บทที่ 1.4

เสียงตะโกนด้วยความยินดีของมารดา ทำให้หลินชิงเหลียนสะดุ้ง นางมองตรงไปยังมารดาที่ยกถุงปักมงคลขึ้นโบกไปมา ดวงตากระสับกระส่ายกวาดมองไปยังเบื้องหลัง ผืนน้ำในทะเลสาบเริ่มเลือนลาง เนื่องจากความมืดเริ่มปกคลุม

บัดนี้แสงแห่งวันกำลังจะลาลับ เช่นกันกับบางอย่างในใจที่ยิ่งมืดมนหม่นหมอง ฝีเท้าที่เดินเข้าไปหามารดาและพี่สาวลุกลี้ลุกลนจนผิดปกติ

“ท่านมั่นใจได้อย่างไร อาจจะแค่เหมือนกันก็ได้”

“เด็กโง่ พี่สาวเจ้าเขียนคำว่า ‘อวี่’ ข้าจำไม่ผิดหรอก”

อันชิงหลิ่วรีบพับกระดาษอักษรกลับเข้าไปในถุงมงคล นางไม่ทันได้สังเกตด้วยซ้ำว่าอักษรภายใต้ยันต์ของไต้ซือไป๋เย่ หาใช่ลายมือของหลินหรงอวี่ไม่

“กลับไปข้าจะเย็บถุงหอมทับเอาไว้ให้เจ้าพกติดตัว อย่าได้ทำหายอีกเชียว”

มองดูมารดาจับจูงมือพี่สาวเดินไป ในใจของหลินชิงเหลียนสับสนยิ่งนัก ในโลกนี้ยังมีความบังเอิญอันสมควรตายนี้อยู่จริงๆ หรือ

นางมั่นใจว่าถุงปักมงคลของพี่สาว นางโยนทิ้งไปแล้ว เช่นนั้นอีกใบที่มีคำว่า ‘อวี่’ โผล่มาจากไหน!!!

ค่ำคืนอันเย็นเยียบหิมะโปรยปรายลงมาไม่ขาด เสียงฝีเท้าวุ่นวายเกิดขึ้นยังรอบจวนมหาเสนาบดี กลุ่มมือสังหารนับสิบชีวิตต่างแบ่งกำลังออกไปหลอกล่อไป๋หลิงและเฮยโม่ ทั้งนี้เพื่อให้พวกเขามีโอกาสลงมือ

ม่านหน้าเตียงพลิ้วไหลตามสายลมที่พัดเข้ามา หลังจากมือสังหารลอบปีนเข้ามาในห้อง มีดสั้นถูกขว้างออกไปเสียงปักลงไปกับบางอย่างด้านใน ทำให้มือสังหารย่ามใจ คนเหล่านั้นก้าวเข้าไปเรื่อยๆ มีดสั้นคมกริบทั้งอาบยาพิษเอาไว้ จุดประสงค์ก็เพื่อสังหารผู้ที่นอนหลับใหลบนเตียง

ถึงอย่างนั้นด้านในกลับเงียบงันไร้ความเคลื่อนไหวโดยสิ้นเชิง

ม่านหน้าเตียงถูกกระชากออก บนเตียงว่างเปล่า...

มือสังหารสี่คนได้แต่มองหน้ากันด้วยความงุนงง “ข้าเห็นชัดว่าเขาไม่ได้ก้าวออกไปจากห้องเลยตั้งแต่เข้านอน”

“ข้าเองก็เห็น อีกทั้งองครักษ์สองคนนั้นไม่มีทางปล่อยให้เขาอยู่เพียงลำพัง”

“รีบไป! นี่อาจเป็นกลลวง!”

เสียงการต่อสู้เกิดขึ้นกระทั่งปลุกทุกคนในจวน การคุ้มกันแม้แน่นหนาหากแต่ผู้บุกรุก ฝีมือกลับไม่ด้อยไปกว่าองครักษ์คุ้มกันจวนมหาเสนาบดี

เฮยโม่และไป๋หลิงพุ่งเข้ามายังหน้าเตียง ทั้งสองตกตะลึงเมื่อมองเห็นบนเตียงว่างเปล่านั้น เต็มไปด้วยมีดสั้นซึ่งหมายสังหารผู้เป็นนาย

“อย่าให้มันผู้ใดเล็ดลอดออกไปได้!” เฮยโม่ตะโกนเสียงดังลั่น

องครักษ์ทั้งสองพุ่งออกไปรับมือกับมือสังหาร ตวัดดาบแต่ละครั้งล้วนเกิดเสียงเนื้อหนังถูกกรีดแทง ถึงอย่างนั้นแม้จัดการกับมือสังหารได้ครบ แต่กลับยังคงไร้เงาของผู้เป็นนาย

จวนมหาเสนาบดีเกิดความวุ่นวายขึ้น ทั้งสาวใช้และองครักษ์ต่างก็แยกย้ายกันค้นทั่วบริเวณ กระนั้นกลับไม่มีผู้ใดพบเซี่ยเฉิงอวี่เลยสักคน

ล่วงเข้าสู่ยามเหมา[1]อากาศเย็นเยียบเพราะหิมะตก ความหนาวที่เสียดแทงผิวกาย ทำให้ร่างที่ต้องลมเย็นบดเบียดเข้าหาความอบอุ่นอย่างไม่รู้ตัว แม้หลับใหลหากแต่นั่นคือการตอบสนองของมนุษย์ปุถุชน

เมื่อร่างกายอบอุ่นเสียงถอนหายใจก็ดังขึ้น รอยยิ้มบางเบาแต่งแต้มใบหน้า ดวงตาทั้งสองข้างของเจ้าของห้องไม่แม้แต่จะเปิดขึ้น ผิดกับผู้บุกรุกที่บัดนี้นอนตัวแข็งทื่อ

เซี่ยเฉิงอวี่กลอกตามองบรรยากาศอันไม่คุ้นเคย แสงวอมแวมลอดผ่านม่านหน้าเตียงสีชมพูปักลายดอกซิ่ง คือสิ่งแรกที่ทำให้เขาตระหนักถึงความผิดปกติ

กลิ่นหอมตลบอบอวลของมวลบุปผา คือสิ่งที่สองซึ่งเขารับรู้ว่าที่นี่หาใช่ห้องนอนของตน

สิ่งสุดท้ายที่ทำให้เขาตื่นเต็มตา นั่นก็คือสัมผัสนุ่มนิ่มในอ้อมกอดซึ่งให้ความอบอุ่นจนไม่อยากผละจาก

ในความเลือนรางเนื่องจากแสงลอดเข้ามาได้เพียงน้อยนิด คลองสายตาเหลือบเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังหลับใหลอย่างสบาย

เซี่ยเฉิงอวี่ได้แต่งุนงง ความทรงจำครั้งสุดท้ายก่อนหลับใหลคือเขานอนอยู่บนเตียงตัวเอง แล้วเหตุใดลืมตาขึ้นมาอีกครั้งกลับมาอยู่บนเตียงของผู้อื่น อีกทั้งยังเป็นหญิงสาวที่เขาไม่รู้จัก

ความเป็นไปได้แรกที่เขาคิดออกคือเขาถูกลักพาตัว จากนั้นมีคนจัดฉากเล่นงานเขา

เพียงแต่...เฮยโม่และไป๋หลิงไม่เคยทำงานผิดพลาด อีกทั้งเกิดเรื่องถึงขั้นนี้ เขาจะยังหลับใหลไม่รู้สึกตัวได้อย่างไร จะว่าถูกวางยา ร่างกายของเขาก็ไร้ซึ่งความผิดปกติ

กำลังครุ่นคิดวุ่นวายอยู่ๆ หญิงสาวที่กอดก่ายร่างของเขาเอาไว้ก็ขยับตัว ราวกับว่านางกำลังหาท่าที่เหมาะกว่าเดิม ใบหน้างามซุกเข้ากับอกของเขาอย่างไม่รู้ตัว แต่สักครู่ต่อมาลมหายใจก็กลับมาปกติ

[1] ยามเหมา คือช่วงเวลาตีห้าถึงเวลาเจ็ดโมงเช้า