All Chapters of รุ่นพี่คนนั้น ฉันจอง: Chapter 111 - Chapter 120

“นายครับ จากที่พวกผมสังเกตผู้ชายคนนี้จะมาร้านคุณเมษทุกวันครับ แล้วก็เห็นแท็กรูปกาแฟมาที่ไอจีคุณเมษบ่อย ๆ ครับ”เอกสารชื่อที่อยู่รวมทั้งสถานะการงานการเงินครอบครัวของผู้ชายคนหนึ่งยื่นให้นายก่อนขับออกจากลานจอดรถ คมและต้าร์รู้ดีแก่ใจว่าเจ้านายรู้สึกอย่างไร แต่มันจะดีไม่น้อยหากเพื่อนคนนั้นของผู้เป็นนายรู้“บอกคนของเราให้ระวังเป็นสองเท่า ตอนนี้ไม่มีอะไร ไม่ใช่ว่าต่อไปจะไม่มี ห้ามหล่ะหลวมเด็ดขาด”“ครับนาย”ซาร์นจ้องมองรูปถ่ายใบหน้าของผู้ชายผู้น่าสงสัย ไล่อ่านข้อมูลทีละบรรทัดทุกอย่างถือว่าไม่แย่หากจะคบกับเพื่อนของตน เธอเองก็คงจะไม่ลำบากส่วนเขา.. คงต้องเก็บใจกลับมาซ่อมเองอีกเช่นเคยแสงอรุณยามเช้าสาดส่องเข้าคาเฟสไตล์มินิมอล กลิ่นหอมของเนยนมขนมปังที่ถูกอบเสร็จใหม่ ๆ รวมกันกลิ่นเครื่องดื่มชงสดจากบาริสตามืออาชีพ เชิญชวนให้ผู้คนแถวนั้นพากันเข้ามาเลือกสรรอาหารเช้ารองท้องก่อนไปทำงานไม่ต่างจากฟรีแลนซ์อย่างเจย์ก็เช่นกัน เพียงแต่ว่าเขาไม่ได้มาแล้วจากไปเหมือนลูกค้าท่านอื่น โน้ตบุ๊กอุปกรณ์ต่าง ๆ ขนมาทำงานที่นี่จนเกือบจะปิดร้านถึงกลับ“วันนี้ผมเอาครัวซองค์กับลาเต้ครับ”“ได้ค่ะ นั่งรอสักครู่นะคะ”เจย์สั่

หลังจากวันนั้นชายหนุ่มก็พยายามรักษาระยะห่างมากขึ้นกว่าเดิมอีก เขาไม่อยากให้เพื่อนมีข่าวลือเสียหายว่าคบกับคนนั้นแต่ยังดูสนิทชิดเชื้อกับตนเกินขอบเขตเพื่อน แม้บางครั้งจะทำไม่ได้ต้องลงไปสั่งกาแฟเพื่อให้ได้เห็นหน้าเธอก็ตามเถอะ แต่กระนั้นก็อยู่ไม่นานเช่นเคยเพราะผู้ชายคนนั้นอยู่ด้วยทุกครั้งที่เขาไปความห่างเหินนั้นเมษาเองก็รับรู้ได้ แถมจากที่พูดน้อยอยู่แล้วยิ่งน้อยลงกว่าเดิม มาหาเธอแต่ละทีแทบจะนับคำพูดได้เมษา : กินข้าวยังซาร์น : ยังเจ้าหล่อนทิ้งหน้าร้านเข้าครัวทันที ตอนนี้แค่รู้สึกว่าต้องไปคุยกันสักหน่อยเธอไม่อยากให้ความสัมพันธ์มันแย่ไปกว่านี้ รู้สึกแปลก ๆ ใจแป้วบอกไม่ถูกข้าวกล่องกับเครื่องดื่มรสชาติที่เพื่อนชอบแพ็กใส่ในกระเป๋าเก็บอุณหภูมิก่อนที่เธอจะไหว้วานฝากร้านกับพนักงานแล้วเดินเข้าออฟฟิศเพื่อนอย่างคนคุ้นเคยแลกบัตรขึ้นไปยังชั้นสูงสุดของตึก“เมมาหาซาร์นค่ะ”“รอสักครู่นะคะ”มุกตอบรุ่นน้องด้วยรอยยิ้ม ถึงจะรู้จักมักคุ้นกันดีแต่ที่นี่เป็นบริษัทเธอต้องทำตามหน้าที่และกฎระเบียบเพราะเกรงว่านายเหนือหัวที่เคร่งเรื่องนี้มากจะไม่พอใจ“บอสคะ คุณเมษามาค่ะ”“ให้เข้ามาเลย เออมุก ต่อไปถ้าเมษามาให้เข้

หลายวันผ่านไปเมษายังคงไม่เห็นเพื่อนของตนโผล่หน้ามาอีก ความรำคาญใจที่มีก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ แต่หากต้องหยุดลงทุกครั้งเมื่อมีออเดอร์ขนมจากลูกค้าเข้ามาเมษา : วันนี้ยังจะให้ไปอยู่ไหมซาร์น : ไป เดี๋ยวให้ต้าร์ไปรับเมษา : ทำไมไม่มารับเองซาร์น : ยังไม่ว่าง ทำงานเมษา : ไม่ว่างหรือไปกับเด็กเจ้าของร้านเบเกอรีทิ้งโทรศัพท์มือถือเครื่องโตลงด้วยอารมณ์หงุดหงิดเหมือนเด็กน้อยที่หวงของเล่น ความแรงของมันทำให้เพื่อนและน้องพนักงานพาร์ทไทม์ต่างพากันวิ่งเข้ามาดูเพราะกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรเมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ ความรู้สึกหงุดหงิดนี้มันคืออะไร ยิ่งเธอห้ามมันยิ่งปะทุ อยากจะไปถามเขาให้รู้เรื่องว่าที่หายหน้าไปเพราะอะไรกันแน่ เธอทำอะไรผิดถึงต้องหลบหน้าเธอ หรือที่เป็นแบบนี้คือสัญญาณว่าเพื่อนกำลังจะมีแฟนความรู้สึกสับสนตีกันไม่หยุดนอกจากเธอไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรแล้วยังไม่รู้ด้วยว่าตัวเองเป็นอะไรถึงฉุนเฉียวเพียงนี้ เพื่อนจะมีแฟนก็เป็นเรื่องดีเสียอีก แล้วทำไมเธอต้องโมโหเขาด้วยจนแล้วจนรอดเธอก็ประคองอารมณ์มาได้จนกระทั่งปิดร้าน เจ้าหล่อนล็อกลงกลอนทุกอย่างแล้วลุกขึ้นหันมองไปยังตึกสูง เมษาข

Thai Style - ร้านอาหารไทยเป็นอีกครั้งที่เมษานั่งตัวเกร็งเพราะบุคคลที่เธอมาด้วย เจ้าหล่อนถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่าแสดงออกว่าเธอไม่อยากจะมาอย่างชัดเจน“น้องเมเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”“เปล่าค่ะ”รอยยิ้มเจื่อน ๆ ส่งให้ลูกค้าประจำของเธอ ที่เธอออกมากับเขาอีกครั้งก็เพราะเขารบเร้าจะไปเคานต์ดาวกับเธอให้ได้ ซึ่งเธอก็บอกไปแล้วว่ามีนัดกับเพื่อนจนเธอหาทางออกโดยการออกมากินข้าวด้วยวันนี้ และถือโอกาสบอกความรู้สึกตัวเองด้วย ไม่อยากให้เขาคาดหวังอะไรจากเธออีกแน่นอนว่าการมาทานข้าวครั้งนี้เธอบอกเพื่อนสนิทเอาไว้แล้วรวมถึงเหตุผลที่ออกมาด้วย ซึ่งเขาเองก็อนุญาตไม่ได้มีข้อโต้แย้งอะไรเมื่อทานอาหารเย็นเสร็จระหว่างรอของหวานมาเสิร์ฟความตึงเครียดเริ่มเข้าปกคลุมห้องอาหารแห่งนี้แม้โดยรอบกำลังมีความสุขกับอาหารสไตล์ไทยก็ตามที“พี่เจย์คะ คือเม.. เมบอกตามตรงนะคะว่าตอนนี้เมยังไม่พร้อมมีแฟน เมไม่อยากให้พี่ต้องผิดหวังค่ะ”“หึ เอาแบบนี้เลยเหรอครับ”เขาค่อนข้างตกใจเล็กน้อยที่อยู่ดี ๆ เธอก็พูดออกมาโต้ง ๆ ไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ก็ดูไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ที่เธอปฏิเสธเขา“เมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ พี่เจย์ทานได้เลย เมอิ่มแล้วค่ะ”

KV Grand Clubงานปาร์ตี้เล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นก่อนวันเคานต์ดาวน์อย่างเช่นทุกปี ถือว่าเป็นอีกหนึ่งวันที่ทุกคนจะมารวมตัวกันเล่าเรื่องราวในชีวิตในปีที่ผ่านมาสู่กันฟัง แม้จะเจอกันตลอดก็ตามที“ไปรับเมีย.. เขามาอีกแล้วเหรอครับเฮีย”“ค_xx !”ตอนแรกก็เหมือนจะดีอยู่หรอก แต่พอเป็นคำว่า ‘เมียเขา’ นี่สิมันชวนให้เจ้าของสถานที่ฉุนเฉียวพ่นคำด่าหยาบคายใส่เพื่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ ของผู้ชายสองคนทำให้เมษาสงสับไม่น้อย ไหนจะหว่างคิ้วที่ขมวดเป็นปมของคนที่เธอมาด้วยนั่นอีก แต่ถามไปคงจะไม่ได้คำตอบเช่นทุกครั้งที่เธอถามผู้คนนับสิบล้อมวงทานอาหารหลายอย่างร่วมกัน ไม่ใช่แค่เพื่อนแต่ยังมีบรรดาแฟนของแต่ละคนมาด้วย ทั้งห้องนี้มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ยังโสดอยู่“อย่ากินปลาดิบ มึงท้องไม่ดี”“รู้แล้ว กินเยอะ ๆ จะได้สูง ๆ”“ชิ !”แซลมอนรมควันวางลงบนจานของหญิงสาวด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย หากแต่อีกคนคิดว่าเขากำลังด่าเธอว่าเตี้ย ทั้งที่เธอก็มาตรฐานสาวไทยเพียงแค่เขาที่สูงลิ่วเท่ายอดมะพร้าวเมษายกแก้วเหล้าที่ถูกเจือจางโดยโซดาขึ้นจิบดับอารมณ์หงุดหงิดที่เขาพึ่งสร้างขึ้น แต่สุดท้ายก็โดนเขาสลับให้เป็นน้ำอัดลมอยู่ดี“อย่าดื่มเยอะ ขี้เกียจเก็บ