บททั้งหมดของ Nag-aapoy Na Gabi Sa Piling Ni Uncle River (SSPG): บทที่ 281 - บทที่ 290

Jalipa POVKung bubuksan ko ang pinto, tapos na. Kahit wala na ang chips sa katawan ko, siguradong makikilala niya ako. At kapag nalaman niyang nandito ako sa penthouse ni Kreg, baka kung ano na naman ang balakin nila ni Vesper.Mabilis akong umatras at napahawak sa dibdib ko. Hindi puwede. Hindi talaga puwede.Napalingon ako sa sala at agad kong nakita ang maliit na side table. Doon ay may ballpen at may writing pad din.Agad akong nakaisip ng paraan, kaya parang nakahinga agad ako nang maluwag.“Diyos ko, mabuti na lang.”Dali-dali akong umupo at nagsulat.“Mataas ang lagnat ko at matindi ang sipon. Baka mahawa ka. Pakiiwan na lang ang basket sa labas. Salamat.”Huminga ako nang malalim pagtayo at saka bumalik sa likod ng pinto. Dahan-dahan kong isiniksik ang papel sa ilalim ng pinto.Pagkatapos ay muli akong sumilip sa butas na kung saan ay kita ang labas.Tahimik lang si Naomi doon, pero mabuti na lang at hindi na siya nagdo-doorbell.Nakita kong yumuko siya para kunin ang papel.

Jalipa POVHumigpit ang hawak ko sa tiyan ko habang nakasandal sa malambot na sofa sa sala nitong penthouse pa rin ni Kreg. Grabe, hindi ko namalayang ganoon na pala karami ang nakain ko. Chinese food kasi, at matagal na akong hindi nakakakain ng mga pagkaing ganoong, kaya naparami talaga ang kain ko.Ngayon, tahimik na ang buong penthouse. Wala na kasi ang chef at ang mga staff na kasama nito, umalis na matapos kaming mabusog. Ganoon kabilis lang ay halos daang libong piso agad ang binayaran ni Kreg.Nakapikit din si Kreg habang nakasandal sa kabilang sofa. Mukhang napagod din sa kabusugan.Napatingin ako sa coffee table. Naroon pa ang ilang baso ng tsaa at mangkok na hindi pa naliligpit.Napangiti ako.“Busog ka rin ata?” tanong ko sa kaniya.Tumango siya. “May lagnat pa ako nito, pero naparami ang kain ko dahil kasabay kita,” sagot naman niya. Talagang dahil sa akin ay nag-e-enjoy siyang kumain. Hindi iyon dahilan lang dahil kanina, habang kumakain kami ay panay ang tingin niya sa

Jalipa POVNagising ako sa paulit-ulit na katok sa pinto ng kuwarto ko.“Jalipa! Bumangon ka na!”Boses pa lang ni Ate Atalia, alam kong may mali na agad sa nangyayari. Kahit inaantok, liyo at papikit-pikit pa, mabilis akong napaupo sa kama. Hindi ganoon magsalita si Ate kapag simpleng bagay lang ang nangyayari. Alam kong may masama na namang nangyari.“Ate, anong problema?” malat pa ang boses ko.“Bilisan mo, lumabas ka na diyan!” pasigaw nitong sagot.Hindi na siya nagdagdag ng paliwanag, kaya agad akong bumangon. Mabilis na akong naghilamos ng mukha at nagsuot ng unang jacket na nakita ko. Basa pa ang buhok ko nang halos patakbuhin ko ang sarili pababa ng hagdan.Pagdating ko sa sala, naroon na sina Kuya Nolan at Rapha.Unang tingin ko palang sa kanila, iba na, e. Sobrang seryoso at parang malalalim ang mga iniisip. Iyon ang pinaka-nakakatakot. Nakaharap silang tatlo sa malaking monitor sa lamesa ni Kuya Nolan. Naka-freeze roon ang kuha ng CCTV.Paglapit ko sa kanila, nagtanong na

Vesper POVSeryoso akong nakatayo sa loob ng underground laboratory ng bago naming mansion. Iba ang ngiti ko dahil kahit nakatakas si Jalipa sa kamay ko, hindi pa rin doon natatapos ang lahat. Ngayong hawak ko na ang isa sa mga mahal nila sa buhay, tuloy ang kasiyahan.Hindi pa man tuluyang natatapos ang buong gusali nito, kumpleto na ang pinakamahalagang bahagi nito—siyemre ang control room.Sa gitna nitong silid ay naroon ang isang medical chair na napapalibutan ng iba’t ibang monitor at makabagong kagamitan. Nakahiga roon si Madam Celestine na fresh na fresh na kakakuha pa lang namin mula sa pagsu-zumba nito. Wala pa rin itong malay. Tahimik lang ang dibdib nitong umaangat at bumababa habang nakakabit ang iba’t ibang sensor sa katawan niya.Lumapit si Naomi sa akin. “Everything is ready, Boss.”Tumango ako. “Okay, begin.”Agad na kumilos ang dalawang technician. Isa-isa na nilang inihanda ang mga gamit. Habang pinagmamasdan ko ang lahat, kusang umangat ang gilid ng labi ko.Perfect

Jalipa POVTuwang-tuwa sina Ate Atalia, Kuya Nolan at Rapha nang tuluyan ko na ngang mauwi si Mama Celestine.“Good job, mukhang natututo ka na rin talagang dumiskarte,” puri sa akin ni Rapha.“Very good, Jalipa,” sabi naman ni Ate Atalia.“Uy, Jalipa, seryoso ako ah. Boto ako kay Kenji. Kung magkakagusto ka sa isang lalaki, ganoon dapat ang tipo, okay?” paalala pa ni Mama Celestine.Napapailing na lang ako kasi hanggang dito, aba, ganoon pa rin ang sinasabi niya.“Bakit, pati ba kay Uncle Kenji ay nagkakagusto ka na rin? Paano na si Kreg? Paano na rin itong si Rapha?” panunukso naman bigla ni Kuya Nolan.Hindi na ako kumibo. Umalis na lang ako at umakyat muna sa kuwarto ko para paghandaan ang pagbalik sa villa ni Kenji.Pagpasok ko sa loob ng bedroom ko, napaupo ako sa kama. Bigla ko kasing naisip kung anong contract kaya ang hinanda niya?Ngayong araw, hindi ko alam kung anong pagbabago ang mangyayari sa buhay ko. Pero hindi ako magiging talkshit kay Kenji, hinding-hindi kasi aamini