บทที่ 6 (04)

ธนัชชามองตาวาว ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดปาก

          “นัทไหวไหมเนี่ย” วนิดามองท่าทางของเพื่อนที่เหมือนคนใกล้จะหลับเต็มที

          “ง่วงอะ ง่วงมาก”         

          หลังอาการวิงเวียนศีรษะหายไป ธนัชชาก็รู้สึกง่วงแทน ก่อนจะหันไปถามกับอคิราห์ที่เดินตามหลังมา          

          “ไปตามหายัยหนูนิดถึงไหนยะนังอี้ เจ้มิกซ์กับเจ้อ้อยยืนยันเสียงหนักเลยว่าคุณว่านเป็นคนดี แกเลิกห่วงเพื่อนได้แล้วย่ะ”

          ส่วนคนฟังแค่เลิกคิ้วรับรู้เท่านั้น ก่อนจะเอ่ยคำถามกลับ

          “กลับไหม จะได้ไปนอน”

          “ก็ดี ไปส่งด้วยนะ”

          “รู้อยู่แล้วย่ะ” เขาไม่มีทางปล่อยให้เพื่อนกลับลำพังอยู่แล้ว

          ธนัชชาและอคิราห์หันไปร่ำลาพลิตาและรุ่นพี่ ก่อนคนหนึ่งจะหันไปหยิบกระเป๋าสะพายมาถือ

          ‘อี้ นั่นกระเป๋านิด”        

          วนิดาร้องบอก เธอยังไม่ได้บอกว่าจะกลับเสียหน่อย แต่ก็ไม่ทันการณ์ เพราะอคิราห์เดินถือกระเป๋าหนีไปไกลแล้ว จึงได้แค่ส่ายหน้าและหันไปลาคนที่เหลือ

          “งั้นนิดกลับก่อนนะคะเจ้ พี่กลับก่อนนะน้องแพม”

          “ไว้เจอกันใหม่ยัยหนูนิด แต่ว่านังอี้เนี่ยห่วงแกอย่างกะผัวเลย” เจ้มิกซ์อดพูดไม่ได้ หลังเห็นอคิราห์เดินตามหาวนิดาให้ควั่ก

          “ก็เกือบได้เป็นแล้วเจ้ หนูไปก่อนนะ” วนิดายกมือขึ้นปิดปากเมื่อเผลอหลุดพูดออกมาเสียได้ จากนั้นก็ต้องรีบชิ่งหนีก่อนจะต้องนั่งอธิบายอีกยาว ทว่าก็มีเสียงตามไล่หลังมา

          “ยัยนิดกลับมาอธิบายก่อนนน”

          ทั้งเจ้มิกซ์และเจ้อ้อยประสานเสียงกัน อยากจะหยิกยัยเด็กที่ทิ้งชนวนให้อยากรู้แล้วชิ่งหนี

          วนิดาก้าวเท้าไปประจำตำแหน่งหลังธนัชชาพาตัวเองไปนั่งที่เบาะหลัง จากนั้นรถที่มีอคิราห์เป็นสารถีก็เคลื่อนตัวออกมุ่งหน้าสู่บ้านของอธิวัฒน์ สามีของเพื่อน

          ใช้เวลาไปไม่นานก็ถึงจุดหมาย ทั้งคู่ไม่ลืมลงจากรถไปทักทายเจ้าของบ้านที่รู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี

          “สวัสดีค่ะพี่อาร์ต”

          “สวัสดีครับ ขอบคุณที่พานัทมาส่งนะ” อธิวัฒน์ส่งรอยยิ้มขอบคุณเพื่อนทั้งสองของภรรยา

          “ค่ะ งั้นพวกหนูไปก่อนนะคะ”

          “ครับ”

          อคิราห์และวนิดากลับขึ้นรถ บรรยากาศพลันมีแต่ความเงียบ ต่างจากก่อนหน้านี้ลิบลับ กระทั่งมีคนหนึ่งทนไม่ไหว

          “เสียใจหรือไงที่ไม่ได้ผู้กลับห้อง” อคิราห์เปิดประเด็น ปกติวนิดาไม่เคยนั่งนิ่งแบบนี้ เธอมักชวนเขาคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปตลอดทาง

          “ทำไมจะไม่ได้” วนิดาบอกแล้วยิ้ม

          อคิราห์หน้าตึงเมื่อได้ฟังคำตอบ นาทีนั้นก็เห็นวนิดาหันไปสนใจเสียงไลน์ที่ดังขึ้น แล้วเจ้าตัวก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขาคิดไปทันทีว่าทั้งสองคงแลกไลน์กันแล้ว

          “พรุ่งนี้เย็นๆ เราจะไปทำสปามือกับเท้า อยากผ่อนคลายหน่อย นิดไปปะ” อคิราห์พยายามดึงความสนใจจากคนที่เอาแต่จ้องสมาร์ตโฟนไม่วางตา จึงชวนไปร้านประจำที่วนิดาเองก็ชอบไป

          “พรุ่งนี้นิดมีนัดแล้วอี้” วนิดายิ้มแห้งๆ

          “นัดอะไรกับใครยะ” อคิราห์จ้องกลับ แล้วใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม แอบคิดในใจว่านัดกับคุณว่านนั่นหรือเปล่า

          วนิดาขบปากคล้ายไม่อยากบอก เหมือนอยากเก็บไว้เป็นความลับมากกว่า

          “ไม่อยากรู้ก็ได้” อคิราห์บอกเสียงสะบัด ทำทีเป็นไม่อยากรู้ แต่หน้าตึงเปรี๊ยะ

          “นิดนัดกับหนุ่ม...เรารับโทรศัพท์แป๊บนะ” วนิดาไม่อยากถูกงอนมากกว่าเดิมเลยเฉลยไปนิดหน่อย แล้วยกโทรศัพท์แนบหู

          “ค่ะ โรงแรม...นะคะ ตอนทุ่มตรง ไว้คุยกันในไลน์ก็ได้ค่ะ” เธอขานรับด้วยรอยยิ้มเต็มวงหน้า จากนั้นก็วุ่นวายอยู่กับการยิ้มใส่สมาร์ตโฟนและการตอบไลน์ กระทั่งไปถึงหอพักก็รีบลงจากรถไปอย่างเร็วไว 

          “งั้นไว้เจอกันวันทำงานเลยนะอี้”

          สิ้นคำบอกวนิดาก็พลิกตัวเดินเข้าหอพักไป ทิ้งให้อคิราห์ได้แค่มองตามหลังคนที่ละเลยกัน

          “สรุปได้กลับมาจริงๆ สินะ”

          เขาให้ข้อสรุปกับตัวเอง ที่วนิดาบอกธนัชชาว่าไม่ได้พลาดเป็นแบบนี้นี่เอง พลันรู้สึกคันยิบๆ ที่หัวใจราวกับถูกแมลงมีพิษกัด แล้วนั่งตบตีกับความคิดตัวเองไปตลอดทาง กระทั่งถึงคอนโดมิเนียมก็ตัดสินใจได้ พร้อมทั้งปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

          “ชีวิตใครชีวิตมันละกัน”

          ชีวิตของวนิดาก็ปล่อยให้เจ้าตัวเลือกเอง เขาจะเอาสิทธิ์อะไรไปห้าม