ตอนที่ 1

ตอนที่1

“วันนี้ท่านอ๋องอี้มีรับสั่ง ให้เจ้าไปส่งสำรับด้วยตนเองในมื้อค่ำ”

หลังจากนวดคลายเส้นให้มารดาของพระสวามี จนอีกฝ่ายลุกขึ้นนั่งหลังตรง แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบกดดันได้ดังเดิม คำสั่งถัดมาก็ถูกถ่ายทอดลงมาอย่างไม่รีรอ ราวกับเป็นเรื่องปกติที่มิจำเป็นต้องให้ความสำคัญ

ชีวิตของ “อี้หวางเฟย” พระชายาเอกแห่งตำหนักอี้หวาง หาได้มีความสูงส่งดั่งบานะไม่ แม้จะมีฐานันดรศักดิ์ แต่สิ่งที่ต้องกระทำกลับมิได้ต่างจากสาวใช้ทั่วไปสักเท่าใด บางครายังต้องก้มหน้ารับคำตำหนิ มิอาจโต้แย้ง มิอาจปฏิเสธ

สิ่งเดียวที่ยังพอเรียกได้ว่าเป็นของตนเอง ก็คือช่วงเวลาสั้น ๆ ที่นางได้ทำงานปักผ้าอย่างสงบเงียบ หากแต่ช่วงเวลาเช่นนั้นก็เปรียบเสมือนหยดน้ำในมหาสมุทร น้อยนิดจนแทบไร้ความหมาย

นอกเหนือจากนั้น ล้วนเป็นหน้าที่ที่ถูกกำหนดโดยผู้อื่นทั้งสิ้น ทว่าหลินม่านเถียนในวันนี้ มิใช่สตรีอ่อนแอผู้ไม่เคยผ่านโลก

ผู้ที่เคยตายมาแล้วหนึ่งครั้งในวัยยี่สิบเอ็ดปี ต่อให้ชีวิตในภพก่อนมิได้หรูหรา นางก็เคยดิ้นรนต่อสู้ เคยเผชิญแรงกดดัน เคยรับรู้ถึงความเหนื่อยล้าที่กัดกินหัวใจ

ชีวิตของชาวบ้านธรรมดาที่ต้อง “หลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน” นั้น มิได้งดงามอย่างที่ผู้ใดกล่าวขาน เงินที่หามาได้เท่าใด สุดท้ายก็ต้องถูกนำไปชำระหนี้ หากชักช้าแม้เพียงน้อย ตัวเลขสีแดงก็จะปรากฏในบัญชีอย่างไร้ปรานี

ความหวาดระแวง ความกดดัน และความจำเป็นในการเอาชีวิตรอด สิ่งเหล่านั้นหล่อหลอมให้นางแข็งแกร่งขึ้นอย่างเงียบงัน

เมื่อรวมสองภพเข้าด้วยกัน นางในวันนี้ก็เปรียบเสมือนสตรีวัยยี่สิบสองปี ผู้ผ่านโลกมามากกว่าที่ผู้อื่นจะคาดคิด ความอดทนของนางจึงมิใช่สิ่งที่ผู้ใดจะมองเห็นได้จากภายนอก

ยามต้นยามซวี สำรับอาหารทั้งคาวและหวานถูกจัดเตรียมอย่างประณีต ก่อนจะถูกนำมาส่งยังเรือนฟ่งหวง เรือนใหญ่ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางต้นฟ่งหวงซึ่งปลูกเรียงรายโดยรอบ กลีบดอกสีแดงส้มปลิวไหวตามสายลม ราวกับเปลวเพลิงที่ไม่เคยดับ และเจ้าของเรือนแห่งนี้ ย่อมมิใช่ผู้ใดอื่น นอกจากอี้หวาง

“อ๊า… ท่านอ๋อง… เบา ๆ เพคะ… อี้เซียงทนมิไหวแล้ว…”

เสียงครางหวานดังลอดออกมาจากภายในเรือน เสียงหัวเราะแผ่วเบาปะปนกับจังหวะที่ชวนให้ผู้ฟังหน้าแดง

นางกำนัลที่ยกสำรับต่างชะงักฝีเท้า มือไม้สั่น ใบหน้าร้อนผ่าว แม้จะพยายามก้มหน้าหลบสายตา แต่ความกระดากอายก็ยังปรากฏชัด

ทว่าอี้หวางเฟยผู้เป็นภรรยาเอกกลับยืนนิ่ง ใบหน้าสงบเรียบ ราวกับมิได้ยินสิ่งใด ราวกับเสียงเหล่านั้นมิอาจทะลุผ่านกำแพงในใจของนางได้แม้เพียงเศษเสี้ยว ก็เพียงเสียงเสพสม จะตื่นตระหนกไปไย

“เดินให้ระวัง หากสำรับหกแม้เพียงหนึ่งที่ คนที่ลำบากจะเป็นพวกเรา”

นางเอ่ยเตือนเสียงเรียบ มองนางกำนัลทั้งสิบอย่างไม่เร่งร้อน คำพูดนั้นมิได้เกินจริงแม้แต่น้อย

สิบสี่เดือนในตำหนักอี้หวาง สอนให้นางรู้ว่า การมีชีวิตอยู่ให้รอดพ้นจากปัญหา มิใช่เรื่องของโชคชะตา แต่เป็นเรื่องของการระมัดระวังในทุกย่างก้าว

“อี้หวางเฟย”

องครักษ์สองนายที่ยืนเฝ้าหน้าเรือนโค้งกายทำความเคารพตามหน้าที่ แม้จะรู้ดีว่านายหญิงผู้นี้มิได้มีอำนาจใดให้ยำเกรง

“เข้าไปได้เลย หรือว่าต้องรอก่อน ท่านองครักษ์ฉู่” หลินม่านเถียนเอ่ยถาม น้ำเสียงนิ่งเรียบ

“อี้หวางมีรับสั่ง หากยังไม่ถึงต้นยามห้า ให้รออยู่ด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ” ฉู่หานตงตอบอย่างตรงไปตรงมา

เพียงเท่านั้น นางก็เข้าใจ ผู้ที่ต้องยืนรอมีเพียงนาง ส่วนผู้อื่นย่อมควรถอยไปให้ไกลจากสิ่งที่ไม่สมควรได้ยิน

“พวกเจ้ากลับไปก่อน เมื่อใกล้ต้นยามห้า ค่อยอุ่นสำรับแล้วนำกลับมาอีกครั้ง อาจิ้ง เจ้าตามไปดูแลแทนข้าด้วย”

คำสั่งถูกถ่ายทอดอย่างชัดเจน นางกำนัลทั้งหมดถอยกลับ เหลือเพียงหลินม่านเถียนกับขันทีน้อยเสี่ยวลิ่ว

ภาพของสตรีผู้ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าเรือนฟ่งหวง มิใช่เรื่องแปลกใหม่ มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกลายเป็นภาพที่ไร้ความหมายสำหรับผู้พบเห็น

เสียงจากภายในดังเป็นระยะ บอกชัดว่ากำลังเกิดสิ่งใดขึ้น แม้แต่องครักษ์ซึ่งเป็นบุรุษยังไม่อาจควบคุมสีหน้าได้ทั้งหมด

ทว่าอี้หวางเฟยกลับยืนนิ่ง นิ่งราวกับรูปสลัก หากมิใช่เพราะดวงตาที่ยังมีชีวิต ก็คงถูกเข้าใจว่าเป็นเพียงวัตถุไร้จิตใจ

สำหรับหลินม่านเถียน มิใช่ว่านางไม่เคยรู้สึก ในครั้งแรก ๆ นางยอมรับว่า ความอดสูแทบทำให้นางยืนไม่อยู่

แต่เมื่อเวลาผ่านไป นางก็คิดได้ว่า ผู้ที่ควรละอายมิใช่นาง หากแต่เป็นคนด้านในต่างหาก เมื่อเข้าใจเช่นนี้ หัวใจของนางก็สงบลง

ตราบใดที่อี้หวางยังรังเกียจนาง ราวกับสิ่งสกปรก นั่นกลับเป็นเรื่องดี เพราะหมายความว่าเขาจะไม่แตะต้องนาง

โครม!

เสียงของบางสิ่งกระแทกพื้นดังลั่น

“ออกไป!”

เสียงตวาดกร้าวดังขึ้น

“กรี๊ด!”

เสียงร้องของสตรีดังแทรกออกมา

“ข้าบอกให้ออกไป!”

ความวุ่นวายภายในเรือนเพิ่มขึ้น ทว่าหลินม่านเถียนยังคงยืนตรง มิไหวติงแม้แต่น้อย

ครู่ต่อมา สตรีโฉมงามในสภาพเสื้อผ้ายับยุ่งก็พุ่งออกจากเรือน ผ่านหน้านางไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่จะชายตามอง

ภาพเช่นนี้ นางเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ภาพเดิม ๆ

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากภายใน

“เข้ามา”

เพียงสองคำสั้น ๆ แต่หนักแน่นพอจะทำให้บรรยากาศรอบด้านเย็นลงในทันที หลินม่านเถียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตายังคงสงบ ไร้คลื่นอารมณ์ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้า