INICIAR SESIÓNCompartir
Chapter 43 ทะเลกว้างกับใจเหงาๆ
Fecha de publicación:
2026-04-16 15:40:4517:00
แดดเริ่มลมเริ่มตก ที่ยังคงเดิมคือกลิ่นคาวปลา เมญ่าเดินเท้าไปยังท่าเรือ ครั้นตอนนี้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาเสียเลย “แม่” “ญ่า...อะไรลูก” “นึกว่าหายไปไหน” “อยู่ท่าเรือทั้งวัน” มุตามาช่วยเพื่อนบ้านคัดปลา หลังจากว่างงานเพราะเรือประมงของลุงสมิงไม่ออกทะเล 2 วัน “ญ่าเห็นเรือลุงจอดนิ่งเลย” “แกพัก แต่คืนนี้ก็ออก เอาลำใหญ่ออกด้วย” “ลุงสมิงออกเรือเหรอ” “อืม...กลับอีกทีพรุ่งนี้เช้า แม่ต้องไปนอนเป็นเพื่อนเมียแก” งั้นหมายความว่าคืนนี้เธอจะอยู่กับธาวินและก็น้องฝาแฝด พลันนั้นเกิดความไม่น่าไว้ใจ ธาวินอาจใช้โอกาสนี้เข้าหาและเผลอใจอ่อนให้คนใจร้าย “อยากไปกับลุง” “ไม่ต้องหรอก อันตราย” อยู่กับธาวินโดยไม่มีแม่อันตรายมากกว่า เมื่อมุตาไม่อนุญาตก็ดื้อรั้น เดินไปหาลุงที่กำลังทำความสะอาดและตรวจเช็กเครื่องยนต์ของเรือเพื่อใช้ออกล่าสัตว์กลางทะเลกว้างในคืนนี้ “ลุงสมิง!!” “ใครมันเรียก” คนอายุมากยังก้มๆ เงยๆ ไม่สนใจมองกลับ กระทั่งเห็นว่าเมญ่าปืนเข้ามา “ญ่าเอง” “มีอะไร” “ลุงออกเรือใช่ไหม” “เออ – แม่เอ็งบอกล่ะสิ” “ใช่ ญ่าขอไปด้วยนะ” ได้ยินเช่นนั้นก็หันหน้ามองหลาน คนอายุน้อยยืนกอดเสาเรือ ทำหน้าอ้อนวอนเหมือนอยากไปให้ได้ เรียวคิ้วเข้มแซมหงอกขมวดเข้าหากัน มาอยู่ที่นี่ก็นาน ออกเรือออกบ่อย วันนี้ทำไมมาขอไปด้วย “ไปทำไม” “อยากไป ตอนเด็กๆ ญ่าไปด้วยออกบ่อย” “มันตอนเด็ก ตอนนี้ไม่ต้องไปหรอก” “จะไป” หญิงสาวพยายามดื้อรั้นอย่างสุดขีด พลันนั้นลุงสมิงพยักหน้าตกลง เหมือนจะรู้นัยๆ ว่าหลานสาวคงอยากหนีใครสักคน พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า จากแสงสว่างจากธรรมชาติ แทนที่ด้วยแสงไฟฟ้ากระจ่างขึ้น เมญ่าเป็นลูกเรือให้ลุงสมิงอีกคน อาบน้ำและเตรียมเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวไปบางส่วน ภายในบ้านมีน้องสาวสองคนนั่งกินข้าว แม่อยู่บ้านลุงสมิงและนอนค้างที่นั่น ส่วนธาวินหายไป มองไปด้านนอกยังเห็นรถเขาจอด แปลว่าไม่ได้กลับไปทำงานในเมืองภูเก็ต แล้วเขาไปไหน... “มะเหมี่ยว” “คะ” “คุณวินไปไหน” มะเหมี่ยวที่กำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารเย็น ผงกหน้าจากจานข้าวพลางเคี้ยวแก้มตุ่ย มองซ้ายมองขวาก่อนจะหันหน้าไปถามมายมิ้นท์ ก็ได้คำตอบว่าไม่รู้ “เหมี่ยวไม่เห็น” “มิ้นท์ก็ไม่เห็น” คนอายุมากพยักหน้าและยิ้มจางๆ ปล่อยน้องกินข้าวต่อ จากนั้นเดินถือของใช้ไปยังท่าเรือ จากที่แออัดก็เริ่มโล่ง ครั้นเรือประมงลางลำเริ่มกระจายตัวกันออกไปสู่เวิ้งทะเลกว้าง ผู้คนที่พลุกพล่านต่างแยกย้ายเข้าพักผ่อน มีเพียงไม่กี่คนที่ยังเดินไปเดินมาทำงานที่ยังไม่เสร็จ “มาแล้วลุง” ไอ้ฮุน ลูกเรือชาวต่างชาติแต่พูดภาษาไทยชัดแจ๋ว เอ่ยบอกลุงสมิง พลางชี้ไปด้านหน้าเห็นเมญ่ากึ่งวิ่งกึ่งเดินหอบหิ้วของมาแทบล้นมือ “เออ...เร็วๆ หน่อย รอเอ็งคนเดียวเลยญ่า!!” ลุงสมิงตะโกนบอก พลันนั้นคนอายุน้อยก็ถอดรองเท้าวิ่งหน้าตั้งขึ้นเรืออย่างเร่งรีบ “ขอโทษนะลุง น้ำมันไหลเบามาก ญ่าเลยอาบช้ากว่าทุกวัน” “อืมๆ ขึ้นมา” ชายแก่กว่าไม่ถือสา ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องดึงสมอเรือเป็นเหล็กขนาดใหญ่ขึ้นมา บนลำนี้มีลูกเรือชาวต่างชาติ 3 คน คนไทยอีก 4 รวมเมญ่าและลุงสมิงแล้ว หญิงสาวคนเดียวเอาข้าวของติดมือมาไปเก็บ จากนั้นออกมานั่งด้านนอก ก่อนที่เสียงเครื่องยนต์จะดังขึ้น กลิ่นน้ำมันคลุ้งไปทั่ว หัวเรือค่อยๆ หันเพื่อมุ่งหน้าออก สักพักก็เคลื่อนตัวไปด้านหน้าอย่างช้าๆ พลันดวงตาสีน้ำตาลอ่อนก็มองไปยังบ้านตัวเองที่พอมองเห็นรางๆ ธาวินไปไหน ตั้งแต่หัวค่ำเธอไม่เห็นเขาเลย กลางทะเลเวิ้งกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เปลี่ยนจากน้ำสีครามเป็นดำสนิทเพราะไร้แสงพระอาทิตย์ แต่ปกคลุมไปด้วยแสงสีเหลืองนวลอ่อนๆ จากพระจันทร์ เรือประมงหลายลำแล่นตามๆ กันมา บางลำนำหน้าไปก่อนและจอดนิ่ง ทว่าไหวติงตามคลื่นขนาดใหญ่ “จอดตรงนี้เหรอลุง” เมญ่าที่นั่งขอบเรือเอ่ยถามคนอายุมาก เท่าที่จำได้ การออกหาปลาและจับสัตว์ทะเลมันต้องไปไกลและอยู่บริเวณน้ำลึกกว่านี้ “ตรงนี้แหละ” “จะมีเหรอ” “มี” ลุงสมิงตอบส่งๆ เดินไปเดินมา เหมือนจะทิ้งอวนจับปลาลงทะเลแต่ก็ไม่ทำ เมญ่าที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่สนใจว่าลุงจะทำอะไร มาตรงนี้แค่หวังเอาตัวหนีใครบางคน รอเช้าแล้วค่อยกลับก็เท่านั้น นั่งเอาแขนรองใต้คางแล้วเกยขอบเรือมองไปด้านหน้า เห็นแสงไฟสีเขียวที่ลอยล่องเป็นสัญญาณบอกว่าคือเรือประมง เสียงคลื่นซัดกระทบท้องเรือ โยกไหวราวกับอยู่ในเปลญวนแกว่งไปมาก็ไม่ปาน เหม่อมองทัศนวิสัยยามค่ำคืนและไม่มีอะไรให้ตื่นตาเลยสักนิด มองไปทางไหนมันก็มืดไปเสียหมด ยกเว้นแต่ไฟสีเขียวที่อยู่ห่างไกลออกไป กระทั่งรู้สึกว่ามีคนหย่อนกายนั่งลงข้างๆ กระนั้นยังเพิกเฉยไม่สนว่าเป็นใคร ถ้าไม่ใช่ลุงสมิงก็คงลูกน้องของแก “เกิดเป็นหอยเป็นกุ้งก็ดีเนอะลุง ไม่ต้องคิดอะไร” “จะดีเหรอ” “ดีสิ ไม่มีอะไรกวนใจให้” พูดยังไม่จบก็ต้องชะงัก เหยียดหลังตรง ตาค้างแล้วครุ่นคิด น้ำเสียงเมื่อสักครู่ทำไมมันคุ้นหู เมญ่าหมุนกายโดยที่ยังนั่ง พลันนั้นก็เห็นว่าคนที่นั่งข้างเธอมาสักพักคือธาวิน เขามาได้ยังไง ขึ้นมาตอนไหน แล้วทำไมลุงสมิงอนุญาตขึ้นมาได้
Último capítulo
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
También te puede gustar
คนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว275.9K vistasเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน79.1K vistasนางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก66.0K vistasสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M vistasรักร้อนๆของนายตัวร้าย Love Addicted
DharDhara86 vistasTouchdown: แตะที่ใจ จอดที่เธอ
Sharp pencil9 vistasShadow of Love เงาแห่งรัก
หรงเย่า / นาย่า172 vistasพ่ายรักแม่จัดสรร
รัญญา84944 vistas
