All Chapters of แล้วเราไม่รักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ : Chapter 21 - Chapter 29

หลินซูเหยาไม่ใส่ใจเลยว่าบุรุษผู้มีสีหน้าท่าทางเคร่งขรึมนั้น แท้จริงแล้วจะเป็นโจรป่าหรือเป็นผู้ใดกันแน่ ในยามนี้นางเหนื่อยล้าเกินกว่าจะคิดใคร่ครวญสิ่งใดได้อีกภายในอกหนักอึ้ง ราวกับมีหินร้อยชั่งกดทับเอาไว้ หายใจก็ยาก แม้เพียงจะยกมือขึ้นก็รู้สึกเมื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรง“แม่นางหลิน…”น้ำเสียงของอาเหมยดังขึ้นแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าจะสะกิดต้องบาดแผลในใจของอีกฝ่ายทันทีที่ข่าวลือในตลาดแพร่สะพัดมาถึงหู นางก็รีบร้อนวิ่งมาหาหลินซูเหยาด้วยความเป็นห่วงทันที ไม่อาจนั่งนิ่งอยู่ได้ยามนี้ ข่าวลือเหล่านั้นราวกับสาดน้ำมันลงบนกองเพลิง น่าแปลกนัก…ทั้งที่เป็นเรื่องภายในเรือนของผู้อื่น แต่กลับถูกผู้คนหยิบยกมาพูดถึงอย่างสนุกปากถ้อยคำซุบซิบแต่ละคำนั้น ไม่ได้ลดทอนลงเลยสักนิด หาก แต่กลับยิ่งโหมกระหน่ำให้รุนแรงขึ้นมากกว่าหลินซูเหยานั่งอยู่หน้าโต๊ะ นางกำลังเย็บผ้าอย่างเหม่อลอยเข็มและผ้ายังคงถือค้างอยู่ในมือ หากสายตากลับเหม่อลอย มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย นัยน์ตาเมล็ดซิ่งว่างเปล่า ราวกับความคิดและจิตใจลอยหลุดออกจากร่างไปแล้วหลินซูเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แทบไม่ต่างจากลมหายใจ “วันนี้ข้าเหนื่อย

หลายวันผ่านไปแม้ว่าภายนอกจะมีข่าวลือโหมกระหน่ำยิ่งกว่าไฟลามทุ่งถูกลมพัดให้ลุกโชนซ้ำแล้วซ้ำเล่าไร้วี่แววจะมอดดับลง ทว่าภายในเรือนหลังเล็กกลับร่มรื่นและบรรยากาศเงียบสงัด ราวกับโลกภายนอกถูกตัดขาดออกไปตั้งแต่ปิดบานประตูลงหลินซูเหยานอนเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเตาพิงอุ่นๆ ที่สามีเป็นผู้ก่อไว้ให้ ใบหน้าคนงามปรากฏรอยยิ้มจางๆ ผ่อนคลาย ดวงตาหลับพริ้ม ปล่อยให้ความอุ่นแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายและหัวใจนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางได้พักผ่อนจริงๆไม่ต้องคอยพะวักพะวนว่าผ้าที่รับมาไว้จะเย็บเสร็จทันหรือ ไม่…ไม่ต้องกังวลว่าหากมือช้าลงเพียงนิดเดียว รายได้จะขาดหายเพราะทั้งที่แท้จริงแล้ว หากนางไม่รับงานเย็บผ้า ผู้เป็นสามีก็ไม่เคยปล่อยให้นางต้องอดอยากลำบากอยู่แล้วเพียงแต่นิสัยเกรงใจผู้คน ทั้งประกอบกับฝีมือการเย็บปักที่เลื่องลือ อย่างประณีตและคิดราคาไม่แพงเท่าร้านในตลาด จึงทำให้ผู้คนต่างแวะเวียนมาหาไม่ขาดสายราวกับสายน้ำคำชื่นชมก็ยิ่งโหมกระหน่ำชักชวนแทบทั้งหมู่บ้านหลินซูเหยาเห็นอีกฝ่ายอุตส่าห์เดินทางมาถึงหน้าเรือน ก็ไม่กล้าปฏิเสธ แต่กลับไม่เคยนึกเลยว่า…ความเกรงใจนั้นจะกลายเป็นภาระหนักอึ้ง กดทับนางจ

หิมะโปรยปรายกระหน่ำลงมาอย่างหนัก บางทีกองกันจนเป็นภูเขาลูกเล็กๆ บรรยากาศเย็นเยียบหนาวจับเข้ากระดูก ยามที่มีสายลมพัดผ่านมาพลันสั่นสะท้านขนลุกซู่ไปทั้งร่างไม่แน่ใจว่าเพราะอากาศยามนี้ที่หนาวเย็น หรือเป็นเพราะหน้าบ้านของหลินซูเหยานั้น มีกลุ่มเหล่าชายฉกรรจ์นับสิบ ก่อกองเพลิงจุดไฟพิงอยู่หน้าประตูเรือน แทบทั้งวันทั้งคืนผลัดเปลี่ยนเวรยามมิต่างจากกำลังเฝ้านักโทษก็ไม่ปานเหล่าชาวบ้านที่ชอบพากันเดินผ่าน พักหลังมานี้กลับไร้ผู้ใดกล้าเข้ามาแม้แต่ครึ่งฝีเท้าหรือหาผู้ใดที่บังเอิญเดินผ่านมาทางนี้แล้วยังต้องหยุดยืนอยู่ห่างๆ มองด้วยสายตาระแวดระวังเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นบรรยากาศรอบเรือนกลับเงียบสงัดราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกมืดมิด เพียงแค่เห็นเงาดำๆ ของกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบ นั่งล้อมวงเรียงรายอยู่หน้าประตูเรือน ฝีเท้าที่เคยหนักแน่นมั่นคงก็พลันชะงักกึก ร่างเกร็งขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ความกลัวฉับพลันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แววตาที่หวาดหวั่นมองพวกชายฉกรรจ์ด้วยความระแวงหันหลังถอยหนีอย่างว่องไวแทบไม่ทัน แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความรีบเร่งราวกับทุกชั่วอึดใจคือความตายก็ไม่ปานปีนี้สวีเหยียนเข้าป่าล่าสัตว์นับครั้งไม่ถ้วน

แม้คำสั่งนั้นจะฟังดูโหดร้าย ท่านหมอชูถึงกลับลอบกลืนน้ำอึกใหญ่เมื่อได้ฟัง แม่นางบนเตียงผู้นี้แม้ภายนอกจะดูบอบบางและอ่อนแอ แต่จิตใจกลับแข็งกร้าวยิ่งนัก เกรงว่าหากใช้ค้อนทุบลงกลางอกก็คงไม่สะทกสะท้านหรือรู้สึกอันใดทว่าเฮยเซวียนกลับเพียงยืนนิ่งๆ หาได้โต้แย้งอันใดเขามองลั่วชิงหรูบนเตียงนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย หาได้เอ่ยอันใดออกมาอีกหากนั้นเป็นความต้องการนาง…หากนั้นสมควรแล้วกลับสิ่งที่เขาเคยทำในอดีต…เช่นนั้น…ก็สมควรแล้วประตูเรือนถูกเปิดออก พร้อมกับสายลมหนาวพัดโชยหอบเอาเศษหิมะสีขาวโพลนปลิวว่อนเข้ามาด้านใน ร่างสูงเฮยเซวียนหันหลังก้าวออกไปกลางลานอย่างแน่วแน่และมั่นคงบรรยากาศลานด้านนอกเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหนาวพัดหวีดหวิวพาเกล็ดหิมะโปรยปรายไม่ขาดสาย พื้นหิมะขาวโพลนหนานุ่ม หากกลับเย็นเยียบเสียจนแทบกัดกินถึงกระดูกเฮยเซวียนยืนอยู่หน้าประตูเรือนเพียงชั่วหนึ่งดวงตาคมกริบสบเข้ากับนัยน์ตาเมล็ดซิ่งของนางที่ทอดมองผ่านหน้าต่าง ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าลงท่ามกลางหิมะที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่ลังเล แรงกระแทกกับพื้นดังอับทว่าบุรุษผู้นั้นกลับไม่แสดงท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อยเ

หลายเดือนผ่านไปฤดูหนาวที่ยาวนานค่อยๆ คลายลง หิมะสีขาวโพลนละลาย เหลือเพียงสายลมเย็นบางเบาพัดผ่านกลางตลาด ความสัมพันธ์ของหลินซูเหยาและสวีเหยียน มิได้ถูกสั่นคลอนด้วยถ้อยคำซุบซิบนินทาอีกต่อไป ตรงกันข้าม…กลับแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิมจากคู่สามีภรรยาที่เคยถูกผู้คนซุบซิบนินทา กลับกลายเป็นคู่ที่ใครเห็นก็อดไม่ได้ต้องเหลียวมองสายตาของผู้คนที่เคยเต็มไปด้วยเสียงกระซิบเย้ยหยัน บัดนี้กลับมีเพียงรอยยิ้มและสายตาอิจฉาปนชื่นชมสตรีออกเรือนหลายคนที่เคยเอาแต่พูดจาเสียดสี เริ่มนำผ้าเนื้อดีมาขอให้หลินซูเหยาช่วยเย็บปัก บางคนถึงกับเอ่ยปากชมฝีมือไม่ขาดปาก ราวกับไม่เคยพูดร้ายกันมาก่อนกลับจากหลังมือเป็นหน้ามืออย่างสิ้นเชิง!เปลี่ยนเร็วราวกับเป็นกิ้งก่า!ยามสาย แสงอาทิตย์อ่อนส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในเรือน หลินซูเหยานั่งอยู่หน้าโต๊ะ เตรียมเข็มด้ายอย่างเป็นระเบียบ ผืนผ้าสีอ่อนถูกคลี่วางตรงหน้ามือเรียวกำลังทดลองปักลายดอกเหมยอย่างแผ่วเบา แต่ยังไม่ทันได้ลงเข็ม เสียงจากหน้าประตูก็ดังขึ้น“แม่นางหลินอยู่หรือไม่เจ้าคะ!”หลินซูเหยาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูหน้าประตูเรือนมีสตรีวัยกลางคนสองสามคนยืนเกา