All Chapters of Zero absolute องศารักละลายใจนายวิศวะเย็นชา: Chapter 31 - Chapter 40

ค่ำคืนที่สำคัญที่สุดในชีวิตนักศึกษาของใครหลายคนมาถึงแล้ว ในคอนโดมิเนียมหรูของภาคินในช่วงเย็นวันนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวายที่แฝงไปด้วยความตื่นเต้น ช่างแต่งหน้าและช่างทำผมมืออาชีพที่ภาคินจ้างมาเป็นพิเศษกำลังขะมักเขม้นเนรมิตความงามให้กับหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในห้อง ขณะที่ชายหนุ่มทั้งสามคนนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นในชุดสูทสากลที่เนี้ยบกริบจนดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำภาคินอยู่ในชุดสูทสีมิดไนท์บลูเข้าคู่กับชุดของพะแพง เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกหนึ่งเม็ดให้ลุคที่ดูแบดบอยทว่ายังทรงอำนาจ เขาเอนหลังพิงโซฟาพลางจิบกาแฟดำนิ่งๆต่างจากเตโชที่เดินไปเดินมาไม่หยุดในชุดสูทสีเทาอ่อนที่ดูเพลย์บอยสุดๆ“ไอ้คิน มึงจ้างช่างระดับประเทศมาแต่งให้น้องพะแพงแบบนี้ กะจะให้น้องเขากลายเป็นนางฟ้าเลยใช่ไหมวะ?” เตโชเอ่ยกวนๆพลางส่องกระจกจัดระเบียบทรงผมตัวเอง “กูเริ่มจะอิจฉาพะแพงแล้วนะเนี่ย มีแฟนเปย์หนักแถมขี้หึงระดับสิบแบบมึง”“มึงหยุดพล่ามสักห้านาทีได้ไหมไอ้เต กูเจ็บคอแทน” หมอกที่นั่งอ่านข่าวในไอแพดเอ่ยขัดขึ้นเรียบๆ เขาอยู่ในชุดสูทสีดำคลาสสิกที่ดูสุขุมสมเป็นมันสมองของกลุ่ม“ก็มันตื่นเต้นน

เช้าของวันเงียบสงบภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง กลิ่นอายของความนุ่มนวลและไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศยังคงอบอวลอยู่รอบกายพะแพงที่เพิ่งจะปรือตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดที่แสนคุ้นเคยสิ่งที่เธอเห็นเป็นอย่างแรกไม่ใช่เพดานห้อง แต่คือแผงอกแกร่งและลำคอขาวสะอาดของคนที่เธอนอนซบมาทั้งคืน ภาคินยังคงหลับสนิท ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะดูเย็นชาและดุดันในยามตื่น บัดนี้กลับดูอ่อนโยนและผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ลมหายใจที่สม่ำเสมอของเขาเป่ารดลงบนหน้าผากของเธอเบาๆ ราวกับจะขับกล่อมให้เธอฝันดีต่อไปอีกนิดพะแพงแอบมองใบหน้านั้นด้วยรอยยิ้มจางๆ เธออดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือเรียวไปลูบไล้สันกรามคมสันของเขาเบาๆ ‘ถ้าวันหนึ่งพี่รู้ว่าทุกอย่างมันเป็นเรื่อโกหก พี่ยังจะโอบกอดพะแพงไว้ไหมคะ’ เธอได้แต่คิดในใจ แต่เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส คนที่ดูเหมือนหลับสนิทกลับคว้ามือเธอไว้ทันที พร้อมกับลืมตาขึ้นมองด้วยแววตาพราวระยับ“ตื่นมาก็แอบจับพี่เลยเหรอหืม?” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่นดังขึ้นข้างหู“เปล่าสักหน่อยค่ะ พะแพงแค่จะปลุกพี่เฉยๆ” พะแพงหน้าแดงซ่าน พยายามจะชักมือกลับแต่เขากลับรั้งเธอเข้าไปกอดแน่นขึ้นจนหน้าอกบางแนบชิ

ห้องนั่งเล่นที่ถูกความเงียบและไอเย็นของเครื่องปรับอากาศเข้าปกคลุม บรรยากาศนิ่งขรึมและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แววตาของภาคินยังคงเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ยังไม่มอดดับความโกรธแค้นที่เห็นรอยนิ้วมือหยาบกระด้างพาดทับบนผิวแก้มใสของคนที่เขาเฝ้าทะนุถนอม ทำให้สัญชาตญาณดิบของพยัคฆ์ร้ายในตัวเขาตื่นตัวจนยากจะควบคุม“พะแพง... บอกพี่มาว่าใครทำ” เสียงทุ้มต่ำเน้นหนักทุกถ้อยคำ ราวกับคำสั่งที่ไม่มีใครกล้าขัดพะแพงมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ของชายตรงหน้า หัวใจของเธอปวดหนึบ เธอรู้ดีว่าหากบอกความจริงไป ภาคินไม่มีทางปล่อยพ่อของเธอไว้แน่ และนั่นจะนำไปสู่ความหายนะที่เธอไม่พร้อมจะเผชิญในตอนนี้ เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมกำลังใจทั้งหมดที่มีเพื่อดับไฟในใจเขาด้วยวิธีเดียวที่เธอรู้ว่าเขาไม่มีวันต้านทานได้มือเล็กที่สั่นเทาเอื้อมไปกุมมือหนาของภาคินไว้แน่น ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปประคองใบหน้าคมสันของเขาให้สบตากับเธอตรงๆ พะแพงใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบไล้ที่โหนกแก้มและริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังพยายามจดจำทุกรายละเอียดของใบหน้านี้ไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ“พี่ภาคินคะ... ไม่ต้องถามหาใครหรอกค่ะ มันไม่มีประโยชน์อะไร

คลื่นทะเลซัดสาดเข้าฝั่งกระทบกับโขดหิน ดังก้องอยู่ในหูของภาคิน แต่เสียงเหล่านั้นก็ไม่อาจดังกลบเสียงหัวใจของเขาที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งได้เลย กลิ่นคลอรีนจากสระว่ายน้ำและกลิ่นกายหอมเย้ายวนของเธอที่อยู่ใกล้เพียงปลายจมูก มันเป็นส่วนผสมที่ลงตัวที่ทำให้ภาคินรู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆราวกับถูกเผาด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนา"ตั้งใจมายั่วพี่ใช่ไหม?""ก็ตั้งใจสิคะ""พูดจรงๆแบบนี้เลย""อื้อ ก็กลัวพี่ภาคินไม่ทำนี่คะ"เขากอดรัดเอวของพะแพงไว้แน่น ใบหน้าของเขาซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอของเธอ สูดดมกลิ่นกายหอมหวานอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของเขาปิดแน่น เขาพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน แก่นกายของเขาที่แข็งขืนผงาดขึ้นเต็มที่ ดันเข้ากับต้นขาของคุณจนแทบจะระเบิดออก น้ำคาวไหลซึมออกมาอย่างต่อเนื่อง บ่งบอกถึงความต้องการที่พุ่งพล่านจนไม่อาจอดทนได้อีกต่อไปเขาใช้มือทั้งสองข้างรวบเอวของเธอไว้แน่นออกแรงบีบเคล้นสะโพกผายของพะแพงเบาๆ พลางกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหู"พะแพง... พี่ไม่ไหวแล้ว... เธอแม่งโคตรยั่ว..."ภาคินค่อยๆขยับตัวออกห่างจากซอกคอของเธอเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเธอ

พะแพงรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงใต้ฝ่าเท้า ร่างบอบบางกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามร่างสูงใหญ่ที่ก้าวฉับออกไปจากสวนหย่อมด้วยความเร็วที่ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้หายใจทัน หยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มถูกลมพัดจนเย็นชืด ทว่าหัวใจกลับร้อนรุ่มราวกับถูกเผาด้วยกองเพลิง“พี่ภาคิน! พี่ภาคิน ฟังพะแพงก่อน!”เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายคว้าเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของเขา ทว่าในวินาทีที่สัมผัสโดนตัว ภาคินกลับสะบัดแขนออกอย่างแรงราวกับถูกของร้อนลุ่ม แรงสะบัดนั้นทำให้พะแพงเสียหลักเซไปด้านหลังจนเกือบจะล้มลงภาพตรงหน้าคือสิ่งที่พะแพงหวาดกลัวที่สุดในชีวิต ภาคินที่เคยมองเธอด้วยสายตาละมุนหวานเชื่อม บัดนี้กลับจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและการดูแคลน มันหนาวเหน็บเสียจนเธอสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ“อย่ามาแตะต้องตัวพี่...”น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่เสียงพี่คินที่แสนดีคนเดิมอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของคนแปลกหน้าที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เธอเคยรู้จัก “ฝ"ทุกวินาทีที่พี่อยู่ใกล้พะแพง... พี่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้หน้าโง่ที่ยอมให้เธอจูงจมูกเล่นละครให้ดู”“พี่ภาคิน... พะแพงขอโทษ พะแพงรักพี่จริงๆ นะคะ เรื่องหนี้