All Chapters of Zero absolute องศารักละลายใจนายวิศวะเย็นชา: Chapter 21 - Chapter 30

“ถึงแล้ว... พรุ่งนี้เช้าฉันจะมารับเหมือนเดิมนะ” ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมของเธอเบาๆ แววตาของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยความอาทรที่พะแพงเริ่มจะเคยชิน“ขอบคุณค่ะพี่ภาคิน ขับรถกลับดีๆนะคะ” พะแพงส่งยิ้มหวานให้เขา ยิ้มที่ดูเหมือนจะสดใสทว่าภายในกลับสั่นไหวด้วยความกังวลที่ซ่อนไว้เธอยืนส่งจนรถของเขาลับสายตาไป ก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินเข้าหอพัก แต่แล้วเธอกลับต้องชะงักเมื่อพบกับป้าเจ้าของหอที่ยืนกอดอกหน้าบึ้งตึงรออยู่ตรงบันไดทางขึ้น พร้อมกับถุงกระสอบสองสามใบที่ถูกมัดไว้อย่างลวกๆ“จะไปไหนล่ะแม่คุณ? ไม่ต้องขึ้นไปหรอก ข้าวของของเธอ ฉันให้คนขนลงมากองไว้ข้างล่างนี่หมดแล้ว!” พะแพงหน้าซีดเผือดทันทีเมื่อได้ยิน “ป้าคะ... หมายความว่ายังไงคะ? พะแพงขอเวลาอีกนิดเดียว พัแพงกำลังหาเงิน...”“นิดเดียวของเธอมันกี่เดือนแล้ว! ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าไม่จ่ายสิ้นเดือนนี้ก็ไสหัวไป! ฉันไม่ใช่โรงเจนะที่จะให้ใครมาอยู่ฟรีๆ เชิญหอบสมบัติบ้าๆของเธอไปอยู่ที่อื่นซะ!”พะแพงยังไม่ทันจะได้อ้อนวอนต่อ ป้าเจ้าของหอก็คว้าถุงเสื้อผ้าโยนออกมาข้างนอกจนกระจัดกระจาย เสียงประตูเหล็กหน้าหอปิดกระแทกดังสนิททิ้งให้พะแพงย

ในยามเช้าที่แดดเริ่มส่องกระทบกับกายหนาของภาคินก็ขยับกายเล็กน้อย แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามวาดออกไปทางที่ว่างข้างตัวตามสัญชาตญาณ แต่สัมผัสที่เขาได้รับกลับมีเพียงความเย็นชืดของผ้าปูที่ว่างเปล่าแต่ยังคงทิ้งสัมผัสอุ่นเอาไว้ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นช้าๆ ดวงตาคมปลาบที่มักจะแฝงไปด้วยความเย็นชาบัดนี้กลับมีความง่วงงุนที่ดูมีชีวิตชีวา เขาพลิกตัวมองหาคนในอ้อมกอดที่ควรจะนอนแก้มแดงอยู่ตรงนี้ แต่กลับพบเพียงร่องรอยการกดทับของหมอนที่บ่งบอกว่าเจ้าของร่างบางได้ลุกออกไปพักใหญ่แล้วในวินาทีที่เขากำลังจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย กลิ่นหอมฉุยของมื้อเช้าที่เหมือนจะปรุงรสอย่างกลมกล่อมก็ลอยละล่องลอดผ่านประตูห้องนอนเข้ามาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกถึงบ้านอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมานานนับปีภาคินคลี่ยิ้มออกมาจางๆ เขาหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงโดยมีเพียงผ้าห่มผืนหนาที่พาดหมิ่นเหม่บริเวณช่วงเอวสอบ ก่อนจะหยิบเอาผ้าขนหนูสีเข้มที่วางอยู่ข้างเตียงมาพันกายไว้อย่างลวกๆ เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและรอยกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยงามตามแบบฉบับคนที่ดูแลตัวเองอย่างดีเขาเดินก้าวสั้นๆ ออกมายังโซนห้องนั่งเล่นที่เชื่อมต่อกับเคาน์เตอร์ครั

“น่าจะครบพอดีมั้ง” พะแพงในชุดนักศึกษาที่รีดจนเรียบกริบยืนอยู่ตรงหน้ากระจกบานยาว เธอไม่ได้กำลังเช็กความเรียบร้อยของเสื้อผ้า ในมือเล็กๆ กำลังถือนับธนบัตรใบละร้อยและใบละยี่สิบที่มีอยู่เพียงน้อยนิดในกระเป๋าสตางค์ใบเก่าคิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยพลางถอนหายใจแผ่วเบา วันนี้เธอมีนัดส่งบทละครฉบับสมบูรณ์ให้อาจารย์ ซึ่งต้องมีการเข้าเล่มไส้กาวและทำปกแข็งอย่างดี ค่าใช้จ่ายส่วนนี้สำหรับคนอื่นอาจจะดูเล็กน้อย แต่สำหรับเธอที่ต้องคอยพะวงเรื่องเงินทุกบาททุกสตางค์ มันคือภาระที่ต้องคำนวณอย่างละเอียด‘อีกสองร้อย... น่าจะพอนะ’ เธอคิดในใจพลางเตรียมจะเก็บกระเป๋าแต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็เปิดออกช้าๆ พร้อมกับกลิ่นสบู่อาบน้ำหอมสะอาดที่โชยมา ภาคินก้าวออกมาในสภาพที่มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบ หยดน้ำยังคงเกาะพราวตามแผงอกและมัดกล้ามที่ดูแข็งแกร่ง เขาจ้องมองร่างเล็กที่กำลังง่วนอยู่กับการนับเงินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธออย่างเงียบเชียบหมับ!“ทำอะไรอยู่หืม?”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่นดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับวงแขนแกร่งที่สวมกอดเอวบางจากด้านหลัง พะแพงสะดุ้ง

เช้าวันถัดมาภายในหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและวุ่นวายเล็กน้อย เมื่อนักแสดงและทีมงานฝ่ายต่างๆ ของงาน The Masquerade Night มารวมตัวกันตามนัดหมายเพื่อประชุมอ่านบทและวางแผนการซ้อมเป็นครั้งแรกพะแพงเดินเข้ามาในหอประชุมด้วยท่าทางประหม่า สายตาหลายคู่ที่มองมาทำให้เธอต้องก้มหน้าลงเล็กน้อย แต่ในใจกลับมีความรู้สึกแปลกใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้น... มันคือความหวังว่าเธอจะได้ใช้โอกาสนี้พิสูจน์ตัวเองในสิ่งที่เธอรักจริงๆทว่าเมื่อเธอเดินเข้าไปในกลุ่มนักแสดงหลัก ความกังวลใจเรื่องเพื่อนร่วมงานก็มลายหายไปเกือบสิ้นซาก เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยส่งยิ้มกว้างมาให้“อ้าว พะแพง! สรุปว่าเป็นเราจริงๆ ด้วย พี่ดีใจนะที่จะได้ร่วมงานกัน” มาร์คพี่รหัสปีสองที่แสนใจดีของเธอเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาคือคนที่จะมารับบทเจ้าชายและเป็นพระเอกของเรื่องในครั้งนี้“พี่มาร์ค... พะแพงก็ดีใจค่ะที่เป็นพี่ อย่างน้อยพะแพงก็ไม่ต้องเกร็งมาก” พะแพงถอนหายใจอย่างโล่งอก“ไม่ใช่แค่พี่มาร์คนะพะแพง... เราก็อยู่ด้วย” เสียงทุ้มร่าเริงดังขึ้นจากด้านข้าง เมื่อ แทนเพื่อนในรุ่นเดียวกับเธอเดินเข้ามาสมทบ แทนได้รับบทพระรองที่ต้องค

บ่ายวันถัดมา บรรยากาศภายในห้องเสื้อชั้นสูงย่านทองหล่อดูเงียบสงบและเป็นส่วนตัว กลิ่นหอมจางๆของดอกไม้สดและเครื่องหอมอบอวลไปทั่วพื้นที่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวนวล ภาคินเดินนำเข้ามาด้วยมาดนิ่งขรึมแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ โดยมีพะแพงเดินตามมาอย่างประหม่า และไม่พลาดที่จะมีเตโชกับหมอกตามมาสมทบเป็นสีสันเช่นเคย“ยินดีต้อนรับค่ะคุณภาคิน ชุดที่คุณสั่งตัดไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ เชิญด้านนี้เลยนะคะ” พนักงานต้อนรับในชุดสูทเนี้ยบเอ่ยด้วยรอยยิ้มละไม ก่อนจะนำทางไปยังห้องรับรองวีไอพีพะแพงมองไปรอบๆด้วยความตื่นตาตื่นใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตนี้จะได้ก้าวเท้าเข้ามาในสถานที่ที่หรูหราขนาดนี้ กระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของเธอทำให้เธอยิ่งรู้สึกว่าตัวเองช่างไม่คู่ควรกับสถานที่แห่งนี้เอาเสียเลย“โอ้โห... ไอ้คิน มึงนี่มันสายเปย์ตัวจริงว่ะ” เตโชเอ่ยแซวพลางทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟากำมะหยี่สีแดงสด “สั่งตัดชุดเข้าคู่กันกะจะเดินเข้างานแบบประกาศศักดาเลยใช่ไหมมึง กะว่าพอน้องพะแพงเดินเข้างานปุ๊บ ทุกคนต้องรู้ปั๊บว่านี่คือเมียมึงงี้”“กูแค่ไม่อยากให้น้องใส่ชุดโหลๆไปงานใหญ่” ภาคินตอบนิ่งๆแต่แววตาที่จ้องมองพะแพงกลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง “