บททั้งหมดของ After My Ex Fiancé Betrayed Me, I Married His Uncle: บทที่ 141 - บทที่ 150

Finally, I swiped to the final document— the consolidated master budget matrix for the entire operation.Sinuri kong mabuti ang bawat line item.Mula sa emergency transport standby units, logistics container imports para sa mga bulaklak at iba pang wedding materials, ang premium catering menu na binuo ng isang Michelin-starred chef, ang live symphony orchestra, hanggang sa malawak na security deployment plan.Kasama rin sa budget ang construction at fabrication ng dalawang magkaibang wedding spaces— the open-air beachfront canopy for the ceremony and the separate glass-enclosed pavilion for the reception.Naka-itemize rin ang custom draping para sa soft white and ivory fabrics, floor-length sheer curtains, structural reinforcement para sa coastal winds, white sand aisle styling, floral installations, delicate greenery, warm candle lanterns, hanging crystal lights, at daan-daang kandila para sa reception.Para sa flowers, nakalaan din ang premium logistics at cold-chain transport para

Continuation…At sa gitna ng lahat ng iyon ay nakatayo si Sebastian.Suot niya ang isang white linen shirt na nakatiklop ang manggas hanggang siko at dark trousers, habang nakatingin sa akin na may maliit na ngiti sa labi. Nang magtama ang mga mata namin, agad siyang naglakad palapit sa akin.“Do you like it, wife?”I looked around once more before looking back at him.“Hubby… This is beautiful.”Lumapit siya at marahang inabot ang kamay ko.“I thought you might like something simple tonight.”“Simple?” Napatingin ako sa paligid. “Sebastian, this is your version of simple?”Natawa siya ng mahina.“I tried not to overdo it. You know.”“I’m glad you didn’t. What’s important to me is that we have dinner together here.”Saglit siyang natigilan sa sinabi ko.There was something in his eyes that suddenly softened, bago niya ako marahang hinila palapit sa kanya at hinalikan ang aking noo.“I just wanted tonight to be about us.”Napangiti ako.At sa simpleng linyang iyon, parang may kung anon

BIANCA’S POVNaging tuluy-tuloy ang selebrasyon ng aming pagbabalik.Pagdating ng gabi, ang simpleng lunch kasama ang mga kaibigan ko sa BGC ay nasundan ng isang intimate family dinner sa bahay nila Papa kasama ang aking mga tita, mga pinsan, at ilan sa mga taong naging bahagi ng pamilya namin. Lalo na dahil alam kong may isang bagay na kailangang gawin si Sebastian. Kailangan niyang makausap si Papa.Hindi naman lingid sa kaalaman ng pamilya ko ang tungkol sa proposal niya sa akin. Sinabi ko na kay Papa ang tungkol sa bagay na ito nang makabalik kami ng Pinas— na muli niya akong niyaya ng kasal at gusto niyang magkaroon kami ng isang maayos na wedding, isang kasal na hindi na konektado sa anumang pagtataksil o sakit ng nakaraan.Kaya alam nilang lahat kung bakit kami narito.Pagpasok namin ni Sebastian sa loob ng dining room, agad kaming sinalubong ng mahihigpit na yakap at halik ng aking pamilya.“Welcome back, Bianca at Sebastian.”“Mabuti at nakauwi na kayong mag-asawa.”“Namiss k

Bianca’s Point of ViewKINABUKASANKinaumagahan, pumunta ako sa kumpanya dahil biglaan akong pinatawag ni Sebastian. May kailangan daw kaming gawin para sa ilalabas na magazine ng Montemayor Corp.Pagpasok ko pa lang sa lobby ng kumpanya, parang may kakaibang excitement akong naramdaman. Matagal-tagal din kasi ang lumipas bago ako nakapasok ulit dito matapos ang nangyaring aksidente at ang dalawang linggong bakasyon namin sa Maldives.Habang naglalakad ako patungo sa elevator, sinalubong ako ng magandang pagbati at masayang ngiti ng mga empleyado.“Good morning, Mrs. Montemayor.”“Welcome back, Ma'am Bianca.”“It's good to see you back, Ma'am.”Ngumiti ako sa kanila at bahagyang tumango.“Thank you. Yeah. It's good to be back.”Nakakatuwa palang bumalik kapag ganito ang sasalubong sa'yo. Iyong alam mong welcome ka. Sa totoo lang, namiss ko ang lugar na ito— the familiar lobby, ang mga taong nakakasalamuha ko araw-araw, ang ingay ng mga empleyado.At siyempre, ang aking trabaho.Pagdat

Bianca’s Point of View“Hold that.”Nanatili akong nakatingin sa camera habang bahagyang umiihip ang hangin at natatangay ang mahaba kong cape sa likuran ko.“Perfect.”“Okay, one more from this angle.”Tumango ako at muling inayos ang aking pose. Sa totoo lang, hindi ko na alam kung pang-ilang one more na ang narinig ko ngayong araw.Pero dahil gusto kong maging professional, ginawa ko pa rin ang lahat ng sinasabi nila kahit hindi naman talaga ako model. Good thing na hindi ako nagkakamali at hindi sila nahihirapan sa akin.Marami pa kaming naging shoot sa labas ng suite— sa hagdan, sa veranda, sa garden area, at kung saan-saan pang bahagi ng resort na napili ng branding team.May mga pagkakataong kailangan kong umupo sa isang eleganteng outdoor chair habang hawak ang bouquet. May mga kuha rin habang nakatayo ako sa veranda, nakaharap sa dagat.Minsan naman, pinapahawak nila sa akin ang isang product ng Montemayor Corporation para sa ilang promotional shots.“Look at the product, Ma