LOGINShare
Chapter 41 รู้ไหมว่าอยากให้กลับมา
publish date:
2026-04-16 15:39:2820:00
บ้านทั้งหลังเหลือแค่ธาวินและเมญ่า น้องฝาแฝดไปงานวันเกิดเพื่อนในหมู่บ้าน ส่วนมุตายังอยู่ท่าเรือครั้นเรือของลุงสมิงเทียบท่าค่ำนี้อีกลำ เมญ่านั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สางผมด้วยหวีซี่ใหญ่ มองตัวเองหน้ากระจก สำรวจใบหน้าที่หมองคล้ำลง ถอนหายใจกับผิวที่ดูแลมาอย่างดี ตอนนี้มันหมองจนอดคิดไม่ได้ว่าเธอต้องหมดสวยแล้วแน่ๆ แต่กระนั้น หากสายตาคนนอกมองมา เธอยังสวยเหมือนดารา แต่แค่ผิวเข้มขึ้น ประโคมครีมบำรุงผิวให้ฉ่ำ พลางใช้เครื่องนวดกระชับใบหน้าให้ตึง ทำทุกอย่างเพื่อหวังให้ผิวพรรณกลับมาดีแบบเดิม ทว่าระหว่างนั้นได้ยินเสียงคนล้มในห้องน้ำ “โอ๊ย!! ช่วยด้วย มีใครอยู่ข้างนอกไหม” ธาวินร้องหาคนช่วยเหลือ ครั้นล้มก้นกระแทกในห้องน้ำ เมญ่าที่ได้ยินรีบออกจากห้อง ยืนหน้าประตูและเอียงหูฟังคนด้านใน เสียงครางโอดโอยดังขึ้น พลางเอ่ยร้องขอคนเข้ามาช่วยเหลือ พลันนั้นเมญ่าก็ตัดสินใจผลักประตูเข้าไป “ญ่า...” “...” สภาพของธาวินคือนั่งพื้น ใส่กางเกงบ็อกเซอร์ที่ได้มาจากตลาดเมื่อวาน ครั้นมุตาอาสาซื้อให้ ขาหนึ่งข้างพันด้วยผ้าพันแผลและดูเหมือนกำลังจะเปียกน้ำ เมญ่าเข้าไปด้านใน ช่วยประคองชายหนุ่มลุกขึ้น ขยับนั่งเก้าอี้ไม้ครั้นธาวินยืนอาบน้ำแบบคนปกติไม่ได้ “อยากอาบน้ำ” ตั้งแต่ถูกไอ้ด่างกัด ธาวินทำได้เพียงเช็ดตัวเพราะกันแผลโดนน้ำแล้วเปื่อยจนเหวอะหวะ ทว่านานวันเข้า เริ่มคันและเหนียวตัวแทบอยู่ไม่ได้ “อาบเองได้ไหม” “ไม่ได้หรอก เมื่อจะอาบเอง แต่ล้มก่อน” พูดแล้วก็ทำหน้าเศร้า ก้มๆ เงยๆ ตักน้ำจากถังราดตัวเองก็ทุลักทุเล เอื้อมมือหยิบสบู่ หยิบยาสระผมก็แสนลำบาก “ไม่ต้อง” “ไม่ต้องอาบไม่ได้หรอก ฉันเหนียวตัว” เมญ่าไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น เธอหยิบผ้าเช็ดตัวจากนั้นพันรอบขาแกร่งกันน้ำกระเด็นใส่ ภายใต้ดวงตาคมที่มองเธอกระทำ เสี้ยวสันหน้าสวย จมูกโด่งที่กำลังมองและพันขาของเขา กระตุ้นอยากให้กระโจนกอดแล้วหอมแก้มนุ่มนิ่มหนัก แต่ยังทำตอนนี้ไม่ได้ “น้ำที่นี่เย็นหน่อยนะ เครื่องทำน้ำอุ่นมันเสีย” เวร! ธาวินไม่ชอบอาบน้ำเย็น แต่จะทำยังไงได้เมื่อไม่ได้อาบน้ำมาหลายคืน ขืนยังไม่อาบต่อคงเน่าเป็นศพหมาตายแน่นอน “อืม อาบได้” น้ำจากขันเทราดลงหัวเราะ ธาวินสะท้านหนักนั่งกอดอกให้เมญ่าช่วยอาบน้ำ ขนอ่อนบนร่างลุกซู่ รูขุมขนขึ้นเป็นเม็ดๆ เห็นได้ชัด “หนาวเหรอ” “ใช่ เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบอาบน้ำเย็น” “ไม่รู้” เธอปฏิเสธ แม้จะรู้เต็มอก หยิบสบู่ได้ก็ถูบนหลังหนาๆ ค่อยขยับถูหน้าแขนและมาด้านหน้า ก่อนจะวนมือบนอดข้างซ้าย เมญ่าชะงักราวกับเวลาหยุดนิ่ง ก้อนเนื้อหน้าอกของธาวินเต้นระส่ำหนักจนเธอรู้สึกได้ มือหนาวางบนหลังมือที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ แล้วเชิดตามองคนที่โค้งตัวก้มมาหาเขาเล็กน้อย “เธอรู้ไหมญ่า...หัวใจฉันตอนไม่มีเธออยู่ มันอ่อนกำลังลงทุกที” “...” “มันเรียกหาเธอทุกวินาที” ธาวินดึงมือที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ขึ้นมาจูบ รอบปากขาวฟ่อน เหมือนได้รับการเติมเต็มหลังจากร้อนรนมานาน ดวงตาสีอ่อนมองชายหนุ่ม ยิ่งเขากระทำและแสดงอาการทำไมรู้สึกเจ็บปวดและบาดลึก มันหลอกหลอนด้วยประโยคไม่รักกันจนอดไม่ได้ต้องชักมือกลับ “จะอาบต่อไหม” “อะอาบ” “อยู่เฉยๆ ห้ามพูด” เธอออกคำสั่ง พลันนั้นคนฟังก็หุบปากลงทันที ขืนยังอยากทำมากกว่านี้มีหวังเมญ่าได้หนีออกไปและคงตามไม่ทัน ไม่มีเสียงโต้ตอบ คนตัวเล็กก็หันกลับมา หยิบก้อนสบู่ที่หล่นบนตื่นถูกายหนาต่อไม่ต่างจากอาบน้ำให้เด็ก ธาวินนั่งบนที่นอนแข็งๆ หยิบอุปกรณ์ทำแผลและผ้าเพื่อพันใหม่ ดูร่องรอยเขี้ยวฟันของไอ้ด่างก็สยดสยอง บางตำแหน่งบวมเล็กน้อย บางที่แห้งและมีเลือดแห้งกรังเล็กน้อย ก่อนจะหยิบสำลีให้น้ำตาเช็ดอย่างเงอะงะเพราะทำไม่เป็น เมญ่าที่เดินมาปิดไฟหน้าบ้าน มองอีกฝ่ายที่ไม่เอ่ยขอให้เธอช่วย ทำเองก็ดูไม่ประสีประสา ขัดหูขัดตาเสียจนเมญ่าทนดูไม่ไหว “ฉันทำให้” “ไม่ต้องหรอก” “รู้นะว่าอยากให้ช่วย”“แล้วรู้ไหมว่าอยากให้กลับมา”“...” ประโยคนั้นแล่นตำกลางอก เมญ่าทำเป็นเพิกเฉย สนใจทำแผลมากกว่าคนตรงหน้า ปัดเส้นผมยาวไปรวมกันไว้ข้างคอด้านซ้าย ก้มมองบาดแผลแล้วช่วยเช็ดทำความสะอาดอย่างเบามือ ภายใต้แสงไฟขาวกระจ่าง ทำธาวินมองใบหน้าสวยของเธอได้ชัดเจน คนหนึ่งตั้งใจทำแผล อีกคนตั้งใจมองเก็บเกี่ยวความน่ารักของเมญ่าไว้ ก่อนจะค่อยๆ จับแก้มนิ่มของเธอ “ขอโทษครั้งที่ร้อยก็จะทำ” เมญ่าได้ยิน แต่ยังทำเป็นหูทวนลมเหมือนเดิม ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะประคองแก้มเนียนแล้วโฉบหน้าจูบลงทันที “คุณวิน!” “คิดถึงจริงๆ” รีบพันแผลรอบท่อนขา เก็บสำลีใช้แล้วลงถุง ลุกขึ้นได้มือเล็กก็ถูกคว้าไว้เสียก่อน “...” “ฝันดีนะ ยังรอเธอเสมอนะญ่า” เมญ่าสะบัดมือ ทิ้งขยะและทำความสะอาดมือขาวของเธอ ปิดไฟหมดทุกดวงยกเว้นหลังบ้าน เอนลงนอนเตียงก็ดังแอด ก่อนจะหันหน้าเข้าผนังห้อง เช่นเดียวกับธาวินที่หันมาหาเธอแล้วใช้เล็บเกาผนังดังแกรกอีกครั้ง พลันนั้นมือบางก็วางทาบลง งอเล็กน้อยคล้ายอยากโต้ตอบ แต่ก็ไม่ทำ
Latest chapter
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
พ่ายธาวิน Chapter 50 จะรักให้กลับให้มากกว่านี้
ด้านหลังโรงแรมเป็นลานจอดรถของผู้บริหารและพนักงาน เมญ่าโดนเพื่อนสาวลากตัวออกมาคุยกันตามลำพังและตรงนี้ปลอดภัยเพราะไม่มีคนเดินพลุกพล่านนอกจากพนักงานด้วยกันเองมาเอารถส่วนตัวเพื่อขับกลับบ้าน แต่ตอนนี้เหมือนว่าเพื่อนร่วมงานจะทยอยกลับไม่เหลือแล้ว “อะไรจุ๊บ” “ไปไงมาไง ถึงมากับคุณวินได้” “ก็อย่างที่เห็น”
พ่ายธาวิน Chapter 49 สถานะที่ชัดเจน
หลังจากที่หายไปนานเกือบหนึ่งเดือน ธาวินก็เข้ามานั่งเก้าอี้ผู้บริหารโรงแรมอีกครั้ง รถคันหรูที่เพิ่งเอากลับมาจากบ้านของมุตา โดยใช้บริการรถยกมาส่งถึงที่ในเมื่อวาน วันนี้เขาได้ขับมาทำงานโดยหนีบคนรักอย่างเมญ่ากลับมาด้วยมือหนากระชับมือขาวแน่น เดินผ่านเคาน์เตอร์รับลูกค้า ท่ามกลางสายตาพนักงานหลายคนตกตะลึง
พ่ายธาวิน Chapter 48 แค่เธอคนเดียว
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านสีขาวบาง เข้ามาในห้องนอนอันคุ้นเคย เมญ่าขยับตัวเล็กน้อยบนเตียงนุ่ม กลิ่นอ่อนๆ ของน้ำหอมปรับอากาศลอยอบอวล เปลือกตาสวยลืมขึ้นช้าๆ สะบัดขนตาพลิ้วไหวท่ามกลางแสงแดดที่ลอดผ่านเข้ามากระทบ จากที่พร่าเบลอเพราะเพิ่งตื่นก็ปรับโฟกัสชัดเจนขึ้น ภายใต้รู้สึกถึงความเงียบสงบและปลอดภัยโอบล
พ่ายธาวิน Chapter 47 เมญ่ายั่วยวน
ภายในช่องทางรู้สึกปั่นป่วน มวนท้องไม่ต่างจากรูด้านหน้า ก่อนที่เมญ่าจะรู้สึกว่ามันเป็นความแปลกใหม่ที่น่าลิ้มลอง จากที่ยกก้นหนีเพราะไม่ชิน กลับหย่อนก้นลงมาเบาๆ ขยับขึ้นลงราวกับขย่มท่อนนิ้วในจังหวะนั้นภาษากายบ่งบอกชัดเจน ธาวินซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาว เกร็งนิ้วมือไม่ต่างจากท่อนไม้ คดหลังมือเพื่อสอดใส่ช่
You may also like
คนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว287.4K viewsเจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด126.5K viewsนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย157.8K viewsพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่598.3K viewsโฉนดรักนายไร่องุ่น
รัตน์ธาดา / Ziren2630 viewsมาเฟียคลั่งรักฉบับหวานร้อย
รัตน์ธาดา / Ziren2629 viewsอุ้มรักคุณหมอจอมบงการ
แคลร์ออสติน71 views“ทราย…เส้นทางเสียวของครูสาว”
Tiwa Tatree / นามปากกาอัษฎากร30 views
