บทที่ 2

เสียงจากปลายสายเงียบสนิท

ฉันได้ยินเสียงพูดคุยอู้อี้ดังมาจากห้องทำงานของโอไรออน และเสียงเก้าอี้ขูดไปมากับพื้น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังติดประชุมอยู่ สายของฉันคงไปขัดจังหวะเรื่องสำคัญเข้า

"เลิกประชุม" เสียงของโอไรออนดังแทรกขึ้นมา ทุ้มต่ำและเด็ดขาด "ทุกคนออกไปให้หมด"

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ จางหายไป ตามมาด้วยเสียงประตูถูกปิดลง ตอนนี้เหลือเพียงแค่เราสองคน

"สามปีแล้วนะ ออเรเลีย" น้ำเสียงของโอไรออนเย็นราวกับน้ำแข็ง "สามปีแล้วตั้งแต่ที่คุณยอมเป็นศัตรูกับพวกตระกูลมอเรตติเพื่อปกป้องไอ้สารเลวนั่น แล้วตอนนี้คุณเพิ่งจะโทรมา? คุณจะจำชื่อผมได้ก็ต่อเมื่อโลกกำลังจะพังทลายลงมาตรงหน้าเท่านั้นเหรอ?"

ฉันหลับตาลง ปล่อยให้ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามา

เราเติบโตมาด้วยกัน โอไรออนมักจะคอยเดินตามหลังฉันเสมอ เป็นเหมือนอัศวินผู้ภักดีที่คอยปกป้องเจ้าหญิงของเขา เขาถึงขั้นปฏิเสธโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด เพื่อตามมาเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกับฉัน

แต่สิ่งเดียวที่ฉันต้องการในตอนนั้น คือการหลบหนีจากครอบครัว หนีจากชะตากรรมที่ถูกลิขิตไว้ให้ฉัน ฉันตกหลุมรักวิตตอริโอ เขาคือผู้ชายที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรง

คืนที่เราเรียนจบ โอไรออนสารภาพรักกับฉัน

"ออเรเลีย แต่งงานกับผมเถอะ คุณก็รู้ว่ามันคือทั้งหมดที่ผมต้องการ... ผมยินดีที่จะ—"

แต่ฉันพูดแทรกเขา ตอนนั้นฉันช่างเลือดเย็น

"ฉันจะไม่มีวันแต่งงานกับคุณ โอไรออน ไม่มีวัน"

ฉันได้ยินมาว่าคืนนั้นเขาดื่มจนเมาหัวราน้ำ มีคนบอกว่าเขาเดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนนของชิคาโกจนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้น

"ใช่" ฉันยอมรับแผ่วเบา น้ำเสียงราบเรียบ "ฉันกำลังแย่"

"ฮึ" โอไรออนแค่นหัวเราะ "ในที่สุดเจ้าหญิงแห่งรอสซีก็ยอมรับแล้วสิว่าตัวเองเลือกคนผิด?"

"ฉันทุ่มเดิมพันหมดหน้าตักกับสุนัขจรจัดเพราะคิดว่าเขาคือราชา" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา "ฉันคิดผิดเอง"

ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที ฉันสัมผัสได้ถึงความตกใจของเขา หรือไม่ก็... ความเจ็บปวด?

"แต่ว่า..." ฉันพูดต่อ ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่ "ถ้าคุณไม่สนใจ ก็ลืมสิ่งที่ฉันพูดไปเถอะ เรื่องขอแต่งงานนั่นก็แค่ความคิดบ้า ๆ"

ฉันเตรียมจะวางสาย

"อย่าได้คิดจะวางสายใส่ผมเชียวนะ" เสียงของโอไรออนตวาดกร้าว เป็นคำสั่งที่ไม่มีช่องว่างให้โต้แย้ง "เปิดช่องทางการติดต่อลับของเราอีกครั้ง ทั้งหมดเลย เดี๋ยวนี้"

ฉันชะงักงัน

"ส่งโลเคชั่นของคุณมา อีกหนึ่งเดือน ผมจะไปรับคุณด้วยตัวเอง" น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แต่มันยังคงแฝงไว้ด้วยคำขู่ "ออเรเลีย คุณไม่มีสิทธิ์ถอยหลังกลับแล้ว ไม่ใช่ครั้งนี้"

เขาวางสายไป

ฉันนั่งลงตรงขอบเตียง โทรศัพท์หลุดร่วงจากปลายนิ้ว ฉันเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วเปิดลิ้นชักชั้นล่างสุด ภายในนั้นมีรูปถ่ายของวิตตอริโอที่ฉันแอบถ่ายไว้ และสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยเรื่องราวในช่วงเวลาที่ฉันตกหลุมรักเขา สามปีแห่งรักข้างเดียว สามปีแห่งการหลอกตัวเอง

ฉันหยิบมันออกมาทั้งหมดและเดินออกไปที่สวน

เปลวเพลิงกลืนกินรูปภาพเหล่านั้น กลืนกินถ้อยคำโง่เขลาของฉัน แสงสีส้มสว่างไสวเป็นดั่งเชิงตะกอนเผาศพให้กับตัวฉันในอดีต

"เธอกำลังเผาอะไรน่ะ?"

เสียงของวิตตอริโอดังมาจากด้านหลัง

ฉันไม่ได้หันกลับไป "จดหมายเก่า ๆ น่ะ"

"จดหมายแบบไหนกัน ถึงกับต้องเอามาเผาทิ้ง?" เขาก้าวเข้ามาใกล้ พยายามจะมองดูว่ามีอะไรอยู่ในกองไฟ

ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงร้องไห้ของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา

"วิตตอริโอ!" คาริน่าร้องไห้โฮ วิ่งกระหืดกระหอบตรงมาหาพวกเราด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา "ฉันขอโทษจริง ๆ! มันเป็นอุบัติเหตุ!"

วิตตอริโอลืมเรื่องของฉันไปในทันที และรีบถลาเข้าไปหาคาริน่า "เกิดอะไรขึ้น?"

"ฉัน... ฉันเผลอเดินไปชนรูปวาดรูปนั้นเข้า" คาริน่าสะอึกสะอื้น ชี้มือไปทางโถงบันได "ไวน์แดงมันหกใส่รูป เลอะหน้าของออเรเลียหมดเลย ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ!"

หัวใจของฉันเหมือนถูกบีบรัดอย่างแรง

ฉันเป็นคนวาดภาพนั้นด้วยตัวเอง ฉันใช้เวลาถึงสามเดือน ในเมื่อวิตตอริโอปฏิเสธที่จะถ่ายรูปแต่งงาน นั่นจึงเป็นวิธีเดียวที่ฉันจะสามารถเก็บความทรงจำของเราสองคนไว้ด้วยกันได้ มันเป็นสิ่งเดียวในบ้านหลังนี้ที่พิสูจน์ว่าการแต่งงานของเราเป็นเรื่องจริง

"รูปภาพนั้น... มันตั้งอยู่ในมุมที่เกะกะมากเลย" คาริน่ายังคงร้องไห้ "ฉันสะดุด แล้วไวน์ก็... ข้อเท้าของฉันบวมไปหมดแล้วด้วย"

ฉันอยากจะปกป้องภาพวาดนั้น อยากจะพูดออกไปว่ามันก็ตั้งอยู่ตรงนั้นมาตั้งสามปีแล้ว ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรเลย

แต่วิตตอริโอกลับช้อนตัวคาริน่าขึ้นแล้วโอบกอดไว้ในอ้อมแขนเสียแล้ว

"ชู่ว ไม่เป็นไรหรอก มันก็แค่รูปวาดรูปเดียว" เขาพึมพำ กระชับอ้อมกอดเธอให้แนบชิดมากขึ้น

"ช่างหัวรูปนั่นเถอะ ข้อเท้าเธอเจ็บมากไหม? เดี๋ยวเราจะตามหมอให้"

เขาหันไปหาลูกน้องคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ "เอามันไปเผาทิ้งซะ" เขาสั่งบอดี้การ์ดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "มันเกะกะ"