บทที่ 1.3

ไต้ซือไป๋เย่พยักหน้าช้าๆ “แทนที่จะถามถึงเรื่องคู่ครองเช่นผู้อื่น อาตมาขอเตือนเรื่องหนึ่งกับประสกท่านนี้ เพราะอย่างไรเสียท่านก็ไม่เชื่อถือในเรื่องนี้อยู่แล้ว”

เซี่ยเฉิงอวี่สบตากับไต้ซือไป๋เย่นิ่ง ดวงตาของเขาราบเรียบไม่แสดงอาการใด ถึงอย่างนั้นไต้ซือไป๋เย่ก็ยังคงมีรอยยิ้มเข้าอกเข้าใจ

“ดวงชะตาของท่านซับซ้อน ดังนั้นโชคดีจึงมากับเคราะห์ แต่เคราะห์นั้นก็ไม่นับว่าเป็นสิ่งเลวร้าย ไม่เพียงไม่นับเป็นเคราะห์ร้าย แต่ยังเป็นสิ่งที่ช่วยให้ท่านแคล้วคลาดปลอดภัย ถึงเวลาทุกอย่างจะผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น”

ไต้ซือไป๋เย่เขียนยันต์รูปร่างแปลกตา ทับลงไปยังลายมือของเซี่ยเฉิงอวี่ จากนั้นพับเป็นสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก “อักษร ‘อวี่’ เพียงตัวเดียว แต่กลับสามารถเชื่อมดวงชะตาสองดวงเอาไว้ด้วยกัน”

กล่าวจบก็ใส่กระดาษใบนั้นลงไปในถุงปักมงคลที่มีตราประทับของวัดหนิงอัน

“แม้ยังคงไม่เชื่อถือ แต่อาตมาขอให้ประสกพกติดตัวเอาไว้ วันนี้ตอนขากลับขอให้ประสกทั้งสองใช้ประตูทิศตะวันออก ลองทำตามสักครา แล้วจะตระหนักว่าทุกสรรพสิ่งบนโลก ล้วนถูกสวรรค์กำหนดเอาไว้แล้ว ส่วนประสกท่านนี้...”

ไต้ซือไป๋เย่เงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนส่งกระดาษที่มีลายมือของเฉียนซีหลิวคืนให้ “ชะตาของท่าน ฟ้าดินเท่านั้นที่สามารถล่วงล้ำ ขออภัยที่อาตมาไร้ความสามารถ”

เฉียนซีหลิวเลิกคิ้วสบตากับเซี่ยเฉิงอวี่ ทั้งสองคนจากมาโดยไม่พูดอะไร ระหว่างเดินออกมาจากวัดโดยใช้ประตูทางทิศตะวันออก เซี่ยเฉิงอวี่ไหนเลยจะรู้ตัวว่าถุงปักมงคลได้หล่นหาย กระทั่งกลับถึงจวนเขาจึงตระหนัก

ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะแต่แรกก็ไม่เชื่อถือในเรื่องนี้ ดังนั้นกว่าจะรู้สึกเสียใจในภายหลังก็สายเกินไปเสียแล้ว

เวลาใกล้เย็นย่ำไม่ไกลจากหน้าวัดทางฝั่งประตูทิศตะวันออก กลับยังคงมีคนกลุ่มหนึ่งเดินวนเวียน เสียงสั่งการยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกันนั้นก็มีเสียงปลอบโยนอันอ่อนโยน

“ท่านแม่รอง ในเมื่อหายไปแล้วก็แล้วไปเถิดเจ้าค่ะ เย็นย่ำแล้วเรากลับดีหรือไม่ ป่านนี้ท่านพ่อคงเป็นห่วงแย่แล้ว”

“นั่นสิเจ้าคะท่านแม่ เรากลับกันเถิดข้าเหนื่อยแล้ว ทั้งยังหิวด้วย ในเมื่อหายไปแล้วมิสู้พรุ่งนี้เรามาใหม่...”

“เจ้ายังจะพูดมากความ เพราะเจ้าที่เอาแต่บ่นพร่ำน่ารำคาญ ดูสิถุงปักมงคลที่เพิ่งได้มาของพี่สาวเจ้าเลยหายไปเช่นนี้ เป็นข้าไม่ดีเอง ยังไม่รีบไปช่วยหาอีก”

มองดูมารดาแท้ๆ ของตนโกรธกรุ่นจนใบหน้าเขียวคล้ำ หลินชิงเหลียนได้แต่กำมือแน่น สายตาน้อยใจและประกายความเกลียดชังพุ่งตรงไปยังหลินหรงอวี่พี่สาวต่างมารดา

ตั้งแต่เล็กจนโตพี่สาวของนางมักจะได้รับความรัก ความเอาใจใส่ เพียงเพราะมารดาของอีกฝ่ายจากไปตั้งแต่ยังเล็ก ส่วนนางที่เป็นน้องสาว ทั้งยังนับได้ว่าเป็นบุตรสาวอนุ กลับถูกมองข้ามมาโดยตลอด

แม้แต่มารดาแท้ๆ ของนางที่ควรจะรักและเอาใจใส่นาง กลับใส่ใจพี่สาวมากกว่าตัวนางเสียอีก

มือที่เกาะกุมกันภายใต้แขนเสื้อสั่นระริก ถุงปักมงคลที่นางซุกซ่อนเอาไว้ยับย่น ร่างเล็กแสร้งทำเป็นเดินไปยังทะเลสาบก้มๆ เงยๆ ราวกับช่วยค้นหาสิ่งของ

ถึงอย่างนั้นในยามที่มั่นใจว่าไม่มีใครมองเห็น บางอย่างกลับถูกโยนลงไปในทะเลสาบ ทั้งที่ตระหนักดีถึงคำตักเตือนของไต้ซือไป๋เย่

‘อันว่าโชคชะตานั้นถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ไม่ว่าสิ่งใดล้วนยากแก่การหลบเลี่ยง ชะตาชีวิตของแม่นางหลินผู้พี่นั้นต้องพานพบกับอันตรายร้ายแรง จนถึงขั้นอาจต้องแลกด้วยชีวิต อักษร ‘อวี่’ ของแม่นาง จะเป็นดังสายฝนดับไฟร้อน อักษรเพียงหนึ่งแต่จะทำให้แม่นางผ่านช่วงที่เลวร้ายที่สุดไปได้’

กล่าวจบไต้ซือไป๋เย่ก็หันมามองนาง ตอนนั้นนางได้แต่หลบตาเพราะกลัวจะถูกสงสัย นางอิจฉาและเกลียดชังพี่สาวมาโดยตลอด หากให้ผู้อื่นล่วงรู้เข้าจะทำอย่างไร

ได้ยินมาว่าไม่มีเรื่องใดที่ไต้ซือผู้นี้ไม่ล่วงรู้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าแค่มองก็อาจจะดูออก

‘แม่นางน้อย’

หลินชิงเหลียนถึงกับสะดุ้งตอนที่ถูกเรียก ‘เจ้าคะ’

‘คนเราต่างมีชะตาเป็นของตัวเอง วุ่นวายใจไปก็ไม่สามารถเปลี่ยน หากใจสงบเจ้าจะมองทุกอย่างได้อย่างกระจ่างแจ้ง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าที่ทำให้จิตใจวิตกกังวลนั้น แท้จริงแล้วล้วนว่างเปล่า’

ประโยคนี้มีเพียงนางที่เข้าใจจึงได้แต่เม้มปาก ในใจขัดแย้งกันอย่างเห็นได้ชัด

...ไม่ว่าจะมองอย่างไร หลินหรงอวี่ก็เป็นเพียงคนเดียวที่คนตระกูลหลินให้ความสำคัญ เช่นนี้นางจะยังอยู่ในสายตาบิดามารดาได้อย่างไร!!!

“พี่ใหญ่ ท่านก็อย่าโทษข้าเลย ขอเพียงไม่มีท่าน ข้าก็จะกลายเป็นคุณหนูตระกูลหลินที่ทุกคนหันมาให้ความสำคัญ”

มองดูถุงปักมงคลค่อยๆ จมลงไปใต้น้ำ หลินชิงเหลียนหมุนตัวเดินจากไปด้วยแผ่นหลังเย็นชา แม้รู้ว่าพี่สาวกำลังมีเคราะห์ตามคำกล่าวทัก และถุงปักใบนั้นคือสิ่งที่อาจจะผ่อนหนักให้เป็นเบา

ถึงอย่างนั้นนางก็ยังหวังให้เคราะห์นั้นพาดผ่านเข้ามาจริงๆ เพราะมีเพียงกำจัดอีกฝ่ายเท่านั้น นางจึงจะสามารถเปล่งประกาย ไม่ต้องหลบซ่อนอยู่เบื้องหลังผู้เป็นพี่สาวเช่นในวันนี้

“เจอแล้ว!!!”