ตอนที่ 9: พายุฝนเป็นใจ

ตอนที่ 9: พายุฝนเป็นใจ

หลังจากนั้นเฮียจูงมือฉันมาที่รถเขา โดยที่ฉันยังไม่ทันที่จะได้ตอบตกลงเขาเลยตกลงตอนนี้ฉันจีบเฮียเขาหรือเขาจีบฉันกันแน่ฉันชักไม่มั่นใจซะแล้ว เดินอยู่ดี ๆ เขาก็หยุดแล้วก็หันกลับมามองฉัน

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันถามเขาออกไปด้วยความสงสัย

“ขึ้นรถก่อนค่ะ เฮียมีอะไรจะถาม” เขาพูดพลางเปิดประตูรถให้ฉันขึ้น พอฉันขึ้นไปบนรถเขาก็ปิดประตูให้แล้วเดินอ้อมไปทางคนขับ

“เฮียมีอะไรจะถามหนูหรอคะ” แต่แทนที่เขาจะตอบคำถามของฉันเขากลับ โน้มตัวลงมาแล้วดึงสายเบลมาคาดให้ฉัน

“หนูเป็นน้องสาวของเฮียวินหรอ” เอ๊ะ เมื่อกี้เฮียดินเรียกเฮียวินว่าเฮียหรอเขารู้จักกันหรอ

“เฮียดินรู้จักเฮียวินด้วยหรอคะ” เขาพยักหน้าให้ฉัน

“อืม..เฮียรู้จักกับเฮียวินเพราะว่าเฮียวินเป็นพี่รหัสของเฮีย” ระหว่างเขาตอบฉันเขาก็ขับรถไปด้วย แบบนี้นี่เอง ถึงว่าพอเฮียวินรู้ว่าฉันจีบเขาถึงไม่ห้ามเหมือนครั้งที่แล้วเพราะแบบนี้เอง

“ก็ว่าอยู่ทำไมเฮียวินถึงไม่ว่าอะไรตอนที่รู้ว่าหนูจีบเฮีย ถ้าเป็นคนอื่นนะ หนูไม่รอดแน่” ฉันพูดจบประโยคสุดท้ายก็ทำท่าทางขนลุกขนพอง

“ทำไมคะ เฮียวินดุมากเลยหรอ” ฉันหันไปมองเขาแล้วก็พยักหน้าส่งไปให้

“แต่เฮียแกก็ดุจริง ยิ่งมีน้องสาวสวยขนาดนี้พี่ชายก็คงต้องห่วงมากเป็นธรรมดา” อยู่ฉันก็รู้สึกว่าร้อนที่หน้า เพราะตอนที่เขาบอกว่าน้องสาวสวยแวบหนึ่งเขาหันมามองฉันด้วยสายตาที่ทำเอาฉันละลายได้เลย

“เอิ่ม…หนูพึ่งนึกได้ว่าหนูเองก็มีของจะให้เฮียเหมือนกัน” ฉันต้องรีบเปลี่ยนเรื่องไม่อย่างนั้นฉันเสียเปรียบแน่นอน

“หนูมีอะไรจะให้เฮียหรอ” ฉันก็หยิบถุงที่ใส่ของออกมาให้เขาเป็นถุงแบบเดียวและสีเดียวกับที่ฉันเคยเอาใส่ให้เขาตอนที่ฉันยังเป็นรหัสลับ W อยู่

“เฮียดูตอนนี้ได้ไหมคะ” เขาถามเพราะว่าตอนนี้จอดรถติดไฟแดงอยู่ เอื้อมมือมาจะหยิบแต่ฉันดึงกลับมาทัน

“ไม่ได้ค่ะ เอาไว้กลับห้องค่อยดูนะคะ” ขืนเขาดูตอนนี้ฉันต้องอายมากแน่ ๆ ก็มันมีข้อความที่ฉันเขียนจีบเขาอยู่เหมือนเดิมน่ะสิ

“โอเคค่ะ ๆ เอาไว้เฮียจะเอากับไปดูที่ห้องนะ”

“เอ๊ะ..เฮียคะทำไมฟ้าดูครึ้ม ๆ เหมือนฝนจะตกเลย” ฉันยังไม่ทันพูดจบดีฝนก็ตกเทลงมาอย่างหนัก

“เฮีย…ทำยังไงดีฝนตกแบบนี้รถติดแน่เลย” ฉันยังหันไปพูดกับเขา

“อีกเดี๋ยวก็ถึงคอนโดหนูแล้วค่ะ” เขาหันมาตอบฉัน

“อะ…ถึงแล้วค่ะ ลงได้เดี๋ยวเฮียเดินไปส่ง” เขาทำท่าจะเดินไปส่งฉันที่คอนโด ขืนให้เขาขับรถออกไปแบบนี้เขาถึงห้องดึกแน่ ฉันเลยจับแขนเขาไว้แล้วเอ่ยบอกเขา

“เฮียคะ…เออ..คือว่า” พอจะพูดก็ดันพูดไม่ออกซะงั้น

            “มีอะไรหรือเปล่าคะหนู” เขาถามฉันพลางทำสีหน้าสงสัย

“ขึ้นไปพักข้างบนก่อนไหมคะ ตอนนี้ฝนยังตกหนักอยู่ขืนขับรถออกไปรถก็ติดหนักอยู่ดี” ฉันบอกเขา

“งั้นเฮียรบกวนหนูหน่อยนะคะ” พอเขาพูดจบก็หันไปหยิบของที่อยู่เบาะหลัง แล้วพวกฉันก็เดินเข้าไปในคอนโดของฉันจนมาถึงหน้าของฉัน

“เฮียนั่งพักก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูไปเอาน้ำมาให้ดื่ม” ฉันเดินออกไปที่ครัว พอกลับออกมาก็ต้องตกใจแทบช็อก ก็เฮียแกเล่นเปิดดูของที่ฉันให้แล้วน่ะสิ ฉันรีบวิ่งจะไปแย่งของออกจากมือเขาแต่เขากลับดึงหนีฉันทัน

“หนูคะ หนูให้เฮียแล้วนะจะเอาคืนหรอคะ”

“เปล่าสักหน่อยค่ะ หนูไม่ได้จะเอาคืนก็หนูบอกแล้วไงคะว่าให้เฮียเอาไปเปิดดูที่ห้อง”

“แล้วนี่ไม่ใช่ห้องหรอคะหนู” ดูเขาตอบฉันกลับมาสิ ฉันก็พึ่งรู้ว่าเขาเองก็มีด้านที่กวนมากเช่นกันพูดแบบนี้ฉันจะไปเถียงออกได้ไง

“เอ๋…มีอะไรบ้างนะ ขนมอะไรครับเนี่ย อ๋อ เอแคลร์กับนมสดขอบคุณนะคะ เฮียชอบมากเลยค่ะยังมีรูปมาให้เหมือนเดิมเลย”

            ด้านปฐพี

            วันนี้ผมได้เรียนรู้ว่าน้องเป็นคนแบบไหน ผมได้เห็นน้องในหลาย ๆ ด้าน น้องเป็นคนที่นอนหลับลึกมาก ๆ ขนาดในห้องเสียงดังนอนยังไม่ตื่นเลย และอีกอย่างน้องเป็นคนขี้เขินขี้อายมาก พอน้องชวนผมขึ้นห้องผมเองก็ดีใจ พอยิ่งได้เห็นรูปภาพน่ารักของน้องและยิ่งได้อ่านข้อความที่น้องเขียนไว้มันกับทำให้ผมรู้ว่าผมปล่อยน้องไปไม่ได้อีกแล้ว

            ข้อความในรูปโพลารอยด์

            “ขอบคุณนะคะที่เข้ามาเป็นเรื่องราวดี ๆ ให้กัน ดูแลตัวเองด้วยนะคะเป็นห่วง”

            จาก W

รูปภาพที่น้องให้ในครั้งนี้ เป็นรูปที่น้องใส่ชุดน่ารักและถักเปียถ่ายคู่กับกระถางดอกไม้อันไม่เล็กไม่ใหญ่

“ยิ้มอะไรคะ อย่าทำสีหน้าเจ้าเล่ห์แบบนั้นนะเฮีย” น้องพูดแล้วเอามือชี้หน้าผม

“เฮียเปล่า เฮียยังไม่ได้ทำอะไรเลยหนู”

“เฮีย..นี่ก็หลายชั่วโมงแล้วทำไมฝนยังไม่หยุดตกสักทีนะ” ดูเหมือนว่าวันนี้พายุจะเข้าหนักจริง ๆ นี่ก็ห้าโมงเย็นแล้วฝนก็ไม่มีทีท่าจะหยุดตกเลยแต่เหมือนจะตกมากว่าเดิมด้วยซ้ำ

“หนูจะไล่เฮียกลับแล้วหรอคะ งั้นเดี๋ยวเฮียกลับเลยก็ได้” แล้วผมก็แกล้งทำหน้าเศร้าลงเล็กน้อย เผื่อน้องจะเห็นใจ ให้ผมอยู่ต่ออีกหน่อยตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมติดน้องมากเลย รออีกไม่นานผมต้องขอน้องเป็นแฟนแน่นอน แต่ตอนนี้ผมอยากให้น้องรู้นิสัยผมในแต่ละด้านซะก่อน

“เปล่านะคะ หนูยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะเฮียที่หนูพูดก็เพราะว่าถ้าเย็นไปมากกว่านี้เฮียอาจจะกลับไม่ได้หรือถ้ากลับได้ก็อาจจะดึกแล้ว” น้องรีบพูดออกมาด้วยท่าทีร้อนรน และนี่ก็ทำให้ผมได้รู้นิสัยน้องเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง น้องเป็นคนที่เก็บสีหน้าท่าทีไม่ค่อยเก่ง

            “ค่ะ ๆ เฮียรู้แล้วว่าหนูไม่ได้ไล่ ถ้ากลับไม่ได้จริง ๆ เฮียขอค้างที่นี่สักคืนได้ไหมครับหนู” น้องไม่ได้ตอบแต่พยักหน้าให้ผม แล้วน้องก็นั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ ผม

“เฮีย..ดูหนังกันไหมคะหนูอยากดูเรื่องนี้แต่ไม่มีคนดูเป็นเพื่อน”

“ได้ค่ะ หนูอยากดูเรื่องไหนได้หมดเลย เดี๋ยวเฮียดูเป็นเพื่อนหนูเองค่ะ” ผมพูดจบน้องก็เดินเข้าไปในห้องแล้วก็ลากผ้าห่มผืนใหญ่กับหมอนสองใบออกมาตอนน้องออกมาได้หยิบผ้าห่มผืนใหญ่แต่ไม่หนาออกมาน้องใช้ผืนนั้นปูรองพื้นแล้วเรียกให้ผมลงไปนั่ง น้องยื่นหมอนมาให้ผมใบหนึ่งเราดูกันไปสักพักก็ภาพตัดไปตอนไหนไม่รู้ผมตื่นมาอีกทีก็นอนกอดน้องแล้วพอดูเวลาตอนนี้ก็ปาไปแล้วหนึ่งทุ่ม

ผมเลยปล่อยให้น้องนอนไปก่อนแล้วตัวเองก็เข้าไปในครัวแล้วก็เปิดตู้เย็นสำรวจว่าพอมีอะไรพอที่จะทำให้น้องทานได้บ้าง ดูเหมือนในตู้เย็นจะมีไข่ไก่ เนื้อไก่ หมูบด ผักคะน้า ผักกาดขาว ดูเหมือนเมื่อตอนเย็นน้องจะหุงข้าวไว้ ผมเลยตัดสินใจว่าจะทำข้าวผัดไข่ใส่ไก่ใส่ผักคะน้าแล้วก็ต้มจืดผักกาดขาวใส่หมูบดที่ปั้นเป็นก้อน ผมใช้เวลาทำหนึ่งชั่วโมงอาหารก็เสร็จพอดี ผมจึงตัดสินใจไปปลุกน้องให้ตื่นก่อนเพราะน้องยังไม่ได้ทานข้าว

“หนูคะ ตื่นได้แล้วตื่นมาทานข้าวก่อน” นอกจากจะไม่ตื่นตามที่ผมเรียกแล้วเจ้าตัวยังนอนเอาผ้าห่มคลุมโปงอีก ผมเลยก้มตัวไปกระซิบที่ข้างหู

“ตัวเล็กคะ ตื่นได้แล้วสองทุ่มแล้วนะ ตื่นมาทานข้าวก่อน” ผมพูดจบน้องก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

“ตื่นแล้วค่ะ ตื่นแล้ว” น้องพูดพลางจะอามือขยี้ตาแต่ผมคว้ามือน้องไว้

“อย่าขยี้ตาค่ะ เดี๋ยวตาจะแดงเอา” น้องพยักหน้าตอบแล้วค่อยกะพริบตาเพื่อค่อย ๆ ปรับสายตาเอา

“เฮียคะ ดูเหมือนฝนจะไม่หยุดตกง่าย ๆ นะคะ” แต่ใครเล่าจะรู้ว่าระหว่างที่ทั้งสองเผลอหลับกันไปเป็นช่วงเวลาที่ฝนได้หยุดตกไปแล้วแต่ก็พึ่งกลับมาตกใหม่ตอนที่ทั้งสองตื่นนอน

“หนูทานข้าวก่อนนะ ตอนที่หนูหลับเฮียทำอาหารไว้ให้แล้ว” น้องลุกแล้วเดินไปล้างหน้าล้างตาแล้วมานั่งที่โต๊ะอาหาร

“โห น่าทานจังเลยค่ะ ลำบากเฮียแล้วนะคะ” น้องพูดแล้วยิ้มให้ผม

“งั้นถือว่าอาหารมื้อนี้แลกกับที่นอนของเฮียคืนนี้ก็แล้วกันนะครับ”

“ค่ะ ๆ งั้นทานแล้วนะคะ” ผมพยักหน้าให้

พวกเราใช้เวลาไม่นานก็ทานอาหารเสร็จ ตอนแรกน้องจะยกไปเองทั้งหมด ผมเลยช่วยน้องถือเข้าไปในครัวแล้วก็ช่วยกันล้างจาน พอล้างเสร็จ ผมก็ให้น้องไปอาบน้ำก่อนแล้วผมค่อยอาบทีหลัง

“เฮียคะ มาอาบน้ำได้แล้วค่ะ หนูอาบเสร็จแล้ว” พอผมเดินเข้าไปในห้องก็เห็นน้องแต่งตัวเสร็จแล้วกำลังเช็ดผมอยู่ ผมเข้าไปอาบน้ำสักพักก็ออกมาผมไม่ทันสังเกตว่าน้องคุยโทรศัพท์กับใครสักคนอยู่ จึงเผลอเรียกน้อง

“ฮัลโหลว่า นี่พวกมึงว่างกันนักหรือไงโทรมาเวลานี้อะ”

“หนู แปรงที่วางไว้ที่อ่างล้างหน้าหนูหยิบมาวางไว้ให้เฮียหรอ” แต่พอเห็นน้องไม่ตอบจึงเดินออกมาจากห้องน้ำ

“อีตัวแสบมึงซ่อนใครเอาไว้ในห้อง บอกมาเดี๋ยวนี้นะ” เสียงนี่น่าจะเป็นอั่งเปาหรือไม่ก็ปันฟ้า

“คุยโทรศัพท์อยู่หรอ เฮียขอโทษนะครับ”

“แปรงสีฟันอันนั้นหนูเอาออกมาให้เฮียเอง หรือว่าเฮียคิดว่ามันมีขาเดินออกมาเองล่ะคะ” ฟังจากน้ำเสียงนี้แล้วผมน่าจะโดนน้องงอนเข้าให้แล้ว สาเหตุก็คงไม่พ้นเหล่าบุคคลที่อยู่ในสายนั่นแหละ

“ยังไงเล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะ มึงซ่อนใครไว้ในห้อง กูจะบอกพี่ปฐพีว่ามึงมีกิ๊ก”

“กิ๊กบ้านพ่อมึงอะ”

            วิดีโอคอล

“ไอ้ธีมไอ้ขี้เสือก มึงจะวิดีโอคอลมาทำพระแสงอะไร”

“เอ้า ก็กูอยากรู้นี่ว่าใครอยู่ในห้อง”

“กูว่ามึงรู้ว่าใครอยู่ที่ห้องกู มึงแค่อยากแซวแค่นั้นเอง”

“เออ..ก็ฉลาดดีนี่นา ก็รู้อยู่แล้วว่ากูจะแซว555”

“ห่ามึง” แต่ยังไม่ทันทีน้องจะได้พูดหมดประโยคก็มีเสียงของบุคคลปริศนามาจากอีกฝั่ง

“ธีม เห็นโทรศัพท์เฮียไหม” น้องหันมามองหน้าผมอารมณ์แบบว่าเฮียหนูได้ยินไม่ผิดใช่ไหมอะไรประมาณนี้ ผมเลยพยักหน้าให้น้อง

“ที่เฮียถือมันรีโมทมั้ง อย่ามาแกล้งผมนะแล้วโผล่ออกมาทำไมเนี่ย”

“ก็มาดูว่าแฟนคุยกับสาวที่ไหน”

“เพื่อนไหมล่ะ อุตส่าห์ได้เปรียบเฮียไม่รู้ว่าเฮียจะออกมาทำไม”

“ก็อยากเปิดตัวกับเพื่อนของแฟนบ้างไม่ได้หรอคะ”

“ไม่ต้องมาทำเสียงแบบนี้กับผมเลยนะ”

“อะไรครับเนี่ย” น้องกับเพื่อน ๆ คนอื่นประสานเสียงกันถามเลย

“เออ ไว้พรุ่งนี้จะเล่าให้ฟังแค่นี้นะ” แล้วสายก็ตัดไปเลย

“หนูคะ ไม่โกรธหรอที่เพื่อนไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ฟังตั้งแต่แรก”

“จะโกรธทำไมคะ หนูไม่เห็นจะมีอะไรให้น่าโกรธเลยออกจะดีด้วยซ้ำ”

“แล้วเรื่องที่ธีมมีแฟนเป็นผู้ชายล่ะ หนูโอเคไหมที่เพื่อนมีแฟนเป็นผู้ชาย”

“เฮียหนูจะบอกอะไรให้ฟังนะ เรื่องนี้หนูรับได้ใช่ไหมเลยมันเป็นเรื่องของความรู้สึกเป็นเรื่องของเขาสองคน หนูเป็นแค่เพื่อนมีหน้าที่คอยซัพพอร์ตเพื่อนไม่ใช่บั่นทอนความรู้สึกของเพื่อน ขอแค่มันมีความสุขก็พอ

“เฮียดีใจนะที่หนูคิดแบบนี้ หลายคนพอรู้ว่าเพื่อนชอบเพศเดียวกันก็มองอีกฝ่ายต่างจากเดิมไป”

“สำหรับคนอื่นหนูไม่รู้แต่สำหรับพวกหนูมันคือเพื่อน ตราบใดที่คนคนนั้นไม่ทำให้มันเสียใจ พวกหนูก็จะไม่ห้ามเลย”

“พวกหนูดูสนิทแล้วก็รักกันมาก ๆ เลย”

“พวกเราเติบโตมาด้วยกัน เรียนก็เรียนที่เดียวกันมาตั้งแต่เด็ก”

“เฮียคะ หนูอยากทานเม็ดขนุนกับฝอยทอง”

“พรุ่งนี้หนูมีเรียนไหมคะ”

“ไม่มีค่ะวันพุธก็ว่างค่ะอาจารย์ยกคลาสแต่สั่งงานไว้ไม่ต้องเข้าม. ค่ะ”

“โอเคค่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้เฮียจะพาหนูไปเที่ยว ถือว่าพรุ่งนี้เป็นเดทแรกของพวกเรานะคะหนู”

“ได้ค่ะ แต่เฮียค่ะตกลงว่าหนูจีบเฮียหรือว่าเฮียจีบหนูกันแน่”

“เราผลัดกันจีบค่ะหนูจีบเฮีย เฮียก็จีบหนู” ผมพูดจบน้องก็หลบสายตา