FAZER LOGINCompartilhar
Chapter 49 สถานะที่ชัดเจน
Data de publicação:
2026-04-16 15:44:19หลังจากที่หายไปนานเกือบหนึ่งเดือน ธาวินก็เข้ามานั่งเก้าอี้ผู้บริหารโรงแรมอีกครั้ง รถคันหรูที่เพิ่งเอากลับมาจากบ้านของมุตา โดยใช้บริการรถยกมาส่งถึงที่ในเมื่อวาน วันนี้เขาได้ขับมาทำงานโดยหนีบคนรักอย่างเมญ่ากลับมาด้วย
มือหนากระชับมือขาวแน่น เดินผ่านเคาน์เตอร์รับลูกค้า ท่ามกลางสายตาพนักงานหลายคนตกตะลึง ช่วงที่ธาวินหายไปต่างก็เข้าใจว่าเจ้านายหนุ่มไปทำธุระส่วนตัว แต่ไม่นึกว่าจะเป็นการตามง้องอนเมญ่า “พี่รัศ พี่รัศเห็นไหม” จังหวะที่จุ๊บแจงเงยหน้าขึ้น พลันเบิกตากว้างอย่างตกใจ เธอเห็นเพื่อนสาวเดินตามธาวินต้อยๆ เข้าไปในลิฟต์ ยิ่งกว่านั้นเดินจับมือกันอย่างเปิดเผย “เห็นเต็มตา” “สรุปคนวินเอากลับมาได้แล้วเหรอ” จุ๊บแจงไม่ได้อัปเดตอะไรจากเพื่อนสาวเลย ครั้นอีกฝ่ายลาออกจากงานไปพักใจก็ได้แต่ส่งกำลังใจทางข้อความ รอเมญ่าพร้อมก็คงเล่าทุกอย่างให้ฟัง ไม่ได้ถามไถ่ในเรื่องมนเจ็บปวดและไม่นึกว่าธาวินหายไปเพื่อไปง้อเพื่อนของเธอ “ญ่าใช่ไหมจุ๊บ” เต้ที่ขนกระเป๋าไปส่งลูกค้าเพิ่งออกจากลิฟต์สวนกันพอดี ตาเบิกโพลงวิ่งมาถามหญิงสาวทันที “ถ้าตาไม่ฝาดนะ” “ไม่ฝาดหรอก พี่ก็เห็น” รัศมียืนยันอีกเสียง ผู้หญิงที่ธาวินจับมือเข้าไปเมื่อกี้คือเมญ่า อดีตพนักงานของเดอะแกรนด์ออคิตโฮเทล “สรุปข่าวลือที่ว่าคุณวินกับญ่า...” “ตามนั้นแหละเต้ อย่าสงสัยมาก” เต้แอบหน้าเศร้าเพราะลึกๆ แอบเมญ่าข้างเดียว แอบมองห่างๆ กระทั่งเมญ่าลาออก พยายามติดต่ออีกฝ่ายก็ไม่รับ “เฮ้อ!” เดินหน้าหงอยๆ เข้าห้องน้ำชาย แต่กระนั้นเขายังยินดีหากเมญ่าจะได้ผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างธาวินดูแล ห้องทำงาน เก้าอี้ลากออกจากโต๊ะ ร่างสูงหย่อนกายพร้อมกับเปิดแฟ้มสีดำหนาเตอะที่กองตรงหน้า เมญ่าที่ถูกลากมาด้วยก็ทำตัวไม่ถูก ตลอดทางเดินโดนมองด้วยสายตาแปลกและยังรู้สึกได้ว่าโดนซุบซิบเพราะความอยากรู้ “เอาญ่ามาด้วยทำไม” “ทำไมจะมาไม่ได้ โรงแรมฉัน” “รู้ค่ะ แต่ญ่าเคยทำงานที่นี่” ย่อมรู้สึกแปลกๆ ยืนทำหน้าเซ็งข้างโต๊ะ ไม่นานนักวงแขนแกร่งก็รวบเอวบางดันเมญ่าลงนั่งตักบนเก้าอี้ตัวเดียวกัน “โรงแรมของแฟน ไม่แปลก” “ค่ะ” ธาวินยังกอดเอวบาง มืออีกข้างดึงลิ้นชักหยิบบุหรี่ที่อยู่ในนั้น คาบมันไว้ที่ปาก จากนั้นก็จุดไฟสูดเอาสารนิโคตินเข้าปอด “เมื่อคืนพ่อโทรมา” “...” “ถามว่าฉันมีแฟนหรือยัง” “ตอบท่านว่ายังไง” “ตอบว่าไม่มี” “คุณวิน!!” มือน้อยๆ ตีเพียะลงหัวไหล่ เจ็บเล็กน้อยแต่ธาวินดูชอบใจและหัวเราะออกมา “ล้อเล่น ฉันบอกว่ามีแล้วและจะพาไปหาเร็วๆ นี้ด้วย” ควันขาวพ่นออกจากปาก ก่อนจะหอมแก้มนิ่มของคนบนตัก เมญ่าได้กลิ่นบุหรี่นั้นจังๆ ทว่าเธอคุ้นชินเพราะอยู่กับผู้ชายดูดบุหรี่จัดมานานพอสมควร เป็นเวลาเลิกงาน จุ๊บแจงยืนหน้าตู้ล็อกเกอร์ที่เปิดอ้า กิ๊บติดผมถูกถอดออกแล้วยัดเข้าไว้ด้านใน ก่อนจะหยิบกระเป๋าใบกะทัดรัดสะพายบนบ่าเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน สำรวจดูด้านใน ข้าวของสำคัญไม่ว่าจะเป็นกระเป๋าตังค์ กุญแจรถ กุญแจห้องพักยังอยู่ครบ “นึกว่าหาย ลืมล็อกตู้ได้ไง” แอบหัวเสีย ครั้นจู่ๆ เมื่อตอนกลางวัน ดันเปิดตู้หยิบเงินซื้อข้าวแต่ดันลืมล็อกไว้ตามเดิม กระนั้นเดอะแกรนด์ออคิตไม่เคยมีเหตุการณ์ขโมยหรือของสำคัญของพนักงานหายเลยแม้แต่ครั้งเดียว อีกทั้งในห้องพักนี้มีกล้องวงปิดติดไว้ทั่วทุกมุมเพื่อความปลอดภัย เพื่อนพนักงานบางคนทยอยกลับไปก่อนหน้า เหลือเพียงตัวเองที่ยังชักช้าและไม่เร่งรีบ ดูอืดอาดด้วยความเหนื่อยเพราะวันนี้รับลูกค้าเข้าเช็กอินแทบทั้งวัน ภายในห้องเหลือเพียงเธอคนเดียว กวาดสายตามองรอบๆ เผื่อมีใครแอบทิ้งขยะหรือลืมเก็บลงถัง เพราะถ้าหากธาวินเข้ามาเจอ ผู้จัดการหรือพนักงานแผนกตรวจตราความเรียบร้อยเข้ามาเจออาจโดนเรียกเข้าห้องประชุมกันทั้งหมด ที่นี่รักความสะอาดและความเป็นระเบียบที่สุด ไม่ว่าจะอยู่ภายใต้สายตาของแขกผู้เข้ามาใช้บริการหรือลับหลังสายตาก็ตาม “ไม่มีขยะ กลับบ้านได้” จุ๊บแจงสูดลมหายใจเข้า ก่อนจะถอนออกมาแรงๆ วันนี้ทำงานค่อนข้างเหนื่อย หากกลับถึงห้องพักจะกินข้าวก่อนเวลาและทิ้งตัวนอนแบบไม่ลุกมาทำอะไร นอนยาวไปถึงพรุ่งนี้เช้า ตื่นสายๆ เพราะเป็นวันหยุดเธอ เปิดประตูหมายจะเดินไปด้านหลังของโรงแรมเพื่อขับรถกลับบ้าน ก็ชะงักเล็กน้อยเมื่อตรงหน้ามีคนกำลังจะเอื้อมมือผลักประตูเข้ามาพอดี “ญ่า!” เอ่ยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย จุ๊บแจงไม่นึกว่าเพื่อนจะเดินลงมาหากันที่นี่ “กลับแล้วเหรอ” “อืม...กำลังจะกลับ” แต่เมื่อเห็นเมญ่าตรงนี้ จากตั้งใจว่าจะกลับ ก็รู้สึกว่ากลับช้ากว่านี้คงไม่เป็นอะไร สีหน้าและแววตาของจุ๊บแจงตอนนี้ส่ออาการความยากอยากรู้เห็นอยากเห็นขั้นสุด ครั้นเพื่อนสาวของเธอมากับเจ้านายที่เคยหักอกอย่างแสนสาหัส “มองเรา...” “ตามมา มีเรื่องถามเยอะแยะ” ว่าแล้วก็ดึงแขนเพื่อนสาวหายออกไปด้านนอกด้วยกัน
Último capítulo
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
พ่ายธาวิน Chapter 33 ยังเจ็บซ้ำ
20:00รถโดยสารเที่ยวสุดท้ายจอดรับ เมญ่าขึ้นนั่งพร้อมผู้โดยสารคนอื่นๆ อีก 2 คน นั่งกอดกระเป๋า มองไปยังท้องถนนอัดแน่นไปด้วยรถรายามค่ำคืน ลมพัดเส้นผมอ่อนปิดดวงตา ทว่าก็ปล่อยให้มันอยู่อย่างนั้น นั่งเหม่อมองแสงสียามค่ำคืน ภายใต้ดวงตาคมที่มองอยู่ไกลๆ ธาวินแอบขับรถตามเมญ่าที่นั่งรถโดยสารกลับอะพาร์ตเมนต์ก
พ่ายธาวิน Chapter 32 เจ็บจนทนไม่ไหว
วันต่อมาหัวใจที่แตกสลายส่งผลต่อร่างกายไม่อยากลุกขึ้นมาทำอะไรเลย เมญ่าอยากทิ้งร่างตัวเองไว้บนเตียง อยู่ลำพังคนเดียวในห้องสี่เหลี่ยมเหมือนที่ผ่านมา แต่เพราะยังมีคนข้างหลังต้องดูแล ก็ต้องฝืนหอบหัวใจบอบช้ำและร่างกายราวคนไร้วิญญาณมาทำงานเช่นเดิมบรรยากาศยังคงเหมือนทุกวัน ลูกค้าต่างชาติทยอยเข้ามาเช็กอิน
พ่ายธาวิน Chapter 31 เสียใจไม่มีวันสิ้นสุด
Anna Apartment“จอดตรงนี้เลยค่ะ”น้ำเสียงขึ้นจมูกบอกคนใจดี รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวช้าและจอดให้เธอลง“โอเคไหมครับ”เมญ่าไม่ตอบ ควักเงินในกระเป๋าส่งให้ หมายเป็นค่าโดยสารแต่อีกฝ่ายก็ไม่เอา“คนไทยด้วย มีอะไรก็ช่วยกัน”“ขอบคุณค่ะ“พักผ่อนนะครับ ค่อยๆ คิด นอนให้อิ่ม พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”ชายที่ไม่รู้จัก แสดงคว
พ่ายธาวิน Chapter 30 ไม่กินของต่อคนรู้จัก
ประตูบ้านเปิดอ้าเหมือนรับลม ยังไม่ทันก้าวขาข้าม ธาวินก็รับสายคุยกับเพื่อนเสียแล้วถ้าอย่างนั้นอย่าเพิ่งกวน ให้เขาคุยธุระเสียก่อน“เออว่าไง”(แฮปปี้เบิร์ทเดย์นะพี่)ปลายสายคือเมฆา“นึกแล้วเชียวว่าเป็นมึง”เขาเปิดลำโพงมือถือแล้ววางลงโต๊ะ จากนั้นใช้มือสองข้างเปิดขวดไวน์ที่เตรียมดื่มในค่ำคืนนี้ แต่ที่น
Você também pode gostar
ถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)67.9K visualizaçõesแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI76.7K visualizaçõesเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว141.6K visualizaçõesเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน87.8K visualizaçõesสาวน้อยร้อนรุ่ม NC25
กามาสุตรา119 visualizaçõesเกิดใหม่อีกครั้งขออยู่อย่างสงบแล้วกันนะ
ไอส์'ลิต828 visualizaçõesคลื่นสวาททาสสิเน่หา nc 18++
มนต์ศิขริน18 visualizaçõesรักนี้มีอัคนี #7Days (sun)
ศรีประภา. - เสือสาวแสนสวย43 visualizações
