ฟังดูไม่สนโลกดังขึ้น น้ำฟังดูเสียงกวนประสาท

"ขอดูหน้าหน่อย"

หลีปั้นเมิ่งหันตัวไปมอง

เมื่อสบสายตากัน ทั้งสองคนต่างก็ตกตะลึง

จงเฉิงเจ๋อคีบบุหรี่ออกจากปาก กะพริบตาถี่ ๆ เพื่อยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตนเองไม่ได้ตาฝาด

นี่มันพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องของเขานี่นา?

ทำไมถึงตกอับขนาดต้องมานั่งปรนนิบัติพวกเสี่ย ๆ ในห้องวีไอพีแบบนี้ล่ะ!

แต่จงเฉิงเจ๋อก็พอจะรู้ดีอยู่แล้ว ว่าจงเซ่าเหนียนไม่ได้ชอบหลีปั้นเมิ่งนัก

หัวใจของลูกพี่ลูกน้องเขาอยู่ที่คุณฟู่คนนั้นต่างหาก

"แค่ก ๆ ๆ" จงเฉิงเจ๋อกระแอมไอ "หน้าตาสวยใช้ได้เลยนี่ หน้าสไตล์รักแรกแบบนี้ ใครเห็นก็ต้องเคลิ้มทั้งนั้น"

พูดจบเขาก็เดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา

ทำทีเป็นเหมือนไม่รู้จักหลีปั้นเมิ่งมาก่อน

หลีปั้นเมิ่งเองก็รู้ความพอที่จะไม่เข้าไปทักทายแสดงตัวว่าเป็นญาติกับจงเฉิงเจ๋อ

อย่างไรเสีย เธอกับจงเซ่าเหนียนก็หย่ากันแล้ว ไม่ถือว่าเป็นคนตระกูลจงอีกต่อไป

ประธานซุนปั้นหน้ายิ้มประจบ "คุณชายจง คุณก็มาด้วยเหรอครับ วันนี้คึกคักจริง ๆ ผมต้องต้อนรับให้ดี ๆ หน่อยแล้ว"

"ผมก็แค่ตามมาหาอะไรสนุก ๆ ทำน่ะครับ" จงเฉิงเจ๋อพูดพลางแกะถั่วโยนเข้าปาก "ประเด็นหลักคือพาคุณชายเผยมาเที่ยวผ่อนคลาย"

จงเฉิงเจ๋อและเผยไหวเซิงรู้จักกันส่วนตัว มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง

พวกเขามักจะมารวมตัวกันเสมอ

ประธานซุนชี้ไปทางหลีปั้นเมิ่ง "คุณชายเผยเพิ่งบอกว่าจะร่วมธุรกิจกับเธอ

คุณชายจงอยากจะช่วยเตือนหน่อยไหมครับ"

ในแวดวงธุรกิจของเป่ยเฉิง ชื่อเสียงของหลีซวี่ฮั่วเน่าเฟะจนกู่ไม่กลับ

ใครไปยุ่งด้วยก็มีแต่จะซวย

ต่อให้ส่งนางฟ้าผู้ใสซื่อมาคุยงาน หรือจะส่งมาสักสิบคน ก็ไม่มีใครอยากทำธุรกิจกับหลีซวี่ฮั่วหรอก

จงเฉิงเจ๋อยังคงนั่งกินถั่วต่อไป

ตั้งแต่หลีปั้นเมิ่งแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของเขา เธอก็แทบจะไม่ปรากฏตัวในสังคมเลย เธอทุ่มเทกับการเป็นสะใภ้ใหญ่จนเวลาล่วงเลยไป ใคร ๆ ก็รู้แค่ว่าจงเซ่าเหนียนแต่งงานแล้ว แต่กลับไม่มีใครรู้จักตัวตนของเธอเลย

ตอนนี้พอเธอออกมาพบปะผู้คน จึงไม่มีใครจำเธอได้เลย

"จะเตือนทำไมครับ" จงเฉิงเจ๋อถามกลับ "เธอมีโปรเจกต์อะไรล่ะ ผมเองก็จะร่วมหุ้นกับเธอด้วย"

ทุกคนในห้องต่างพากันตกตะลึง

ทั้งคุณชายเผยทั้งคุณชายจงพากันสนใจผู้หญิงคนนี้งั้นเหรอ

ถ้าได้เกาะสองคนนี้ อนาคตของเธอคงจะเจริญรุ่งเรื่องไน้ขีดจำกัดแน่ ๆ

ขนาดหลีปั้นเมิ่งยังงงเป็นไก่ตาแตกเลย

จงเฉิงเจ๋อเพิ่งจะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเธอเมื่อครู่นี้เอง แต่อีกวินาทีต่อมากลับบอกว่าจะร่วมธุรกิจด้วย

แต่เธอไม่มีเวลามานั่งสงสัยอะไรขนาดนั้น

ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ก่อน!

"ได้ค่ะ" หลีปั้นเมิ่งรีบตอบกลับทันที "สัญญาปากเปล่าไม่นับนะคะ ประธานเผย ประธานจง พวกเรามาเซ็นสัญญากันก่อนดีกว่า"

สัญญาที่เป็นลายลักษณ์อักษรเท่านั้นถึงจะเชื่อถือได้ ถึงจะทำให้สบายใจ

เธอเริ่มเตรียมตัวทันที

วางสัญญา หยิบหมึกตราประทับ แล้วหยิบปากกาเซ็นชื่อ

เสียงทุ้มต่ำและดูเย็นเยียบดังขึ้นที่หน้าประตูห้องวีไอพี

"ผมก็อยากรู้ว่าใครจะกล้าเซ็นสัญญากับเธอ"