บทที่ 4

"เธอทำแบบนี้กับคาริน่าเองนะ" วิตตอริโอเอ่ย เสียงของเขาต่ำพร่าอย่างน่ากลัว "ในฐานะสามีของเธอ นี่คือหนี้ที่ฉันต้องเป็นคนชดใช้"

คำพูดของเขาฟาดฟันลงมาที่ฉันราวกับสายฟ้าแลบ

เขาจะ "ช่วย" คาริน่าจริง ๆ งั้นเหรอ?

ฉันไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ผู้ชายที่ฉันรัก ผู้ชายที่ฉันเรียกว่าสามี กลับพูดจาที่ดูหมิ่นและเหยียดหยามศักดิ์ศรีของฉันได้ถึงเพียงนี้

เสียงของฉันสั่นเครือ "คุณคิดว่าฉันวางยาเธอ... เพียงเพื่อจะมายืนดูคุณมีเซ็กส์กับเธองั้นเหรอ?"

"พอได้แล้ว!" วิตตอริโอคำราม "อย่ามาใช้คำพูดสกปรก ๆ แบบนั้น!"

บนเตียง คาริน่ายื่นมือที่สั่นเทาออกไปแตะหน้าอกของวิตตอริโอ ร่างกายของเขาเกร็งเขม็งเมื่อสัมผัสถูกตัวเธอ

"วิตตอริโอคะ... ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลย... ฉันยอมให้คุณทรยศครอบครัวไม่ได้" เสียงของคาริน่าแผ่วเบาแต่ยั่วยวน "คุณควรจะกลับไป... ฉันผ่านมันไปเองได้..."

นิ้วมือของเธอลากไล้ลงมาตามแผงอกของเขา ลมหายใจของวิตตอริโอเริ่มติดขัด

"ไม่ ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหน" วิตตอริโอพูดพลางกุมมือเธอไว้ แววตาเต็มไปด้วยความสงสาร "ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของยัยนั่น ออเรเลียควรจะได้รับบทเรียนเสียบ้าง"

คาริน่าทำเป็นผลักไสเขาออกไป แต่ร่างกายของเธอกลับเบียดกระแซะเข้าหาเขาตามสัญชาตญาณ

"ออเรเลีย... ฉันขอโทษนะ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแย่งวิตตอริโอไปจากคุณ... แต่ฉันทรมานเหลือเกิน..."

ในขณะที่เธอกล่าวคำขอโทษ เธอกลับนำทางมือของวิตตอริโอให้สัมผัสลงบนผิวอันร้อนผ่าวของเธอเอง

บางอย่างในหัวของฉันขาดผึง ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเขาจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ในบ้านของฉัน ทำให้ฉันต้องอับอายอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้

"พอกันที คาริน่า โรมาโน่!" ฉันกรีดร้อง เสียงแหบพร่า "เลิกแสดงละครได้แล้ว! เธอทำลายครอบครัวของฉัน ยั่วยวนสามีของฉัน แล้วตอนนี้ยังมาจัดฉากบ้า ๆ นี่เพื่อดึงเขาขึ้นเตียงอีก! เธอมันจะน่ารังเกียจไปถึงไหนกัน?"

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดจากปาก วิตตอริโอก็ระเบิดอารมณ์ออกมา

เพียะ!

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังสนั่นไปทั่วห้อง แก้มซ้ายของฉันร้อนผ่าวและได้รสคาวเลือดในปาก

"กล้าดียังไงถึงมาว่าคาริน่าแบบนั้น!" วิตตอริโอคว้าไหล่ฉันแล้วเขย่าอย่างแรง "เธอเป็นคนจิตใจดี เธอไม่เคยว่าร้ายเธอเลยสักคำ! แต่เธอ... เธอทำตัวเป็นศัตรูมาตลอด!"

"ที่แท้ความเข้าอกเข้าใจที่เธอแสดงออกมาเมื่อเช้า มันก็แค่การแสดงละครตบตา!" แววตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและรังเกียจ

คาริน่าสะอื้นอยู่บนเตียง "วิตตอริโอ อย่าโทษออเรเลียเลยค่ะ... เป็นความผิดของฉันเอง... ฉันไม่ควรกลับมาเลย..."

วิตตอริโอหันไปลูบหน้าเธออย่างอ่อนโยน "ไม่ คนที่ไม่ผิดคือเธอต่างหาก"

เขาหยิบกุญแจมือออกมาจากลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงแล้วมองมาที่ฉันด้วยสายตาเย็นชา

"ชอบเล่นเกมวางยานักใช่ไหม" เขาขบกราม "ได้... งั้นเธอก็ฟังฉันช่วยคาริน่าแก้ 'ปัญหา' ของเธออยู่ที่นี่แหละ"

เขาลากฉันลงไปชั้นล่างและใส่กุญแจมือฉันไว้กับประตูเหล็กของห้องเก็บไวน์ โลหะเย็นเฉียบจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงจนทำให้ฉันตาสว่างขึ้นมาทันที

"วิตตอริโอ คุณทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ!" ฉันดิ้นรน แต่มันยิ่งทำให้กุญแจมือรัดแน่นขึ้น

"ฟังนะ" เขาพูดแทรกขึ้นมา เสียงสั่นด้วยความโกรธที่ควบคุมไม่ได้ "เธอทำตัวเองทั้งนั้น ออเรเลีย ตอนนี้จงฟังผลลัพธ์จาก 'ผลงานชิ้นเอก' ของเธอซะ"

เขาสะบัดหน้าเดินกลับขึ้นชั้นบนโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง ประตูห้องนอนถูกกระแทกปิดเสียงดังสนั่น

ฉันหลับตาลง น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม

ไม่นานนัก ฉันก็ได้ยินเสียงครางอู้อี้ของคาริน่าดังมาจากชั้นบน ฉันพยายามจะสลัดมันทิ้งไป แต่แค่จะยกมือขึ้นอุดหูตัวเองฉันก็ยังทำไม่ได้เลย

"วิตตอริโอ... ได้โปรด เบา ๆ หน่อยค่ะ..."

"ฉันรู้... อดทนหน่อยนะ"

ตามมาด้วยเสียงสั่นสะเทือนของหัวเตียง และเสียงครางของเธอที่ดังขึ้น เร่าร้อนขึ้น

"อา... วิตตอริโอ... ตรงนั้นแหละ... แรงกว่านี้..."

ทุกเสียงที่ได้ยินเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของฉัน

ฉันขดตัวอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ โลกหมุนคว้าง บาดแผลถูกยิงเริ่มเจ็บแปลบ และความรู้สึกปวดบิดอย่างรุนแรงแล่นเข้าโจมตีที่ท้องน้อย แต่สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือหัวใจ... มันเหมือนถูกฉีกทึ้งจนไม่เหลือชิ้นดี

เสียงจากข้างบนนั้นดังต่อเนื่องตลอดทั้งคืน เสียงลมหายใจหอบหนักของวิตตอริโอ เสียงร้องครวญครางของคาริน่า และเสียงตะโกนของพวกเขาในยามที่ถึงฝั่งฝัน

ฉันสั่นสะท้านอยู่บนพื้น เสื้อผ้าเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ๆ

ความรู้สึกปวดมวนในท้องรุนแรงขึ้นอีกครั้ง แล้วฉันก็รู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่น ๆ ที่ค่อย ๆ ไหลซึมลงมาตามง่ามขา เสียงสะอื้นแผ่วเบาเล็ดลอดจากริมฝีปากของฉัน แต่มันก็ถูกกลบด้วยเสียงแห่งความสุขสมจากด้านบน

จนกระทั่งรุ่งสาง ทุกอย่างจึงเงียบลง

ฉันไม่เหลือน้ำตาให้ไหลอีกแล้ว ฉันแค่ขดตัวอยู่ท่ามกลางกองเลือดของตัวเอง ราวกับสัตว์ที่กำลังรอความตาย

เสียงฝีเท้าเดินลงบันไดมา

วิตตอริโอเปิดประตูห้องใต้ดิน เขาเตรียมจะพูดจาเยาะเย้ย แต่ใบหน้าของเขาพลันแข็งค้างเมื่อเห็นสภาพของฉัน

"ออเรเลีย?!" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกแบบที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน เขารีบถลาเข้ามา มือสั่นเทาขณะพยายามไขกุญแจมือ "พระเจ้า...ทำไมเธอเลือดออกเยอะขนาดนี้ล่ะ..."

ฉันพยายามพยุงศีรษะขึ้นและใช้แรงเฮือกสุดท้ายมองหน้าเขา

"ปล่อยฉันไป..."

แล้วฉันก็หมดสติไป พิษไข้ทำให้ทุกอย่างพร่าเลือนไปหมด เขารวบตัวฉันขึ้นอุ้ม สัมผัสถึงเสื้อผ้าที่เปียกชื้นและเย็นเฉียบ เขาคำราม "ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล!"

ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงของคาริน่าก็แว่วลงมาจากห้องนอน เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ "วิตตอริโอคะ... คุณรุนแรงเกินไปแล้ว ฉันว่าฉันเดินไม่ไหว..."

"อีกอย่าง" เธอเสริมด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นห่วงเป็นใยอย่างจอมปลอม "ถ้าคุณพาออเรเลียไปโรงพยาบาลของตระกูล ทุกคนก็จะรู้เรื่องของเรานะคะ มันจะทำให้ชื่อเสียงของตระกูลเสื่อมเสียเอาได้"

วงแขนของวิตตอริโอที่โอบกอดฉันอยู่รัดแน่นขึ้น แล้วเขาก็นิ่งไป ฉันรู้สึกได้ถึงการต่อสู้ในจิตใจของเขา เขามองใบหน้าที่ซีดเซียวของฉัน แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิด

แต่สุดท้าย เขาก็หันไปสั่งบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยเสียงต่ำพร่า "ไปตามหมอเถื่อนมา คลินิกในซอยข้างหลังนั่น... เดี๋ยวนี้"

สุดท้าย... เขาก็เลือกที่จะปกปิดเรื่องชู้สาวของเขากับคาริน่า มากกว่าจะรักษาชีวิตของฉัน

เลือดดูเหมือนจะหยุดไหลแล้ว ฉันยื้อไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ฉันปล่อยให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาในคลินิกเล็ก ๆ ที่ซอมซ่อแห่งหนึ่ง มันไม่ใช่คลินิกของตระกูลเรา

หมอผู้หญิงวัยกลางคนหนึ่งมีสีหน้าเคร่งเครียด

"คุณตั้งครรภ์ค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อายุครรภ์ประมาณสามเดือน แต่ด้วยการเสียเลือดมากและภาวะกระทบกระเทือนทางจิตใจ... คุณแท้งแล้วค่ะ"

น้ำตาฉันไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างเงียบเชียบ มันเจ็บไหมนะ? ฉันกลับรู้สึกชาไปหมด

"เราต้องทำการขูดมดลูกให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นมันอาจส่งผลต่อการมีบุตรในอนาคตของคุณได้"

ฉันหลับตาลง "ทำเถอะค่ะ"

รีบจัดการให้มันจบ ๆ ไปดีกว่า ในเมื่อฉันรักษาลูกไว้ไม่ได้ ก็ถึงเวลาที่ต้องจบทุกอย่างเสียที

ในขณะที่เครื่องมือผ่าตัดเย็นเฉียบสอดใส่เข้ามาในร่างกาย ความรักครั้งสุดท้ายที่ฉันมีให้วิตตอริโอก็ดูเหมือนจะไหลรินเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น

สิ่งที่ฉันต้องการในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว... คือการหนีไปจากขุมนรกแห่งนี้

หลังการผ่าตัด ฉันนอนอยู่บนเตียงคนไข้ หยิบโทรศัพท์ที่เข้ารหัสไว้ออกมา และส่งข้อความใหม่หาโอไรออนด้วยมือที่สั่นเทา

[หนึ่งเดือนมันนานเกินไป ฉันต้องการให้คุณมาที่นี่ภายในสามวัน พาฉันออกไปจากที่นี่ที]