ตอนที่ 6: น้ำเมาเป็นเหตุ

ตอนที่ 6: น้ำเมาเป็นเหตุ

หลังจากนั่งดูดาวกับพี่เขาได้สักพักแล้วฉันก็ชวนพี่เขาดื่มเพราะว่ากลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ไม่ไกลเริ่มเปิดขวดดื่มกันบ้างแล้วถึง ฉันจะไม่ได้คอแข็งมากแต่ก็พอดื่มได้บ้างนิดหน่อย ในขณะที่พวกเราดูดาวก็จิบเหล้าเข้าไปบ้างพูดคุยกันบ้าง สักพักฉันว่าฉันเริ่มเมาแล้วพี่เขาก็อาสาไปส่งที่ห้อง แต่ฉันต้องไปเอาคีย์การ์ดที่ปันฟ้าก่อนพอพวกฉันไปก็ไม่เห็นปันฟ้ากับพี่อาทิตย์แล้วสงสัยกลับไปนอนพักกันแล้ว

“พี่ดินคะ สงสัยปันฟ้าไปที่ห้องแล้วเดี๋ยวไปเคาะห้องเรียกก็ได้ค่ะ” เมื่อฉันพูดจบพี่เขาก็ย่อตัวลงให้ฉันขี่หลังแล้วพาเดินไปที่ห้อง ในตอนนี้ฉันว่าฉันเมามากแล้วแหละเพราะแค่จะขึ้นหลังพี่เขาฉันยังเดินเซเล็กน้อยเลย

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ฉันเคาะจนประตูจะพังแล้วแต่ก็ไม่มีคนเปิดประตูเลยสักคน จนฉันนึกขึ้นได้ว่าตอนเย็นปันฟ้าได้ส่งคีย์การ์ดห้องมาให้ฉันแล้ว

“เห้อ ๆ” ฉันยิ้มแหย ๆ ให้พี่เขา” พี่ดินคะหนูลืมว่าเมื่อเย็นปันฟ้าให้คีย์การ์ดหนูมาแล้ว” ฉันพูดด้วยเสียงอ้อแอ้เพราะความเมา

มาครับเดียวพี่เปิดให้” ฉันส่งคีย์การ์ดให้เขาเขาพาฉันเข้ามาในห้องแล้วค่อย ๆ วาง ฉันลงบนเตียงแล้วจะเดินออกไปฉันดึงมือเขาแล้วพูดด้วยเสียงอ้อน

“ยังไม่ไปได้ไหมคะ อยู่เป็นเพื่อนหนูก่อนได้ไหมคะเฮียดิน”

“ได้ค่ะ เดียวเฮียจะอยู่เป็นเพื่อนหนูเอง” เขาตอบฉันแล้วยิ้มกลับมาให้ ก่อนที่จะหันไปลากเก้าอี้ แต่ฉันก็ยังดึงแขนเขาไว้

“เฮีย นั่งตรงนี้ค่ะ” ฉันพูดพลางตบที่เตียงที่ยังมีพื้นที่ว่าง

“แน่ใจหรอคะว่าจะให้เฮียนั่งตรงนั้น”

“แน่ใจสิคะ” เขาเดินลงมานั่งข้าง ๆ ฉัน ด้วยความเมา ปกติเวลาเมาฉันมักจะเก็บความลับไม่อยู่ ครั้งนี้ก็ดูท่าจะไม่รอดเหมือนกัน

“เฮียรู้ไหมคะ… หนูชอบเฮียมากเลยนะ” ฉันสารภาพออกไปเสียงอ้อแอ้

“ทำไมหนูถึงชอบเฮียคะ บอกเฮียได้ไหม” ทำไมกันนะทำไมตอนนี้เสียงของเขาถึงดูหวานมาก ๆ หวานจนฉันแทบละลายอยูตรงนี้แล้ว

“ขนมพวกนั้นหนูก็เป็นคนส่งให้เองแหละ แต่หนูไม่กล้าบอกตรง ๆ… หนูเพิ่งอกหักมา หัวใจหนูมันแห้งเฉาไปหมดแล้ว แต่พอเห็นรอยยิ้มของเฮีย มันเหมือนมีแสงสว่างส่องลงมาให้หนูมีแรงอีกครั้งเลยนะคะ"

“เหรอคะ แล้วหนูไม่กลัวคนอื่นจะมาแบบอ้างว่าเป็นคนส่งขนมให้เฮียเหรอคะ”

“ไม่กลัววววค่ะ เพราะว่าทุก ๆ ครั้งที่หนูฝากอั่งเปาเอาไปให้ที่รูปจะมีสัญลักษณ์เล็ก ๆ ที่เป็นรูปหัวใจ มันไม่ได้ติดมาจากกล้องแต่มันเป็นสิ่งที่หนูทำขึ้นเอง”

            ด้านของคนที่ได้รู้ความจริง

น้องเขาจะรู้ไหมนะว่าผมอัดวิดีโอเขาไว้ เขาจะโกรธผมไหมแต่ผมขอทำแบบนี้ก็แล้วกันนะครับ ขอเก็บหลักฐานไว้ก่อนเผื่อวันไหนจับได้คาหนังคาเขา จะเอาคลิปนี้เปิดจะได้ไม่หนีผมอีก

กำลังปิดอัดวิดีโออยู่ดี ๆ ยัยตัวแสบก็ปีนขึ้นมานั่งบนตักผมพร้อมบอกว่า ผมขอเรียกยัยตัวแสบเลยดูจากการกระทำนี้แล้ว

“เฮียปากของเฮียสวยมากเลยค่ะ หนูขอจูบได้ไหม” พูดจบไม่ว่าเปล่าเอานิ้วหัวแม่โป้ง มาลูบที่ปากผมเบา ๆ แล้วค่อยๆก้มหน้าลงมา พอมองน้องจากมุมนี้แล้วเหมือนผมโดนมนต์สะกดเลย ในจังหวะนั้นที่มีแต่ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของทั้งสอง น้องเขาไม่รอช้าน้องยิ่งขยับใบหน้าเข้าใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของน้อง น้องค่อย ๆ เอามือขึ้นมาคล้องคอผมก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปแผ่ว สัมผัสอ่อนโยนราวกับขนนกนั้น แม้จะดูเงอะงะไปบ้างตามประสาคนเมา แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกโหยหาจนไม่อยากหยุดอยู่เพียงเท่านี้ผมรั้งเอวน้องเข้ามาใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่างแล้วค่อย ๆ จูบตอบน้องไปเสียงลมหายใจที่เริ่มหอบรัวสอดประสานกันในความเงียบจากสัมผัสที่เบาบางก็กลายเป็นสัมผัสที่เริ่มเร้าร้อนขึ้นมาที่ละนิด

เสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางเบา ๆ คลอเคล้าไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ผมเริ่มคุมตัวเองไม่อยู่เมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นและกลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวยัยตัวแสบที่ตอนนี้เปลี่ยนจากจูบเงอะงะมาเป็นฝ่ายโอนอ่อนตามแรงอารมณ์ที่ผมป้อนให้

มือหนาของผมลูบไล้อยู่ที่แผ่นหลังบางพยายามรั้งร่างเล็กให้แนบชิดยิ่งขึ้นไปอีก รสชาติขมปร่าของแอลกอฮอล์ที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นกลับกลายเป็นรสหวานล้ำอย่างประหลาดเมื่อมันมาจากคนตรงหน้า

“อะ…อื้อ… เฮียขา…” น้องร้องครางเสียงหวานออกมาเบา ๆ

เสียงครางอื้ออึงในลำคอของน้องเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ผมถอนริมฝีปากออกมาอย่างเสียดายเพียงชั่วครู่เพื่อมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่อเพราะฤทธิ์เหล้าและแรงอารมณ์ ดวงตาปรือปรอยนั่นจ้องมองผมเหมือนกำลังอ้อนวอน

“หนู คะ เมาแล้วนะ… รู้ตัวหรือเปล่าว่าหนูทำอะไรลงไป” ผมกระซิบที่ข้างหูด้วยเสียงพร่า พยายามใช้ความใจดีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเตือนสติเธอ

“รู้ค่ะ… หนูอยากจูบเฮีย… อยากอยู่กับเฮีย…” น้องพูดออกมาด้วยเสียงที่กระเส่าที่ออกไปทางออดอ้อนเล็กน้อย

คำตอบนั้นทำเอาเส้นความอดทนสุดท้ายของผมขาดผึง ผมไม่รอช้าที่จะก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน สัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากของผมทำให้เธอแอ่นอกเข้าหาและส่งเสียงครางแผ่วเบา มือเล็ก ๆ ที่เคยคล้องคอเปลี่ยนมาขยำเสื้อของผมจนยับยู่ยี่เพื่อระบายความเสียวซ่านที่กำลังก่อตัวขึ้น…

“เฮีย..ขา” เสียงหวานของน้องเรียกชื่อผมออกมาแผ่วเบา

“คะ..ว่าไงคะเด็กดีของเฮีย” ผมกระซิบตอบด้วยเสียงพร่าสั่นแล้วลมหายใจที่หอบถี่

แต่ในจังหวะนั้นก่อนที่ทุกอย่างจะถลำลึกไปมากว่านี้ จู่ ๆ ร่างบางบนตักของผมก็ครางอือออกมาแล้วซบหน้าบนไหล่ของผมแล้วนิ่งไปสักครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเศร้าสร้อย จนคนฟังนั้นเจ็บไปทั้งใจ

“เฮียขาอย่าทิ้งหนูไปนะคะ อย่าปฏิเสธหนูเหมือนคนนั้นได้ไหม”

คำพูดของน้องนั้นเหมือนน้ำเย็นที่สาดใส่ลงมากลางใจผม ทำให้ผมชะงักนิ่งไปชั่วขณะ สติที่เกือบเตลิดกลับมาเข้าที่เข้าทาง ผมมองใบหน้าเรียวของยัยตัวแสบที่ตอนนี้หลับตาพริ้มเพราะความเมา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของน้องสลับกับเสียงครางอื้อเบา ๆ ในลำคอว่าผมทำต่อไปไม่ได้

ผมค่อยๆช้อนตัวน้องลงจากตักผมแล้ววางตัวของน้องไว้ที่บนเตียงที่มีพื้นที่ว่าง จัดการห่มผ้าไปจนถึงอก ผมได้แต่นั่งมองน้องหลับ สายตาเต็มไปด้วยทั้งความเอ็นดู ทั้งมันเขี้ยวแล้วที่สำคัญจะให้ผมฉวยโอกาสตอนที่น้องไม่มีสติแบบนี้ไม่ได้

“เฮียจะรอตอนเราเป็นแฟนกันแล้วมีสติพร้อมยินยอมเอง”

“ฝันดีนะครับยัยตัวแสบ ตื่นขึ้นมาจะมาโวยวายกับเฮียไม่ได้นะ”

ผมกระซิบที่ข้างหูของน้อง ก่อนที่จะเดินเข้าไปที่ห้องน้ำหวังจะใช้ความเย็นจัดการกับอารมณ์ที่ยังค้างคาอยู่ข้างในเพียงลำพัง

เสียงน้ำเย็นจากฝักบัวกระทบลงบนพื้นกระเบื้อง กลบเสียงหายใจของผมที่ยังหอบถี่ น้ำเย็นจัดช่วยลดอุณหภูมิภายนอกให้เย็นลงบ้าง แต่แรงอารมณ์ที่อยู่ข้างในกลับยังพลุ่งพล่านไม่ยอมสงบเสียที

ผมหลับตาหวังให้แรงอารมณ์เบาลงบ้าง แต่ผมกับคิดผิด ยิ่งหลับตาผมกลับเห็นแต่ใบหน้าของน้อง ในหัวมีแต่เสียงครางหวาน ๆ คำว่า “เฮียขา”

ได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้น้ำเย็นจากฝักบัวไหลผ่านร่างกายอยู่อีกพักหนึ่งเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา ลมหายใจสม่ำเสมอมาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฎขึ้นอยู่ที่มุมปาก

“ฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยตัวแสบเฮียมีเวลาให้เราทั้งชีวิตที่จะจัดการหนู”

ผมอาบน้ำเสร็จก็จะเช็ดตัวให้แห้งนึกขึ้นได้ว่า นี่เป็นห้องของน้องกับเพื่อนแต่ทำไมเพื่อนน้องยังไม่มานะนี่ก็จะใกล้เที่ยงคืนแล้ว แต่ที่สำคัญคือผมต้องไปเอาเสื้อผ้ามาใส่ก่อน จึงใส่ชุดคลุมอาบน้ำแล้วเดินไปที่ห้องของตัวเอง

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ไอ้อาทิตย์เปิดประตูให้กูหน่อย กูจะเข้าไปใส่เสื้อผ้า” ผมเรียกมันอยู่นานมันก็ไม่ยอมลุกมาเปิด สงสัยคงเมาหลับไปแล้วแต่หารู้ไม่ว่าคนในห้องไม่ได้หลับแต่ทำอะไรบางอย่างอยู่

ผมได้แต่ทำใจแล้วหันเดินไปที่ห้องไอ้แทน เพื่อที่จะยืมชุดนอนมันใส่ก่อน

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ไอ้แทนหลับหรือยัง เปิดประตูให้กูหน่อย” ผมได้ยินเสียงคนเดินมาทางประตู

“มีอะไร ปลุกกูขึ้นมาทำไมเนี่ย แล้วทำไมมึงอยู่สภาพนี้” มันเปิดประตูมาด้วยสีหน้าของคนพึ่งตื่นนอน

“พอจะมีชุดนอนให้กูยืมสักชุดไหม กูเข้าห้องไม่ได้ไอ้อาทิตย์แม่งเมาแล้วหลับไปแล้วไม่ยอมลุกมาเปิดประตูให้กู ที่เหลือกูเล่าให้ฟังพรุ่งนี้”

“มีเดี๋ยวกูไปหยิบมาให้” แล้วมันก็หายไปสักพักแล้วเดินมากับชุดนอนชุดใหม่

“แล้วมึงจะนอนที่ไหน เปิดห้องใหม่หรอ”

“ไม่กูจะไปนอนที่ห้องน้อง เดี๋ยวเรื่องอื่นกูเล่าให้มึงฟังเอง” ผมพูดจบก็เดินออกมาแล้วใช้คีย์การ์ดที่หยิบติดมาด้วยเปิดประตูห้องแล้วเข้าห้องพร้อมล็อกประตูให้เรียบร้อย แต่งตัวเสร็จก็เอาผ้าชุบน้ำมาแล้วค่อย ๆ บรรจงเช็ดตัวให้น้องอย่างเบามือเพื่อที่น้องจะได้นอนอย่างสบายตัวเตรียมนอน

ผมค่อย ๆทรุดตัวนั้นบนขอบเตียงอย่างเบา ๆ กลัวว่าแรงสะเทือนจะทำให้คนขี้เซ้าตื่นจากการนอนขึ้นมาเสียก่อน ผมนั่งมองดูใบหน้าจิ้มลิ้มนี้ที่ตอนนี้ดูผ่อนคลายจากปกติมาก ปากนิดจมูกหน่อยที่พึ่งรุกรานผมไปยังคงเผยอขึ้นนิด ๆ อย่างน่าเอ็นดู ผมเลยก้มไปจุ๊บที่ปากน้อง  หนึ่งที

“แสบจริง ๆ นะคะ…ตัวแสบของเฮีย” ผมพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะสอดตัวลงไปในผ้าห่มพื้นเดียวกันกับน้อง ผมค่อย ๆ ประคองร่างกายน้องเข้ามาในอ้อมกอดของผม ความอุ่นจากร่างกายของผมแผ่ซ่านไปถึงน้อง น้องค่อย ๆ ขยับร่างกายเข้ามาใกล้ผม น้องคงสัมผัสได้ถึงไอ่อุ่นที่คุ้นเคย จึงพลิกตัวหันหน้าเข้าหาผมขยับใบหน้าซุกซบที่อกของผม มือเรียวบางยกขึ้นมากอดตอบผม

            ยามเช้าของวันเวฬา

“อื้อ…อะทำไมหนักเอวจัง เอ๊ะแขนใคร” ฉันได้แต่นึกในใจก่อนที่จะค่อย ๆ หันก็ต้องตกใจเพราะว่าเป็นแขนของคนที่ชวนฉันไปดูดาวมาเมื่อคืนฉันจึงรีบหันหลังกลับทันทีแล้ว เหตุการณ์เมื่อคืนก็ค่อย ๆ ไหลย้อนเข้ามาให้หัวของฉันช้า ๆแต่อยู่ ๆก็มีเสียงของคนที่ฉันคิดว่าหลับยังไม่ตื่นดังออกมา

“ตื่นแล้วเหรอคะหนู” โอ๊ยแค่ได้ยินคำพูดคะขาแบบนี้หัวใจก็เต้นแรงอีกแล้ว เต้นจนจะออกมาอยู่แล้ว

“เป็นอะไรคะ ทำไมเงียบไปล่ะ อย่าบอกนะว่าจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้” ฉันเลยแกล้งทำเป็นจำไม่ได้ตามที่เขาพูด

“เรื่องอะไรเหรอคะ หนูไม่เห็นจำได้เลย”

“จริงเหรอคะ ถ้าจำไม่ได้ทำไม่ถึงแทนตัวว่าหนูแทนทีจะเรียกแทนตัวว่าเวเหมือนเดิมล่ะ” พอเขาพูดจบฉันก็ตกใจจนเผยพิรุธออกมากองโตเลย

“อะ…เออ..คือ”

“ถึงกับติดอ่างเลยหรอ หืม” เฮียเขาขยับหน้าเข้ามาใกล้มากจนสัมผัสได้ถึงลมร้อนจากการหายใจของเขาเลย

“เฮีย เขยิบออกไปเลยนะคะจะเอาหน้ามาใกล้ทำไมเล่า”

“สรุปหนูจะยอมรับไหมคะ” พอเขาพูดขึ้นเหมือนจะต้อนให้ฉันจนมุม ฉันเลยทำหน้ามุยใส่เขาแล้วเอ่ยออกไปว่า

            “ก็รู้แล้วจะถามออกมาทำไมล่ะคะ เอ๊ะเฮีย เฮียนอนที่ห้องหนูแล้วยัยปันฟ้าล่ะคะ นอนที่ไหน”

“เฮียก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะหนู เมื่อคืนปันฟ้าไม่ได้กลับมาที่ห้อง”

“เฮียออกไปเลยค่ะ เช้าแล้ว” ฉันผลักเขาออกพร้อมลากเขาลงจากที่นอน

“กลับห้องไปได้แล้วค่ะ” อยู่ ๆ เสียงของประตูห้องที่อยู่เยื้อง ๆ กันก็เปิดออกแล้วคนที่ฉันเพิ่งถามหาก็ออกมาจากห้องนั้นด้วย

“นี่ ยัยตัวแสบเธอได้ฉันแล้วจะทิ้งเหรอ”

“นี่เงียบปากไปเลยไป แล้วจะพูดเสียงดังทำไม ฮะ เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอกฉันขี้เกียจโดนพวกมันแซวนะตาบ้านี่” มันหันมาทางฉันก็ต้องตกใจที่เห็นฉันกับเฮียดินยืนอยู่

“มานี่เลย ยัยแม่ชีฉันพูดจบพร้อมลากมันเข้ามาในห้องพร้อมปิดประตูใส่หน้าสองหนุ่ม

“ยังไงเล่ามาเลยแก”

“เรื่องมันยาว ไว้กลับไปเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังอย่างละเอียดเลย”

“ว่าแต่แกเองเถอะ ทำไม่พี่เขามาอยู่กับแกได้ อะ ๆ กลับไปค่อยเล่าก็ได้”

หลังจากนั้นพวกฉันก็เก็บของเตรียมกลับกัน พวกเรารวมตัวกันด้านล่างนั่งทานข้าวแล้วเช็กเอาต์ออกจากโรงแรม ครั้งนี้พวกเราไม่ได้นั่งรถกลับนั่งเครื่องกลับใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงเราก็ถึงกรุงเทพ จึงแยกย้ายกันกลับบ้าน พี่เขาดื้อดึงจะไปส่งฉันแต่ว่าฉันต้องกลับบ้านใหญ่เลยกลับไปกับสีครามแทน

“ให้เฮียไปส่งไหม อีกอย่างเราก็ขาเจ็บอยู่ด้วย”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูไม่ได้ไปคอนโดแต่หนูไปบ้านใหญ่เดี๋ยวกลับกับสีครามก็ได้ค่ะ”

พูดคุยกันเสร็จเราก็แยกย้ายกลับบ้าน โดยตลอดทางสีครามก็ถามแต่เรื่องเฮียเขาทันที

“พัฒนาไปอีกขั้นแล้วเหรอ”

“จะไม่พัฒนาได้ไง ก็เมื่อคืนเราดันหลุดปากบอกเฮียเขาไปหมดทุกเรื่องเลยอะ” ฉันพูดจบก็ทำหน้ามุ่ยใส่สีคราม

“บอกคนอื่นห้ามหลุด แต่ตัวเองดันหลุดพูดเอง” สีครามพูดพรางส่ายหัว