Se connecterPartager
บทที่ 8
Dernier chapitre
ของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน บทที่ 24
มุมมองของออเรเลียในวินาทีที่ใบมีดอาบยาพิษของคาริน่ากำลังจะปักเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ ฉันหลับตาลง เตรียมพร้อมยอมรับจุดจบ ปัง!เสียงปืนนัดเดียวดังสนั่นก้องไปทั่วอาสนวิหารอันศักดิ์สิทธิ์ ร่างของคาริน่าสะบัดหงายไปข้างหลัง ดอกไม้สีเข้มผุดขึ้นกลางหน้าผากของเธออย่างแม่นยำ ดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อยังคงจ้องมองมาที่ฉัน เต็มไปด้วยความพยาบาทและเกลียดชังเลือดสาดกระเซ็นเปื้อนชุดแต่งงานของฉัน ฉันทรุดฮวบลงกับพื้น ทั้งพิษ ทั้งความช็อก และแรงปะทะ ส่งผลให้สติของฉันดิ่งวูบลงสู่ความมืดมิด "ออเรเลีย!" เสียงของโอไรออนดังแว่วมาแต่ไกล และค่อยๆ จางหายไปเรื่อยๆด้วยสายตาเฮือกสุดท้ายที่ยังพอเห็นแสง ฉันเห็นเขารีบถลาเข้ามาหาฉัน บนชั้นลอยสำหรับนักดนตรี เงาหนึ่งแยกตัวออกมาจากความมืด มันคือมืออาชีพคนหนึ่งที่กำลังถอดชิ้นส่วนปืนไรเฟิลซุ่มยิงอย่างใจเย็น เมื่องานเสร็จสิ้นลง จากนั้น โลกทั้งใบก็เงียบสงัดเมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันพบว่าตัวเองอยู่ในห้องพักฟื้นส่วนตัวของโรงพยาบาล แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างอบอุ่นและนุ่มนวล "ฟื้นแล้วเหรอครับ?" เสียงทุ้มเปี่ยมเสน่ห์เอ่ยขึ้นฉันหันไปมอง ชายหนุ่มรูปง
ของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน บทที่ 23
มุมมองของออเรเลียกริชอาบยาพิษของคาริน่ากดแนบสนิทกับลำคอของฉัน ฉันสัมผัสได้ถึงพิษที่ค่อยๆ ซึมเข้าสู่กระแสเลือดอย่างช้าๆ"ฉันต้องการให้แกกับวิตตอริโอตายไปด้วยกัน" คาริน่ากระซิบขู่ฟ่อที่ข้างหู "พวกแกสองคนควรจะไปครองคู่กันในนรก"แขกเหรื่อต่างแข็งทื่อด้วยความกลัว แต่ฉันเห็นโอไรออนค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นทีละนิด"คาริน่า ปล่อยเธอซะ" เสียงของโอไรออนราบเรียบแต่แฝงด้วยอันตราย "เธอต้องการอะไร มาลงที่ฉันนี่""ลงที่แกงั้นเหรอ?" คาริน่าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แกเป็นตัวอะไรหะ? นี่มันเรื่องระหว่างฉันกับพวกมัน!""อยากได้ชีวิตใครนักก็เอาชีวิตฉันไป" โอไรออนพูดด้วยน้ำเสียงไม่สั่นคลอน สายตาจ้องเขม็งมาที่ฉัน "ฉันยอมตายเพื่อเธอได้เป็นพันครั้ง"หัวใจของฉันเหมือนถูกสั่นสะเทือนอย่างแรง แม้ในวินาทีที่อันตรายถึงชีวิตเช่นนี้ สิ่งเดียวที่โอไรออนต้องการคือการปกป้องฉันทันใดนั้น ประตูข้างของอาสนวิหารก็ถูกกระแทกเปิดออก วิตตอริโอพุ่งพรวดเข้ามา เสื้อผ้าของเขาหลุดลุ่ย มีคราบเลือดใหม่ๆ ติดอยู่บนใบหน้า "คาริน่า!" เมื่อเขาเห็นภาพตรงหน้าก็รีบถลาเข้ามา "ปล่อยเธอซะ!""แหมๆ ดูสิว่าใครโผล่หัวมา" คาริน่ายิ้มอย่างผู
ของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน บทที่ 22
มุมมองของออเรเลีย"คุณดูประหม่านะ" เสียงของโอไรออนดังมาจากปลายสาย เจือไปด้วยน้ำเสียงล้อเลียน "เกิดอะไรขึ้นครับ เจ้าหญิงของผม?"เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ดูผ่อนคลายของเขา ปมที่ขมวดแน่นในท้องของฉันก็คลายออกเล็กน้อย "ข่าวลือพวกนั้น..." เสียงของฉันยังคงสั่น "คุณเห็นมันหรือยังคะ?""เห็นแล้วครับ" เสียงของโอไรออนเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน "คนทั้งชิคาโกกำลังพูดถึงเรื่องนี้กันให้แซด"หัวใจของฉันกระดอนขึ้นมาจุกที่ลำคออีกครั้ง "ถ้าอย่างนั้นคุณ...""สิ่งเดียวที่ผมรู้สึกเมื่อเห็นขยะพวกนั้น คือความโกรธแค้นต่อสิ่งที่คุณต้องทนเผชิญมา" โอไรออนพูดขัดขึ้น เสียงของเขาต่ำพร่าเหมือนเสียงขู่คำราม "อดีตของคุณไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องมานั่ง 'ยอมรับ' นะออเรเลีย แต่มันคือส่วนหนึ่งของคุณ และผมต้องการคุณทั้งหมดที่เป็นคุณ"น้ำตาเอ่อล้นบดบังทัศนียภาพของฉันทันที "โอไรออน...""และ..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแสดงความเป็นเจ้าของทันที "ผมขอเตือนนะ อย่าแม้แต่จะคิดหนีไปไหนอีก""ฉันไม่ได้...""คุณคิด" เขาพูดอย่างมั่นใจ "ผมได้ยินความกลัวในน้ำเสียงของคุณ คุณกลัวว่าผมจะทิ้งคุณไป เหมือนที่ไอ้เศษสอยนั่นเคยทำ"เขามั่นใจถูกต้องแล้ว
ของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน บทที่ 21
มุมมองของออเรเลียวิตตอริโอกำลังรอคำตอบจากฉัน แต่คำตอบของฉันไม่เคยชัดเจนเท่านี้มาก่อน "ไม่"คำสั้นๆ เพียงคำเดียว แต่มันทำให้ปลายสายเงียบกริบดุจป่าช้า ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงของวิตตอริโอก็ดังกลับมา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูวิปริต"ไม่เหรอ?" เขาอุทานซ้ำ "ออเรเลีย เธอจะใจจืดใจดำได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?""ใจจืดใจดำงั้นเหรอ?" ฉันเหยียดหยัน "วิตตอริโอ ฉันว่าคุณคงเข้าใจความหมายของคำนั้นผิดไปไกลเลยล่ะ""ได้... ได้เลย" เสียงของวิตตอริโอเริ่มฟังดูเหมือนคนเสียสติ "ถ้าเธอเลือกที่จะเกลียดฉัน ก็เอาเลย""ต่อให้มันคือความเกลียดชัง ฉันก็จะทำให้เธอจำฉันไปจนวันตาย" น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นด้วยความคลั่ง "เธอจะไม่มีวันสลัดฉันพ้นหรอกออเรเลีย ไม่มีวัน"คำพูดเหล่านั้นมันทำให้เส้นความอดทนของฉันขาดผึง "จำคุณงั้นเหรอ?" ฉันหัวเราะออกมา มันเป็นเสียงที่กลวงเปล่าและไร้ชีวิต "วิตตอริโอ คุณกำลังจมปลักอยู่กับความเพ้อเจ้อที่ว่าตัวเองยังมีความสำคัญอยู่อีกงั้นเหรอ?""เธอหมายความว่ายังไง?""คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงใจอ่อนงั้นเหรอ?" ฉันเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังเส้นขอบฟ้าของเมืองชิคาโก "คุณคิดว่าฉันจะรามือให้คุณ
ของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน บทที่ 20
มุมมองของออเรเลียเสียงของโอไรออนดังก้องไปทั่วโถงงานประมูล เต็มไปด้วยความขบขันและดูแคลน เบื้องล่างนั้น ใบหน้าของวิตตอริโอซีดเผือด แต่เขายังคงกัดฟันสู้และไม่ยอมถอย "สิบสองล้าน!" เขาแผดเสียงจนเสียงหลงฉันเห็นมาร์โก้ ลูกน้องของเขา ลนลานเช็กโทรศัพท์มือถืออย่างบ้าคลั่ง เห็นได้ชัดว่ากำลังพยายามคำนวณเงินทุนที่เหลืออยู่ทั้งหมด โอไรออนหัวเราะเบา ๆ พลางจัดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตอย่างสง่างาม "ดูเหมือนคุณจะอยากได้เครื่องประดับชุดนี้จริง ๆ นะครับ" เขาพูดพลางก้มมองวิตตอริโอ "แต่ว่า..."เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมไปทั่วงาน "ผมขอสู้... ด้วยทุกอย่างที่ผมมี"คำพูดเพียงไม่กี่คำนั้นหนักแน่นราวกับเสียงกัมปนาททั้งโถงประมูลระเบิดเสียงฮือฮาออกมาทันทีการประกาศ "สู้ด้วยทุกอย่างที่มี" คือการแสดงอำนาจขั้นสูงสุดในการประมูล มันหมายความว่าผู้ประมูลมีงบประมาณไม่จำกัด และพร้อมจะทุ่มเงินไม่ว่าราคาจะสูงแค่ไหนก็ตาม มีเพียงมหาเศรษฐีตัวจริงเท่านั้นที่กล้าประกาศกร้าวเช่นนี้แขกเหรื่อพากันอ้าปากค้างและเริ่มกระซิบกระซาบกันอย่างบ้าคลั่ง "พระเจ้า ตระกูลมอเรตติทุ่มสุดตัวเลยแฮะ" "ก๊อดฟาเธอร์
ของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน บทที่ 19
มุมมองของวิตตอริโอผมถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกักตัวไว้ที่ชั้นล่างของโรงประมูล ผมทำได้เพียงมองตามออเรเลียและโอไรออนก้าวเข้าลิฟต์ขึ้นไปยังห้องรับรองระดับวีไอพีทรัพย์สินสุทธิหนึ่งพันล้านดอลลาร์... ผมยิ้มขื่นขม หลังจากที่ตระกูลรอสซีตัดขาดสัมพันธ์ ทรัพย์สินสภาพคล่องของตระกูลฟัลโคนก็แทบจะมลายหายไปสิ้นแต่ผมจะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้ "ท่านครับ ท่านสามารถร่วมประมูลจากตรงนี้ได้ครับ" พนักงานคนหนึ่งยื่นป้ายประมูลให้ผม "เพียงแต่ท่านไม่สามารถเข้าไปในโซนวีไอพีได้เท่านั้นเอง"ผมรับป้ายนั้นมาแล้วนั่งลงที่มุมหนึ่งของห้องโถงใหญ่ แขกเหรื่อรอบตัวเริ่มกระซิบกระซาบ สายตาหลายคู่เหลือบมองมาที่ผมเป็นระยะ "นั่นก๊อดฟาเธอร์ตระกูลฟัลโคนไม่ใช่เหรอ? มานั่งทำอะไรข้างล่างนี่?" "ฉันได้ข่าวว่าตระกูลเขากำลังแย่หนักนะ ถูกพวกรอสซีคว่ำบาตรน่ะ" "เหอะๆ ดูสิ จากที่เคยรุ่งเรือง ตอนนี้ตกต่ำได้ขนาดนี้เชียว"ผมทำเป็นไม่ได้ยินเสียงเยาะเย้ยเหล่านั้นและจดจ่ออยู่กับแคตตาล็อกงานประมูล ในที่สุด ผมก็พบสิ่งที่ตามหา รายการที่ 15: ชุดเครื่องประดับมรกตแห่งยุคอัล คาโปนผมจำชุดนี้ได้แม่น เมื่อสามปีก่อน ออเรเลียเห็นมันในน
ของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน บทที่ 6
วิตตอริโอจ้องมองฉันด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาทร "ลงมือ"ก่อนที่ฉันจะได้ทันตั้งตัว เชือกที่หยาบกร้านก็รัดเข้าที่ข้อมือ ฉันถูกลากออกไปที่ลานหลังบ้าน"วิตตอริโอ!" ฉันพยายามดิ้นรน "คุณจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้!" แต่เขาหันหลังกลับไปแล้ว เขาโอบกอดคาริน่าเดินกลับเข้าข้างในบ้านโดยไม่แม้แต่จะหันก
ของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน บทที่ 5
หน้าจอโทรศัพท์ของฉันสว่างวาบขึ้นมาทันทีโอไรออนตอบกลับมาในพริบตา: [รับทราบ อีกสามวัน ฉันจะไปที่นั่น]ในที่สุดฉันก็หายใจได้อย่างทั่วท้อง อย่างน้อยก็ยังมีใครสักคนที่เต็มใจพาฉันออกไปจากนรกแห่งนี้ฉันพักอยู่ที่คลินิกสามวัน ตลอดสามวันนั้น วิตตอริโอไม่เคยโทรหาฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว จนกระทั่งวันสุดท้ายท
ของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน บทที่ 4
"เธอทำแบบนี้กับคาริน่าเองนะ" วิตตอริโอเอ่ย เสียงของเขาต่ำพร่าอย่างน่ากลัว "ในฐานะสามีของเธอ นี่คือหนี้ที่ฉันต้องเป็นคนชดใช้"คำพูดของเขาฟาดฟันลงมาที่ฉันราวกับสายฟ้าแลบเขาจะ "ช่วย" คาริน่าจริง ๆ งั้นเหรอ?ฉันไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ผู้ชายที่ฉันรัก ผู้ชายที่ฉันเรียกว่าสามี กลับพูดจาที่ดูหมิ่นและเหย
ของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน บทที่ 3
เปลวเพลิงกลืนกินภาพวาดของฉันลงไปงานที่ทำมานานสามเดือน หลักฐานชิ้นเดียวตลอดช่วงเวลาสามปี กลายเป็นเถ้าถ่าน ฉันยืนอยู่ตรงนั้น เฝ้ามองไฟสีส้มที่เลียลามไปบนผืนผ้าใบ แผดเผาภาพที่เราสองคนโอบกอดกัน หัวใจของฉันร้าวรานด้วยความเจ็บปวดที่หน่วงหนัก แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ นี่ค
Vous vous intéresseriez aussi à
หลังทุกอย่างพังลง
แอนนา สมิธ12.0K Vuesแย่งแหวนฉันไป ต้องคุกเข่าคืนมา
หมอนเน่า18.9K Vuesชีวิตยากจนกำมะลอของเจ้าพ่อมาเฟีย
เซอเรน เอ็ม4.0K Vuesเพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม
เซี่ยเซี่ย4.4K Vuesเมื่อแฝดถูกเลือก ฉันจึงจากตระกูลมาเฟีย
ทีเจ1.5K Vuesทวงคืนใจจากนายมาเฟีย
แตงโม7.0K Vuesวิวาห์ลวงรักเจ้าพ่อมาเฟีย
ม่านหมอก56.4K Vuesพอกันทีกับดราม่าเจ็ดปีของพวกเขา
เบเกิล2.7K Vues
