บทที่ 3

เปลวเพลิงกลืนกินภาพวาดของฉันลงไป

งานที่ทำมานานสามเดือน หลักฐานชิ้นเดียวตลอดช่วงเวลาสามปี กลายเป็นเถ้าถ่าน

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น เฝ้ามองไฟสีส้มที่เลียลามไปบนผืนผ้าใบ แผดเผาภาพที่เราสองคนโอบกอดกัน หัวใจของฉันร้าวรานด้วยความเจ็บปวดที่หน่วงหนัก แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้

ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ นี่คือสิ่งที่วิตตอริโอเลือกเสมอ

"ออเรเลีย..." วิตตอริโอเอ่ยขึ้น เขาชะงักครู่หนึ่งขณะที่อุ้มคาริน่าผ่านหน้าฉันไป "เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ" เสียงของฉันราบเรียบเสียจนตัวเองยังแปลกใจ "ข้อเท้าของคาริน่าสำคัญกว่า"

เขามองจ้องมาที่ฉัน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าฉันจะสงบนิ่งได้ขนาดนี้

"อ้อ ไหน ๆ คาริน่าก็กลับมาจากยุโรปแล้ว ให้เธอพักที่นี่สักพักเถอะค่ะ" ฉันพูดพลางหันไปเผชิญหน้ากับพวกเขา "ฉันจะจัดห้องรับแขกข้าง ๆ ห้องคุณให้เธอเอง ส่วนฉันจะย้ายลงไปนอนข้างล่าง"

คาริน่าที่อยู่ในอ้อมแขนของวิตตอริโอเงยหน้าขึ้นมา แววตาแห่งชัยชนะพาดผ่านดวงตาของเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความซาบซึ้งใจ "ออเรเลีย คุณช่างใจดีเหลือเกิน... ฉันจะอยู่ที่นี่ไม่นานหรอกค่ะ พอหาที่อยู่ใหม่ได้ฉันจะรีบย้ายออกทันที"

วิตตอริโอมองฉันด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน "เธอแน่ใจนะ?"

"แน่ใจค่ะ"

ฉันหันหลังเดินลงบันไดมา ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาของคาริน่าไล่หลัง "วิตตอริโอคะ ฉันว่าออเรเลียดูไม่ค่อยมีความสุขเลย..."

"เธอต้องเข้าใจแน่" เสียงของวิตตอริโอฟังดูเหนื่อยหน่าย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ขณะที่ฉันกำลังจัดของอยู่ในห้องเล็ก ๆ ชั้นล่าง ประตูก็ถูกผลักออก วิตตอริโอยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเขาบึ้งตึงราวกับสวมหน้ากาก

"เลิกแสดงละครได้แล้ว ออเรเลีย" ในที่สุดเขาก็พูดขึ้น "ถ้าหึงก็แค่พูดมา ไม่ต้องมาทรมานตัวเองด้วยบทบาทแม่พระผู้เสียสละแบบนี้"

ฉันยังคงพับเสื้อผ้าต่อไปโดยไม่หยุดมือ

"ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบนอนคนเดียว" น้ำเสียงของเขาอ่อนลง เจือไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย "เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ เรายังแต่งงานกันอยู่นะออเรเลีย ห้องนี้ยังเป็นของเธอ"

มือของฉันชะงักไป

มันคือเรื่องจริง ตลอดสามปีที่ผ่านมา วิตตอริโอให้เกียรติฉันในฐานะภรรยาอย่างที่ควรจะเป็น เขาจะปีนขึ้นมาบนเตียงหลังจากคืนที่ดื่มหนัก และปลุกฉันด้วยรอยจูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเหมือน 'รัก' ในช่วงเวลาเหล่านั้น ฉันเคยคิดว่าเราจะอยู่ด้วยกันไปตลอดกาล

แต่ทันทีที่คาริน่าปรากฏตัว ฉันก็กลายเป็นตัวเลือกอันดับสองเสมอ

"ฉันขอโทษเรื่องรูปวาดนั่นนะ" วิตตอริโอพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ พยายามจะดึงฉันเข้าไปกอด "ตอนนั้นฉันใจร้อนไปหน่อย เลยไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของเธอ"

ฉันเบี่ยงตัวหลบอ้อมกอดของเขา

"ฉันไม่ได้หึงหรอกค่ะ วิตตอริโอ" ฉันพูดเบา ๆ "ฉันแค่คิดว่าฉันต้องการพักผ่อน โดยเฉพาะหลังจากที่โดนยิงมา ถึงเวลาที่ฉันต้องวางมือจากหน้าที่บางอย่างแล้ว"

ใบหน้าของวิตตอริโอเย็นชาลงทันที

"ตามใจเธอแล้วกัน" เขาหันหลังเตรียมจะจากไป แล้วก็นึกบางอย่างขึ้นได้ "อ้อ แล้วเอกสารที่เธอให้ฉันเซ็นเมื่อบ่ายนี้คืออะไร?"

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของฉัน

"ก็แค่ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับวันครบรอบปีที่สามของเราไงคะ"

สีหน้าของวิตตอริโออ่อนโยนลง เขาเดินเข้ามาลูบแก้มฉัน

"เบลล่า" เขาพึมพำ "ฉันรู้ว่าการที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่มันเป็นเรื่องที่ทำใจยากสำหรับเธอ แต่เธอคือภรรยาของฉัน ภรรยาที่ดีมาก ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง"

น้ำเสียงของเขาดูนุ่มนวล แต่ฉันได้ยินสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อจริง ๆ

คาริน่าเป็นแค่เรื่องชั่วคราว เมื่อเขาชดใช้หนี้บุญคุณให้เธอเสร็จแล้ว เขาก็จะกลับมาหาฉัน

น่าเสียดาย... ที่ฉันไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว

"ฉันเข้าใจค่ะ" ฉันพยักหน้า

วิตตอริโอถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาจูบหน้าผากฉันแล้วเดินออกจากห้องไป

เวลาเที่ยงคืน ฉันถูกกระชากตัวออกจากเตียงอย่างแรง

ใบหน้าของวิตตอริโอเหมือนพายุฝนที่ตั้งเค้า ความโกรธของเขาพลุ่งพล่านจนแทบจะฆ่าคนได้

"ขึ้นไปข้างบน เดี๋ยวนี้"

เขาลากฉันขึ้นบันไดแล้วกระชากประตูห้องนอนของเขาออก

บนเตียงนั้น คาริน่าใบหน้าแดงซ่าน หายใจหอบถี่ เส้นผมเปียกชื้นแนบไปกับผิวหนังที่เต็มไปด้วยเหงื่อ ดวงตาของเธอเหม่อลอย และร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อเธอเห็นพวกเรา เธอก็ขดตัวเป็นก้อนกลมราวกับกวางที่ตื่นตระหนก

"วิตตอริโอ... ฉันรู้สึกแปลก ๆ... มันร้อนไปหมดเลย..." เสียงของเธอขาดห้วงและสั่นพร่า เจือไปด้วยความต้องการทางเพศที่รุนแรงอย่างไม่อาจยับยั้ง

วิตตอริโอหันมาหาฉัน แววตาของเขาลุกโชนด้วยไฟโทสะ "เธอเอาอะไรให้เขาดื่ม?!"

"ฉันไม่ได้ให้อะไรเธอทั้งนั้น" ฉันตอบอย่างใจเย็น "เธอเองไม่ใช่เหรอที่อยากเปิดไวน์ 'โรมาเน-กงติ' ขวดนั้น ฉันก็ดื่มด้วย ทำไมฉันถึงไม่เป็นไรล่ะ?"

"เพราะนี่มันคือไม้ตายของเธอไงล่ะ ใช่ไหม?!" วิตตอริโอคำราม กระชากไหล่ฉันอย่างแรง "ลูกไม้สกปรก ๆ แบบนี้แหละที่ทำให้เธอได้ขึ้นมานอนบนเตียงของฉันในตอนนั้น!"

คำพูดเหล่านั้นเหมือนมีดที่แทงทะลุหัวใจของฉัน

ฉันจำคืนนั้นเมื่อสามปีที่แล้วได้เป็นอย่างดี ฉันได้รับข้อมูลจากสายข่าวว่าจะมีคนลงมือกับวิตตอริโอที่คาสิโนส่วนตัว ฉันติดต่อลูกน้องไม่ได้ ติดต่อเขาก็ไม่ได้ ไม่มีใครรู้เลยว่าฉันตื่นตระหนกแค่ไหนตอนที่รีบไปที่นั่น เพียงเพื่อจะพบว่าเขาถูกมอมด้วยยาปลุกเซ็กส์

ท่ามกลางความสิ้นหวังของเขา ฉันจึงยอมมอบกายให้เขา ฉันร้องไห้ตอนที่เขาครอบครองฉัน... ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝันของฉันเป็นจริง หรือเพราะฉันหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะตามมาหลังจากนั้นกันแน่

ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะตื่นขึ้นมาแล้วมองฉันด้วยสายตาเกลียดชังขนาดนั้น

เหมือนกับตอนนี้... เขาเชื่อเสมอว่าฉันเป็นคนวางแผนทั้งหมด เชื่อว่าเขาคือเหยื่อ

"วิตตอริโอ... ได้โปรดอย่าโทษเธอเลยนะคะ..." คาริน่าพูดด้วยเสียงอ่อนแรง แต่ร่างกายของเธอกลับบิดเร้า เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดจากริมฝีปาก เธอเอื้อมมือไปหยิบไฟแช็กจากโต๊ะข้างเตียง มือสั่นเทาขณะที่กดให้เปลวไฟลุกขึ้น

"ฉันทนความรู้สึกนี้ไม่ไหวแล้ว..." เธอสะอื้นไห้ พลางจ่อเปลวไฟนั้นเข้ากับผิวหนังของตัวเอง "ฉันไม่อยากเป็นภาระ... ฉันจะไม่ยอมให้คุณต้องเสียเกียรติเพราะฉัน..."

กลิ่นผิวหนังไหม้คลุ้งไปทั่วห้อง คาริน่ากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ดวงตาของเธอกลับมีความรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด

"คาริน่า!" วิตตอริโอพุ่งเข้าไปคว้าไฟแช็กแล้วปาทิ้ง เขามองรอยไหม้แดงฉานบนแขนของเธอ และใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลงด้วยความแน่วแน่

"ฉันจะช่วยเธอเอง"