All Chapters of secret love ความรักที่ต้องซ่อนไว้: Chapter 191 - Chapter 200

“เราต้องทำอะไรสักอย่างนะคะแม่ เพื่อเราสองคนจะได้สบาย แม่ช่วยเขาทำงานทุกอย่าง ร้านนี้ถ้าไม่ได้แม่มันจะไปได้ดีขนาดนี้ไหม ถูกต้องไหมคะ”คุณมินตราพยักหน้า “แล้วเราจะทำยังไงกัน” “รอฟังอาการเขาก่อนค่ะ”“แล้วถ้าเขาฟื้นขึ้นมาบอกทุกคนว่าแม่ผลักเขาตกบันไดละเรนนี่”“ไม่ค่ะ แม่ไม่ได้ทำ แค่มีปากเสียงกันแล้วเขาก็พลาดตกลงไปเอง พูดแค่นั้นนะคะแม่”“แล้วถ้าเขาตายล่ะ แม่จะทำยังไง”“ก็ดีน่ะสิคะ หนูจะจัดการเรื่องพินัยกรรม ทุกอย่างจะได้เป็นของเราไงคะแม่ ที่คุณแม่ทำมาทั้งหมดจะได้ไม่สูญเปล่า”คุณมินตรายิ้มออกมาได้ เธอเห็นด้วยกับคำพูดของเรนนี่เพราะเธอทุ่มเททุกอย่าง เพื่อจะได้เป็นเมียเขาถึงจะเป็นเมียลับๆ ก็เถอะเพราะเธอหวังว่าเขาจะยกกิจการที่นี่ให้เธอ สักพักคุณหมอออกมาจากห้องผ่าตัด “ใครเป็นญาติผู้ป่วยครับ”“ฉันค่ะ ฉันเป็นภรรยาเขาค่ะ” มินตราพูดทันทีเพราะอยากพูดคำนี้มานานแล้ว“คนไข้มีเลือดคลั่งในสมอง หลังจากผ่าตัดต้องรอดูอาการว่าเขาจะกลับมาเหมือนเดิมรึเปล่า รึไม่ก็อาจจะเสียความทรงจำ อาจจะจำใครไม่ได้เลย คุณต้องทำใจนะครับ” “ค่ะคุณหมอ” คุณมินตราบีบน้ำตาต่อหน้าคุณหมอทั้งที่พอใจกับอาการ และสิ่งที่จะเกิดกับคุณเออิก

“คุณแม่คะ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงร้านนะคะหนูดูแลได้ค่ะ ขอให้คุณพ่อกลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะคะ ขอให้ท่านจำเราสองคนได้ก็พอค่ะ”“แม่เข้าใจหนูนะลูก อย่าคิดมากนะนามิ พ่อต้องหายสิ นามิต้องเป็นกำลังใจให้พ่อนะ หนูต้องเข้มแข็งครอบครัวเราต้องผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้นะลูก”“ค่ะคุณแม่หนูจะเข้มแข็ง”“ดีแล้ว"“คุณแม่ค่ะแล้วสองคนแม่ลูกนั่นละคะ คุณแม่เจอรึเปล่า”“ก็เจอนะ แต่ไม่เห็นเขาจะพูดอะไรแค่มาเยี่ยมแล้วก็กลับ”“ถ้าแบบนั้นก็ช่างเขาเถอะ เราพาคุณพ่อกลับมาเมืองไทยก็พอนะคะคุณแม่”“ได้จ้ะ แค่นี้ก่อนนะนามิ คุณพ่อตื่นแล้ว ลูกก็พักผ่อนเถอะนะ”“ค่ะคุณแม่”สองอาทิตย์ต่อมา @เมืองไทย“คุณพ่อคะ หนูนามินะคะลูกสาวพ่อ คุณพ่อจำหนูได้ไหมคะ” คุณพ่อเธอยิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไร มองนามิด้วยสายตาว่างเปล่า“นามิ อย่าเพิ่งถามอะไรพ่อตอนนี้เลยนะลูก เพิ่งเดินทางมาถึงอาจจะยังเหนื่อย คุณหมอบอกว่าต้องใช้เวลาด้วยลูก อีกหกเดือนคุณหมอจะนัดอีกครั้ง” นามิจับมือคุณพ่อของเธอ ยิ้มให้ท่าน “คุณพ่อต้องหายแล้วก็กลับมาจำหนูกับคุณแม่ได้อีกครั้งนะคะ”“คุณแม่คะ” นามิจูงมือคุณแม่ออกมาด้านนอกเมื่อจัดการให้คุณพ่อนอนเรียบร้อยแล้ว “แล้วร้านคุณพ่อทางโน้

หนึ่งเดือนต่อมา “พี่ออโต้คะ เปิดเทอมแล้วหนูขอไปอยู่ที่คอนโดนะคะ ค่อยกลับมานี่วันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์นะคะ หนูจะได้ไปช่วยที่ร้านคุณแม่สลับกับช่วยดูแลคุณพ่อบ้าง”“พี่ไม่ชอบแบบนี้เลย เราจ้างคนเพิ่มได้เลยนะ ที่ร้านแล้วก็พยาบาลที่จะช่วยดูแลคุณพ่อ พี่จัดการให้เอง”“พี่ออโต้คะ พอแล้วค่ะ พี่จะจ้างเยอะไปไหนคะ ตอนนี้คนก็เยอะแล้วค่ะ หนูไม่ได้ไปทำอะไรเลย แค่ไปช่วยดูเฉยๆ แต่ต้องเข้าไปดูแลบ้าง”“แต่พี่อยากให้เรากลับมานอนนี่ ทุกคืน แต่ถ้าไม่ได้เดี๋ยวพี่ไปนอนที่คอนโดเราก็ได้”“แล้วจิ๋วจิ๋วละคะ”“เดี๋ยวให้ป้านวล มานอนบ้านถ้าวันไหนพี่ไม่อยู่ ตามนี้นะ จะให้พี่นอนคนเดียวได้ยังไง นอนไม่หลับหรอก ติดเมียจะแย่”“พูดว่าอะไรนะคะ”“เปล่า”“พี่ออโต้พูดใหม่เลยค่ะ ไม่งั้นหนูไม่ให้ไปนอนที่คอนโดด้วยนะคะ”“พี่บอกว่าติดเมียจะแย่ ได้ยินรึยัง”นามิยิ้มหวานกอดคนตัวโต “หนูก็ติดพี่ค่ะ ต้องนอนหนุนแขนพี่ทุกวันด้วย ถึงจะนอนหลับ”“เราติดแขนเหรอไม่ใช่ติดKUYหรอกเหรอ” เขาอดไม่ได้ที่จะหยอกคนตัวเล็กเล่น“อันนั้นติดอยู่แล้วค่ะ ติดแบบไปไหนไม่รอดเลยด้วย” ว่าจบยิ้มหน้าทะเล้นใส่เขา“หึ! ยัยเด็กดื้อ ช่างพูดเอาใจ”“จูบหน่อยสิคะ”“อยากให้จู

ออโต้เดินเข้ามาในบ้าน ตรงไปหาเรนนี่ จับมือเรียวกระชากเธอเข้าไปในห้องทำงาน เพื่อจะคุย“ทำบ้าอะไรเรนนี่”“ก็กลับมาหาออโต้ตามที่สัญญากันไว้ไงคะ เรนนี่ทำอะไรผิด ออโต้ไม่ดีใจเหรอคะที่เรนนี่กลับมา” เธอพูดกับเขาหน้าซื่อตาใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เรนนี่เธอมีคนอื่นแล้ว ฉันไม่ได้โง่ กลับไปเรนนี่ อย่ามายุ่งกับนามิอีก ฉันเตือนแล้วนะ กลับไปใช้เงินที่เธอโกงเขามาให้สุขสบาย อย่ามาวุ่นวายกับคนของฉันอีก” ออโต้พูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดใบหน้าเรียบนิ่ง แววตาจ้องมาที่เธออย่างเอาเรื่อง เพราะเขาไม่ได้พูดเล่น“ออโต้คุณพูดอะไร เรนนี่ไม่รู้เรื่องนะคะ ไม่มีการโกงอะไรทั้งนั้น แล้วเรนนี่ก็ไม่ได้มีคนอื่นด้วย คุณเข้าใจผิด เรารักกันดีเรนนี่แค่ไปเรียนต่อ เรนนี่รักคุณ จะมีคนอื่นได้ยังไงคะ เราไม่เคยเลิกกันนะคะออโต้” เธอโผเข้ามากอดเขาแน่น“เราคบกันมาตั้งนาน กะอีแค่เด็กนั่นเข้ามาแป๊บเดียว คุณจะทิ้งเรนนี่เลยเหรอคะ อย่าใจร้ายกับเรนนี่เลยนะคะออโต้” น้ำเสียงออดอ้อนเขา “ปล่อย แล้วก็ออกไปจากบ้านฉัน”“ไม่นะคะ เรนนี่กลับมาหาคุณแล้ว และสัญญาว่าจะไม่ไปจากคุณอีกนะคะออโต้ เรนนี่คิดถึงออโต้มาเลยนะคะ แล้วก็เสียใจมากนะที่ออโต้เข้าใจเ

นามิจอดรถที่ร้านของคุณแม่ของเธอเข้าไปในร้านทักทายพนักงาน แล้วนั่งทำงานของเธอไปเงียบๆ สักพักออโต้เปิดประตูเข้ามา “คุณออโต้สวัสดีค่ะ” พนักงานทักทายเขา ด้วยความที่คุ้นเคยกันดี“ผมจะสั่งอาหารกลับบ้าน ให้คุณนามิมารับออร์เดอร์หน่อยได้ไหมครับ”“ไม่รับค่ะ แล้วก็ไม่ขายให้คุณออโต้ด้วยค่ะ ทุกคนคะ ต่อไปยกเลิกออร์เดอร์ทั้งหมดของคุณออโต้นะคะ เหตุผลคือทางร้านเราดีไม่พอที่จะส่งอาหารให้คุณออโต้เลยขอยกเลิกทั้งหมดนะคะ คุณออโต้ควรทานอาหารที่ทำจากเชฟที่มาจากอเมริกาเท่านั้น” นามิพูดเสียงดังให้พนักงานทุกคนได้ยิน“ถ้าไม่ขายให้พี่ งั้นปิดร้านเลยดีไหม คุณนามิคงไม่ทราบว่าร้านของคุณแม่คุณตรงนี้ อยู่บนพื้นที่ของฟิตเนสพี่ รู้แบบนี้แล้วตามมาคุยกันที่ฟิตเนสหน่อยไหม” ออโต้พูดจบก็เดินออกไปจากร้าน “คุณนามิคะ คุณออโต้ดูจะโกรธแล้ว คุณนามิใจเย็นๆ นะคะ พวกเราไม่อยากตกงานค่ะ” พนักงานของเธอพูดกับเธอเสียงเบา “ฉันรู้ ไม่ต้องกังวลนะทุกคนไม่มีใครตกงานหรอก” นามิพูดแล้วก็ยิ้มให้ทุกคน อยากให้ทุกคนสบายใจแล้วเดินออกจากร้านไปหาเขาที่ฟิตเนส @911 Fitnessพนักงานของเขาเปิดประตูให้นามิเดินเข้ามาในห้องทำงานของออโต้ คนตัวเล็กเดินไปนั