รู้ตัวว่ารักก็สายไป

เธอลาออกจากบริษัทเรียบร้อยแล้วเมื่อปลายสัปดาห์ก่อน 

พร้อมยื่นใบลาออกที่มีลายเซ็นสวยงามด้วยมือตัวเอง และกล่าวคำว่า 

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ" เธอยิ้มให้กับHR ของบริษัทพร้อมกับเดินหันหลังจากมา

เธอเลือกแล้วว่าจะไม่อยู่ในที่เดิม ๆ

ที่ที่ไม่มีใครเห็นคุณค่าของหัวใจ

วันนี้อริสราสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายสีขาวเรียบ เดินลงไปซื้อกาแฟที่ร้านข้างคอนโด 

เธอถือแก้วขึ้นมาจิบเบา ๆ พลางมองท้องฟ้าที่สว่างสดใสอย่างแปลกตา

เธอคิดว่าไม่เคยมองฟ้าแบบนี้เลย ตลอดสามปีที่ผ่านมา

มันเหมือนใจเธอถูกปลดปล่อยออกจากพันธนาการที่มองไม่เห็น

โทรศัพท์มีข้อความจากแอมมี่

แอมมี่:

"เช้านี้เป็นไงบ้างยัยแม่ม่ายหมาดๆ

อริสราหลุดยิ้ม เธอพิมพ์ตอบ

อริสรา:

"เหมือนตื่นมาแล้วหนักหัวมาก แต่โล่งใจ โล่งกระเป๋า แต่รู้สึกว่าตัวเองยังมีค่ากับชีวิตนี้อยู่ "

แอมมี่ไม่ตอบกลับทันที แต่กดโทรมาแทน

"แกจะเอายังไงต่อ ไปทำงานใหม่เลยมั้ย หรือพักก่อน?"

“ขอพักก่อนนะมี้ไม่ได้อยากทำอะไรเลยตอนนี้ แค่อยากอยู่เฉย ๆ”

เสียงปลายสายเงียบไปครู่ ก่อนจะพูดเบา ๆ

“อริส แกเก่งมากแล้ว รู้ไหม”

อริสรายิ้มออก ทั้งที่น้ำตาก็ไหลออกมาเงียบ ๆ

ไม่ใช่เพราะเสียใจแต่เป็นน้ำตาที่แสนเบาสบายของคนที่พาตัวเองเดินออกมาจากที่ที่เจ็บเกินไป

วันนี้ เธอจะไม่เป็นแค่ “ผู้หญิงของใครคนหนึ่ง” อีกต่อไป

วันนี้เธอเริ่มต้นใหม่ เป็น “อริสรา” เป็นตัวของตัวเอง

หลังจากที่เธอหยุดพักไปเกือบเดือน อริสราถือแฟ้มประวัติเดินขึ้นลิฟต์ของตึกสำนักงานบริษัทออกแบบภายในชื่อดังแห่งหนึ่งย่านอโศก

เธอแต่งกายเรียบง่าย เสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกระโปรงทรงเอ ผูกผมไว้หลวม ๆ ดูสุภาพแบบมืออาชีพ

เธอรู้มาจากแอมมี่ว่าบริษัทนี้เพิ่งขยายทีม ต้องการคนช่วยดูแลฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ ซึ่งตรงกับประสบการณ์ที่เธอเคยทำ

ประตูบานกระจกเปิดออกพร้อมเสียงต้อนรับจากพนักงานสาว

“มาสมัครงานใช่ไหมคะ เชิญด้านในเลยค่ะ คุณทศกรกำลังรอสัมภาษณ์อยู่ค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” อริสราตอบพร้อมยิ้มเล็กน้อย เธอเดินตามเข้าไปด้วยหัวใจที่เต้นตึง ๆ หลังไม่ได้เข้าสัมภาษณ์งานมาหลายปี

ประตูห้องประชุมถูกเปิดออก

ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตแขนพับลวก ๆ นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร

“เชิญนั่งครับ คุณอริสราใช่ไหม?”

“ค่ะ”

“ผมชื่อทศกร เป็นหนึ่งในหุ้นส่วนของบริษัทนี้เอง วันนี้พอดีผมว่างเลยมาสัมภาษณ์เองเลย ไม่ต้องเกร็งนะครับ”

อริสราพยักหน้ารับ แม้จะรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อย

ทศกรเป็นผู้ชายบุคลิกอบอุ่น พูดจาตรง ๆ ไม่ทางการมากนัก

 เขาถามถึงประวัติการทำงานของเธอในช่วงที่ผ่านมา และดูท่าจะชอบใจในความสุภาพเรียบร้อยของเธอ

“เห็นคุณเคยดูแลงานลูกค้า ดูจัดการเก่งนะครับ ถ้ามาร่วมงานกันจริง ๆ ผมน่าจะสบายไปเยอะเลย”

“ขอบคุณนะคะ” อริสราตอบอย่างถ่อมตัว

ทศกรอมยิ้ม ขณะเปิดแฟ้มดูเอกสารต่อ “แล้วทำไมถึงลาออกจากที่เดิมล่ะครับ?”

เธอหยุดนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนตอบด้วยเสียงนิ่ง “แค่อยากเรียนรู้งานที่อื่นดูบ้างค่ะ”

ทศกรพยักหน้าโดยไม่ซักต่อ เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกบางอย่าง…

 เธอมีแววตาที่เคยผ่านอะไรบางอย่างมา แววตาแบบที่คนเข้มแข็งมักมีเสมอ

“โอเคครับ เดี๋ยวผมคุยกับทีมอีกที แล้วจะให้ HR ติดต่อกลับนะครับ”

“ขอบคุณมากค่ะ” อริสราก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนลุกขึ้น เธอเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทีสงบเรียบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังจากประตูปิดลง

เสียงเครื่องปรินเตอร์ดังเป็นจังหวะในเช้าวันจันทร์

อริสรากำลังจัดเอกสารบนโต๊ะทำงานใหม่ของเธอ โต๊ะริมหน้าต่างบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นวิวตึกสูงตัดกับท้องฟ้าใส ๆ

บรรยากาศบริษัทใหม่อบอุ่นกว่าที่เธอคิดไว้ ผู้คนไม่วางฟอร์ม ไม่แข่งขันกันแบบที่เธอเคยชิน ทีมงานเป็นกันเอง และ “คุณทศกร” 

ผู้บริหารที่คอยดูแลฝ่ายเธอโดยตรงก็ไม่ได้ถือตัวเลยแม้แต่น้อย

“คุณอริส ครับ เรียกแบบนี้ได้ไหม?ครับ”

เสียงของเขาดังขึ้นจากข้างหลัง อริสราหันไปพร้อมรอยยิ้มบาง

“ได้ค่ะ เรียกยังไงก็ได้เลย”

ทศกรเดินมายืนข้างโต๊ะเธอในมือมีแก้วกาแฟเย็นสองแก้ว

“วันนี้อากาศร้อน ผมเลยซื้อเผื่อ พอดีเห็นคุณชอบกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลวันก่อน”

เธอเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ด้วยความแปลกใจ

“จำได้ด้วยเหรอคะ”

“จำได้สิครับ รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เรารู้จักกันมากขึ้นไม่ใช่เหรอ?” เขาตอบด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอหลบสายตาอย่างเลี่ยงไม่ได้

เธอรับแก้วมาก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ขอบคุณนะคะ”

ตลอดทั้งวัน อริสราได้เรียนรู้งานใหม่ คุยกับลูกค้า และได้รับคำชมจากหัวหน้าทีม เธอรู้สึกได้ถึงความมั่นใจที่เริ่มกลับมาอย่างช้าๆ

เหมือนคนที่เคยหล่นจากความมั่นใจ กำลังกลับมายืนได้อีกครั้ง

ตอนบ่าย ทศกรแวะมาคุยเรื่องโปรเจกต์ลูกค้ารายใหญ่ที่เธอต้องประสานงานด้วย

แต่บทสนทนาเรื่องงานกลับแถไปถึงเรื่องส่วนตัวโดยไม่รู้ตัว

“ถ้าไม่ได้คุณอริสเข้ามาช่วยนะ ผมอาจโดนลูกค้าฟาดหัวแล้วก็ได้” ทศกรพูดติดตลก

เธอหัวเราะน้อย ๆ “พูดซะเว่อร์เลยค่ะ ยังไม่ทันถึงขั้นนั้นหรอก”

“แต่ผมพูดจริงนะ ตั้งแต่คุณมาทีมดูนิ่งขึ้นเยอะเลย”

“บางที คนที่ผ่านอะไรมาเยอะ ก็คงนิ่งได้ง่ายกว่าคนอื่นมั้งคะ”

อริสราพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แววตานั้นเศร้าจนทศกรรู้สึกได้

เขาไม่ถามต่อ แต่แค่พูดเบา ๆ

“ถ้าวันไหนคุณอยากเล่า ผมฟังได้นะ”

เธอมองหน้าเขา เงียบไปชั่วขณะ ก่อนยิ้มจาง ๆ แล้วพยักหน้า

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์แปลก ๆ ระหว่างพวกเขา

ไม่ใช่ความหวือหวา

ไม่ใช่แรงดึงดูดทันทีที่สบตา

แต่เป็นความเข้าอกเข้าใจจากคนที่ “ผ่านบางอย่างในชีวิต” เหมือนกัน