ตอนที่ 8: โดนจีบ

ตอนที่ 8: โดนจีบ

“เดี๋ยวนะ นี่แกเป็นน้องสาวของพี่ ๆ เขาหรอ” ฉันไม่ตอบได้แต่พยักหน้าให้

ธีมมันถามออกมาด้วยความตกใจ จะตกใจก็ไม่แปลกก็ไม่เคยมีใคร ๆ เคยเห็นพวกเฮียอยู่กับฉันหรือลงรูปฉันก็ลงให้เห็นแค่ด้านหลัง แต่ที่เฮียรีบออกมาแก้ข่าว คงเพราะพี่สาวคนสวยคนนั้นแน่เลย

“งั้นกูขอถามมึงหน่อยนะ ยังมีอะไรอีกบ้างที่มึงยังไม่ได้บอกพวกกู” ปันฟ้าถามออกมาด้วยความสงสัยพอฉันมองไปรอบ ๆ ก็ได้แต่คิดว่า คงไม่ได้มีแค่มันหรอที่สงสัยเพราะพี่ ๆ เขามองฉันด้วยสายตาที่สงสัยไม่ต่างจากกัน

“ขอนึกแป๊บหนึ่งนะ ว่ามีเรื่องอะไรที่ยังไม่ได้บอก” ฉันทำสีหน้าครุ่นคิดว่ามีเรื่องอะไรอีกบ้างไหม

“คิดว่าไม่มีแล้วนะ” ฉันบอกพวกมัน

พอเรื่องนี้จบพวกเพื่อนของฉัน ก็หันไปมองพวกพี่เขาแล้วก้เป็นไอ้ธีมเจ้าเดิมเจ้าประจำที่ชอบแพ้เสียงในหัวตัวเองเอ่ยถามออกมาโต้ง ๆ

“พวกพี่มาทำอะไรกันหรอครับ ถ้าแค่พี่แทนกับพี่เวนิสมาผมไม่แปลกใจเท่าไหร่เพราะเขามาหาแฟนเขา แต่พี่สองคนมาทำไมหรอครับหรือมีแฟนอยู่คณะนี้”

ฉันทนไม่ไหวกับคำพูดกวนบาทาของมันเลยประเคนบาทาไปให้มันหนึ่งทีจนมันหันมาโวยวายกับฉัน

“โอ๊ย…มึงถีบกูทำไมเนี่ย อ่อ ๆ” มันตั้งท่าจะแซวต่อฉันเลยหยิบขวดน้ำที่อยู่ใกล้มือที่สุดเตรียมจะเขวี้ยงใส่มัน แต่ก็มีเสียงของพี่เขาพูดขึ้นมาซะก่อน

“พี่มาหาน้องเวครับ หรือว่าพี่มาไม่ได้ครับ” ฉันล่ะนึกอยากจะเกลียดเขาจังไอ้การพูดตอบเพื่อนฉันแต่สายตากับมองมาที่ฉันนี่มันคืออะไร หรือฉันไปโดนสวิตตัวไหนของเขาเข้า

“อะ…นี่ครับเฮียซื้อมาให้” อยู่ ๆ เขาก็บอกก็ยื่นถุงที่ใส่อะไรสักอย่างมาให้ฉัน ฉันเปิดดูก็พบว่าสิ่งของที่อยู่ในนั้นคือขนมร้านโปรดของฉันพร้อมกับชาเขียวที่ชอบกินอีก

“เอามาให้เวทำไมคะ” ฉันถามออกแล้วทำสีหน้าสงสัยอย่างถึงที่สุด

“เรียกแทนตัวว่า หนู สิค่ะ แทนตัวว่าหนูไม่ใช่ เว แบบที่แทนตัวกับคนอื่น” เขาก้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูของฉัน

“เฮียยังไม่ตอบคำถามของหนูเลยนะคะ”

“ก็เฮียบอกแล้วว่าเฮียจะจีบหนูคืนเหมือนที่ตามจีบเฮียไงคะ” คำตอบของเฮียเขาทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงมาก ฉันรู้สึกว่าหน้าของตัวเองเริ่มร้อนผ่าวและรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะมีอาการประหม่าเล็กน้อย แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้

“แค่เอาของมาให้แค่นี้หรอคะ หนูนึกว่ามาเพราะคิดถึงกันซะอีก” ฉันพูดพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาเพื่อเอาคืนจนพี่เขาเสียอาการไปเหมือนกัน

“อะแฮ่ม ๆ อย่าลืมนะครับเพื่อนว่าไม่ได้อยู่ตรงนี้กันแค่สองคน” เป็นพี่อาทิตย์ที่เอ่ยขึ้นมา

“ไอ้อาทิตย์มึงไม่พูดก็ไม่มีใครคิดว่ามึงเป็นใบ้หรอกนะ” ดูท่าเฮียแกน่าจะอารมณ์เสียอยู่ไม่น้อย

“แล้วนี่ไม่ขึ้นเรียนกันหรอครับ” พี่แกถามเพราะเมื่อเช้าฉันลงในสตอรี่ว่ามีเรียนเวลานี้

“ที่จริงก็ต้องขึ้นเรียนแล้วล่ะค่ะ แต่พอดีอาจารย์ยกคลาสให้แค่ส่งงานที่สั่งไว้แล้วก็ปล่อย

“แล้วหนูจะไปไหนกันต่อครับ บ่ายมีเรียนไหม”

“บ่ายอืม..อ่อบ่ายพวกหนูไม่มีเรียนอยู่แล้วค่ะแต่ส่วนที่จะไปไหนตอนนี้ขอคิดอีกที” ฉันตอบพี่เขาไปเพราะว่าอันที่จริงก็ไม่ได้มีแพลนที่จะไปไหนอยู่แล่วบ่ายนี้ จนพี่เขาเอ่ยฉันพวกฉันว่า

“งั้นไปนั่งเล่นที่คณะพวกเฮียไหม อาจารย์เขาอนุญาตให้เข้าได้”

            ด้านปฐพี

ผมเอ่ยปากชวนน้องให้ ๆ ไปนั่งเล่นที่คณะของพวกผมอันที่จริงที่ชวนก็เพราะผมอยากอยู่ใกล้ ๆ น้องอยากทำความรู้จักกันมากกว่านี้ แต่พอถามออกไปน้องเขาก็ทำท่าคิดหนักเหมือนไม่อยากไปเลย

“ถ้าหนูไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรนะครับ เผื่อหนูมีธุระที่จะต้องไปทำ” ผมบอกน้องออกไปแต่ในใจก็รู้สึกเฟลนิดหน่อย อาการของคนมีความรักมันเป็นแบบนี้นี่เอง

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะค่ะ หนูยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะไม่ไป” พอน้องพูดจบก็หันไปถามเพื่อน

“พวกมึงจะไปไหม” เพื่อน ๆ น้องก็ตอบตกลงที่จะไปด้วยกันทั้งหมด

“ที่กูอยากไปด้วย เพราะกูอยากเสือกเข้าใจ๊” เป็นเสียงไอ้เด็กธีมพูดกับน้องแต่พอน้องทำท่าจะฟาดก็รีบวิ่งหนีนำหน้าไปเลย

“ไปครับ” ผมพูดพลางเอือมมือไปจับมือของน้องแล้วพากันเดินไปที่คณะของผม

พอเดินเข้ามาในห้อง ทุกสายตาก็มาที่พวกผมผมเลยเดินจูงมือน้องมานั่งที่โต๊ะ โต๊ะเรียนห้องนี้เป็นแถวยาว ริมสุดจะเป็นไอ้แทนแล้วก็อั่งเปา แล้วก็เป็นน้องแล้วก็ผมด้านหลังก็จะเป็นอาทิตย์กับปันฟ้าตามด้วยเวนิสและสีครามส่วนธีมก็นั่งถัดไปจากอาทิตย์

“นั่งกันเป็นคู่เลยนะทิ้งกูเลย” เหมือนผมจะได้ยินเสียงถอนหายใจของน้อง แล้วน้องก็หันไปหาธีมทันที

“ไอ้ธีม อย่าให้กูพูดเรื่องมึงบ้างนะมึง มึงอย่าคิดว่าจะไม่มีใครรู้ความลับของมึงนะ กูจะบอกให้ว่าความลับไม่มีในโลกหรอกกูโดนมาแล้ว”

“อันนั้นมึงหลุดเองคร้าบ” ก็จริงที่ธีมมันพูดนะ อันนี้น้องเขาหลุดออกมาเองพอผมได้ยินผมก็นึกขำออกมาเบา ๆ

“หึ หึ” แต่ผมก็ต้องตกใจเพราะหันไปเจอสายตาของน้อง

“ขำอะไรคะ อ่อ..ใช่สิคะก็หนูมันหลุดพูดออกมาเองนี้เลยตลกมาใช่ไหมคะ” น้องพูดจบก็หันไปหยิบแก้วชาเขียวขึ้นมาดูดพอได้ยินเสียงน้องพูดออกมาด้วยเสียงเศร้า ๆ ผมเลยหันไปปลอบน้อง

“ก็ดีแล้วค่ะ ที่หนูหลุดพูดออกมา ไม่งั้นเฮียจะคิดว่าตัวเองหลายใจแอบรักผู้หญิงสองคนในเวลาเดียวกันทั้ง ๆ ที่เธอคนนั้นเป็นคนคนเดียวกัน” ผมก้มตัวไปกระซิบข้างหูน้องให้ได้ยินกันแค่สองคน พอผมเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นหน้าน้องแดงมาก ๆ

สักพักอาจารย์ก็เข้ามา จะบอกว่าพวกผมสนิทกับพวกอาจารย์มากพูดแกล้งกันได้

“เอ้า แก๊งไอ้พวกตัวแสบ พาสาว ๆ หนุ่ม ๆ มานั่งด้วยหรอ ดูท่าจะไม่ใช่เด็กวิศวะนะ แฟนพวกแกเหรอ” อาจารย์ถามพวกผมเพราะว่าน้อง ๆ ใส่ชุดนักศึกษามา แต่พวกผมใส่ช็อปมา อาจารย์แกเลยมองดูรู้ว่าไม่ใช่เด็กคณะนี้

“แฟนค่ะ/ครับ” เวนิสกับแทนมันตอบอาจารย์ไปส่วนผมกับไอ้อาทิตย์ก็ตอบกลับไปในประโยคเดียวกัน

“ยังไม่ใช่แฟนครับผมกำลังจีบอยู่” หลังจากนั้นอาจารย์ก็แซวผมกับไอ้อาทิตย์ทันที

“เห้ย จริงหรอนายปฐพีอย่างเธอนี่จะจีบสาวหรอปกติเห็นทำหน้าดุไม่กลัวสาวเขากลัวหรือยังไงแล้วยิ่งนายอาทิตย์ยิ่งทำอาจารย์แปลกใจนะเนี่ยปกติเห็นกวนคนอื่นไปวัน ๆ ยิ่งกับพวกอาจารย์มันยังไม่เว้น สาวไม่ปวดหัวจนวิ่งหนีหรอ” อาจารย์พูดจบไอ้อาทิตย์ก็โวยวายทันที

“โห จารย์ดูพูดเข้าผมยิ่งกำลังทำคะแนนอยู่ เดี๋ยวน้องเข้าให้คะแนนผมติดลบหรอก”

“อาจารย์ครับก็ตอนนั้นผมไม่เจอคนที่ถูกใจนี่ครับผมก็ต้องทำตัวเองให้น่ากลัวไว้ก่อน คนจะได้ไม่เข้ามายุ่งกับผมเยอะไงครับ” ผมเลยพูดตอบอาจารย์ไป พอผมพูดจบอาจารย์เขาก็พยักหน้า

“เอาล่ะ ๆ เริ่มเรียนกันได้แล้ว” หลังจากอาจารย์พูดจบก็สอนแบบมหากาพย์ ตอนนี้ก็ผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วโมงผมเลยหันไปนั่งมองคนข้าง ๆ ก็พบว่านอนได้ฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะแล้ว สงสัยจะง่วงนอนผมเลยถอดเสื้อช็อปแล้วเอาห่มให้น้องกันหนาว

“เอาล่ะ คาบนี้อาจารย์ขอจบเอาไว้ตรงนี้ก่อนครั้งหน้าค่อยว่ากันใหม่” พออาจารย์แกพูดจบ/เสร็จก็เดินออกไปทันทีเลย

“หนูคะ ตื่นได้แล้วค่ะตอนนี้เที่ยงแล้วนะ” ผมค่อย ๆ เรียกน้องแล้วก็สะกิดน้องไปด้วย

“อืม…เที่ยงแล้วหรอคะ เฮียเรียนเสร็จแล้วหรอคะ” น้องพูดพึมพำพลางจะเอามือขยี้ตา แต่ผมขว้ามือน้องเอาไว้ก่อน

“อย่าขยี้ค่ะหนู เดี๋ยวก็ตาแดงหรอก เฮียเรียนเสร็จแล้วเดี๋ยวเราไปทานข้าวเที่ยงกันนะ” น้องลุกแล้วส่งเสื้อช็อปให้ผม

พวกเราพากันออกมาจากห้องเรียนแล้วเดินตรงดิ่งไปหาโต๊ะทานข้าวกันพอได้โต๊ะพวกเราก็แยกกันไปซื้อข้าวแต่ผมเดินตามน้องไปด้วย ก็แค่อยากรู้ว่าน้องชอบทานอาหารแบบไหน อยากเรียนรู้ความชอบของน้องเหมือนที่น้องเรียนรู้ความชอบของผม

“ป้าคะ เอาราดหน้าทะเลพิเศษหนึ่งจานค่ะ” น้องสั่งผมเลยสั่งอาหารไปบ้าง

“ป้าครับผมเอา ข้าวผัดกะเพราทะเลหนึ่งจานครับ”

“ได้เลย ๆ รอแป๊บนะลูก” ผ่านไปสักพักเสียงป้าแกก็เรียกให้ไปเอาอาหาร

“ได้แล้ว ๆ มาเอาไปเลยลูก ราดหน้าพิเศษ 40 ส่วนข้าวผัดกะเพรา30”

ก่อนที่น้องจะหยิบตังออกมาจ่าย ผมจึงชิงจ่ายเงินค่าอาหารไปก่อน

“นี่ครับป้า ทั้งหมด70บาทครับจ่ายรวมกัน” น้องหันมาทำหน้ามุ่ยใส่ผมเพราะชิงจ่ายเงินให้

“ไปครับไปซื้อน้ำก่อนเดี๋ยวเราไป ทานอาหารกัน” น้องเลยพูดว่าจะเลี้ยงน้ำผมแทน ผมเลยตอบตกลงเพราะถ้าผมไม่ตกลงคงงอนผมแน่นอนเลยแบบนี้ สักพักพวกเราก็เดินมาถึงร้านน้ำ ผมถือจานข้าวกับราดหน้าให้น้องผมเอาทั้งสองใส่ถาดไว้น้องจะได้ถือน้ำได้

“เฮียอยากดื่มน้ำอะไรคะ” น้องหันมา

“อะไรก็ได้ครับเฮียทานได้ทุกอย่างเลย”

“พี่คะ เอาน้ำผึ้งมะนาวหนึ่งแก้ว อัญชันมะนาวหนึ่งแก้วและน้ำเปล่าสองขวดค่ะ” ยืนรอไปสักพักก็ได้น้ำที่สั่งไปทั้งหมด น้ำเปล่าใส่ถุงไว้ส่วนน้ำสองแก้วก็มีถุงพลาสติกหูหิ้วจึงง่ายต่อการถือ

“โห ไปซื้อข้าวหรือไปจีบกันครับ ถึงได้นานขนาดนี้”

“มึงแหกตาดูก่อนไหมไอ้อาทิตย์ ร้านป้าแกแถวยาวขนาดนั้นจะให้กูมาไวได้ยังไง มึงแดก ๆ ไปเถอะไม่ต้องมาเสือกเรื่องกูนักหรอก เอาตัวเองให้รอดก่อนไหม” ผมเลยสวนมันกลับไปมันถึงกับไปไม่ถูกเลย

“แดกราดหน้าอีกแล้ว ชีวิตนี้มึงจะแดกแค่ราดหน้าหรอ” ธีมมันถามน้อง น้องเลยสวนกลับไป

“กูไปแดกบนหัวมึงหรอธีม ที่มึงแดกแค่ข้าวมันไก่กูยังไม่พูดเลยนะ” หลังจากนั้นสงครามบนโต๊ะอาหารก็เงียบไปทันที หลังจากกินเสร็จเวนิสก็พูดขึ้นมาว่า บ่ายวันนี้พวกเราก็ไม่มีเรียน จะไปไหนกันดีหรือว่าแยกย้ายกันกลับห้องไปพักผ่อน

“กูว่ากลับไปนอนพักกันเถอะ แม่งอาจารย์คลาสนี้ทำเอากูง่วงนอนเลย งั้นแยกกันตรงนี้เลยนะ” ไอ้อาทิตย์มันพูดจบมันก็เดินไปจับมือของปันฟ้าแล้วลากน้องออกไปทันที

“ไปกันครับ เดี๋ยวเฮียไปส่งหนูที่คอนโดเอง” แล้วผมก็จับมือน้องออกเดินออกไปที่รถทันที