All Chapters of Zero absolute องศารักละลายใจนายวิศวะเย็นชา: Chapter 11 - Chapter 20

กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงการทำงานที่สม่ำเสมอของเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ดูจะเน้นย้ำความเงียบงันให้ยิ่งบาดลึกแสงไฟสีนวลตาที่หรี่ลงจนเหลือเพียงความสลัวฉาบไล้ลงบนร่างบางของพะแพงที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้สีขาวสะอาด ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มซื่อๆ บัดนี้ซีดเซียวจนเกือบจะเป็นสีเดียวกับหมอน เส้นผมที่เคยมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ยังหลงเหลือคราบฝุ่นจางๆ แม้พยาบาลจะช่วยเช็ดทำความสะอาดเบื้องต้นให้แล้วก็ตามข้างเตียงนั้น... ภาคินนั่งเฝ้าอยู่อย่างเงียบเชียบ เขานั่งบนเก้าอี้บุนวมตัวหรู ดวงตาคมไม่ยอมละไปจากใบหน้าของเด็กสาวแม้เพียงวินาทีเดียว มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปกุมมือเล็กของเธอไว้อย่างถนอม ราวกับกลัวว่าหากเขาปล่อยมือไป เธอจะเลือนหายไปในความมืดมิดเหมือนตอนที่เขาพบเธอในห้องเก็บของนั่นภาคินทบทวนความรู้สึกของตัวเองด้วยความสับสน... ทำไมเขาถึงต้องกระวนกระวายขนาดนี้? ทำไมหัวใจที่เคยเยือกเย็นถึงได้สั่นคลอนอย่างรุนแรงเพียงเพราะเห็นน้ำตาของยัยเด็กต่างคณะที่เขาเพิ่งรู้จักไม่ถึงสองสัปดาห์เขามองสำรวจใบหน้าหวานในยามหลับใหล ขนตาเป็นแพยาวที่ยังชุ่มด้วยรอยน้ำตาจางๆ ผิวแ

ยามเย็นที่คณะนิเทศศาสตร์วันนี้ดูจะคึกคักเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพราะมีดาราดังมาเยือน แต่เป็นเพราะรถสีดำขลับคันเดิมมาจอดนิ่งสนิทรออยู่ที่หน้าตึก แต่ว่าสิ่งที่แปลกตาไปกว่าทุกวันคือข้างรถคันหรูนั้นไม่ได้มีเพียงภาคินที่ยืนกอดอกพิงรถ แต่กลับมีเตโชที่กำลังยืนเต้นตามจังหวะเพลงในหูฟัง และหมอกที่ยืนอ่านบทความวิชาการในไอแพดอยู่ข้างๆ ราวกับจะมาทัศนศึกษาไม่มีใครรู้เลยว่า เบื้องหลังการรวมตัวเฉพาะกิจของแก๊งวิศวะในวันนี้ เกิดขึ้นจากบทสนทนาอันแสนจริงจังในช่วงพักกลางวันที่ผ่านมา...ย้อนกลับไปเมื่อ 4 ชั่วโมงก่อน ณ โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ภาคินนั่งจ้องจานข้าวหน้าเนื้อตรงหน้าโดยไม่แตะต้องแม้แต่คำเดียว นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะที่บ่งบอกถึงความวุ่นวายภายในใจ แววตาคมกริบที่เคยราบเรียบปานผิวน้ำกลับมีความสับสนพาดผ่านจนเพื่อนสนิททั้งสองต้องละสายตาจากจานข้าวมามองหน้ากัน“เป็นอะไรของมึงวะไอ้คิน? ข้าวไม่อร่อย หรือเนื้อมันเหนียวไป?” เตโชเอ่ยถามพลางเคี้ยวข้าวตุ่ยๆ ภาคินนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจังจนน่าประหลาด“...พวกมึงว่า ปกติเวลาคนเราอยากให้ใครสักคนร่าเริงขึ้น ต้องทำยังไง?”คำถามนั้นทำ

วันหยุดสุดสัปดาห์สำหรับใครหลายคนอาจหมายถึงเวลาแห่งการพักผ่อน แต่สำหรับ พะแพงมันคือช่วงเวลาแห่งการกอบโกยรายได้เพื่อต่อลมหายใจให้ครอบครัว เธอสวมชุดพนักงานคาเฟ่สีครีมสะอาดตา สวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้ม คอยรับออเดอร์และเก็บโต๊ะด้วยความแคล่วคล่องท่ามกลางกลิ่นคั่วเมล็ดกาแฟที่อบอวลไปทั่วร้าน แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากกิจกรรมรับน้องและการเรียนตลอดทั้งสัปดาห์ แต่เธอก็ยังคงประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้าเพื่อต้อนรับลูกค้าทุกคนกริ๊ง... เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของลูกค้ากลุ่มใหม่ พะแพงที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดคราบน้ำบนโต๊ะไม้ถัดจากประตูรีบเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ“ยินดีต้อนรับค่ะ... กาแฟอุ่นๆ สักแก้วไหมคะคุณ...”คำพูดทักทายขาดห้วงไปในลำคอ เมื่อดวงตาคู่สวยสบเข้ากับแววตาจิกกัดที่แสนคุ้นเคย มินตรายืนเด่นตระหง่านอยู่ตรงนั้นในชุดเดรสแบรนด์เนมสุดหรูที่ดูแปลกแยกจากบรรยากาศเรียบง่ายของร้าน เธอคลี่ยิ้มร้ายกาจพลางกวาดสายตามองสภาพของพะแพงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม“อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็นางเอกละครหลังข่าวแอบมาหารายได้เสริมอยู่นี่เอง” มินตราเอ่ยเสียงแหลมพลางเดินตรงมายังโต๊ะที่พะแพงกำล

เขาอุ้มเธอออกจากห้องน้ำมาวางลงบนเตียงกว้างขวาง ความร้อนแรงลามเลียไปทั่วร่างกาย ภาคินวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ ก่อน้ขาจะยื่นมือออกไปสัมผัสต้นขาของพะแพงเบาๆด้วยปลายนิ้วความร้อนจากร่างกายของเธอแผ่ซ่านมาถึงปลายนิ้วของเขาอย่างชัดเจน ภาคินค่อยๆเลื่อนมือลงไปที่กางเกงในของเธอที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวาน สัมผัสถึงความชื้นแฉะที่บ่งบอกว่าอีกคนกำลังทรมานมากแค่ไหนด้วยความลังเล เขาตัดสินใจที่จะช่วยเธอคลายความทรมานลงชั่วคราว เขาดึงกางเกงในตัวจิ๋วของคุณลงอย่างช้าๆเผยให้เห็นกลีบกุหลาบที่บวมช้ำและแดงก่ำจากการถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ยา น้ำหวานของเธอไหลเยิ้มออกมาจากร่องอย่างไม่ขาดสาย กลิ่นหอมหวานปนคาวอ่อนๆของน้ำรักลอยกระทบจมูกเขาอย่างจังภาคินกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน แก่นกายของเขาเริ่มกึ่งแข็งกึ่งอ่อนแต่เขาก็พยายามควบคุมตัวเองอย่างถึงที่สุด เขาจ้องมองกลีบกุหลาบที่กำลังเต้นระริกของอีกคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการที่ถูกเก็บซ่อนไว้ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความมุ่งมั่นที่จะไม่ฉวยโอกาสกับคนที่ไม่มีสติอย่างเด็ดขาด เขาเงยหน้าขึ้นจากกลีบกุหลาบของพะแพง ก่อนจะมองตรงมาในดวงตาที่พร่ามัวของเธอที่กำลังจับจ้องมาท

แดดจัดของช่วงสายวันใหม่ส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงภายในห้องสวีทชั้นบนสุดของ V-Luxury บรรยากาศภายในห้องนอนยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบทรักที่เพิ่งมอดดับลงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนร่างเล็กของพะแพงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมมิดชิดจนเหลือเพียงกลุ่มผมยุ่งเหยิงที่โผล่พ้นขอบผ้าออกมา เธอพยายามดึงรั้งความมืดมิดในนิทราให้โอบล้อมกายไว้ให้นานที่สุด เพื่อหลีกหนีจากความจริงที่กำลังจะเผชิญในยามลืมตาภายในโซนห้องนั่งเล่นที่กว้างขวาง เสียงทุ้มต่ำของการสนทนากลับลอยลอดเข้ามาให้ได้ยินแว่วๆภาคินนั่งนิ่งสงบอยู่บนโซฟาหนัง ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยตามสไตล์ แต่แววตาที่จดจ้องไปยังแก้วกาแฟดำในมือนั้นกลับมีความละมุนจาง ที่ปิดไม่มิดข้างๆ กันนั้นเตโชกำลังพ่นควันบุหรี่สีขาวหม่นออกไปทางระเบียง พลางชำเลืองมองเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มล้อเลียนที่น่าหมั่นไส้ที่สุด“แหม... ไอ้คุณชายภาคินครับ เมื่อคืนนี่คงหนักหน่วงน่าดูเลยนะ ถึงกับต้องสั่งปิดชั้นห้ามใครรบกวน” เตโชเอ่ยเย้าพลางขยิบตา“กูนึกว่ามึงจะประคองน้องเขาเหมือนไข่ในหิน ที่ไหนได้... มึงกลับกินไข่ซะเกลี้ยงฟองเลยนะมึง”“หุบปากไปไอ้เต” ภาคินตอบนิ่งๆ ก่อนจะคว้าหมอนอิงใกล้ตั