تسجيل الدخولمشاركة
6. สั่งสอนคนอวดดี
تاريخ النشر:
2026-04-24 15:00:12ด้านฟูหลิง นางมิได้ใส่ใจที่จะหันไปมองผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีสักนิด ก็แน่ล่ะ… นางกับเขาก็เหมือนคนแปลกหน้า ไหนเลยอนุที่จำสิ่งใดมิได้อย่างตน จะแยแสสามีใจร้ายที่อยู่กับหญิงอื่น
บัดนี้สิ่งที่ฟูหลิงต้องการคืออาหารต่างหาก ซึ่งนางกำลังตั้งหน้าตั้งตากินเพื่อเพิ่มพลัง กระทั่งอิ่ม นางก็ออกมานั่งเล่นที่ลำธาร มีท่านหมอและหลี่โม่คอยประกบเช่นเคย ส่วนฉินอ๋องนั้น ยังคงพักผ่อนในกระโจมไม่มีทีท่าว่าจะออกมา “ท่านหมอ พอจะรู้พื้นเพ ภูมิหลังของข้าบ้างหรือไม่ ข้าอยากรู้ว่าตนเป็นใคร อายุเท่าใด มีพี่น้องหรือไม่ และนิสัยเก่า ๆ เป็นเช่นไร พอดีข้านึกอย่างไรก็นึกไม่ออก จึงอยากขอคำอธิบายที่สมเหตุสมผลจากท่านสักนิดเจ้าค่ะ” ฟูหลิงสงเสียงออดอ้อน ทว่าอีกฝ่ายกลับอึกอัก สุดท้ายจึงเป็นหลี่โม่ที่ตอบเอง “ท่านหมอเพิ่งพบกับอนุหลิงเป็นคราแรก และปกติท่านอ๋องก็ไม่เคยเล่าเรื่องท่านให้ใครฟัง หากอยากถามเอาความท่านคงต้องไปถามท่านอ๋องเองแล้ว” หลี่โม่ชักสีหน้าไม่พอใจใส่ ‘อีตานี่เคี่ยวพอ ๆ กับเจ้านายเลยแฮะ สงสัยจะไม่ชอบขี้หน้าเราเหมือนกัน ว่าแต่เจ้าของร่างไปทำอะไรให้พวกเขากันนะ ถึงได้มีท่าทางเหมือนโกรธแค้นกันมาสักสิบชาติได้’ ฟูหลิงก่นด่าอีกฝ่ายในใจ ก่อนจะหันมาหาบุรุษอีกคนที่น่าจะคุยง่ายกว่า “ท่านหมอ แล้วนี่เราจะไปที่ไหนกันหรือเจ้าคะ” ได้โอกาส ฟูหลิงก็พยายามตะล่อมถาม ภายหน้าจะได้หาทางหนีทีไล่ถูก “ชายแดนทางเหนือ” “ชายแดนทางเหนือ? ไปทำไมเจ้าคะ” คิ้วสวยขมวดเป็นปม ก่อนจะหันไปสำรวจรอบบริเวณอีกหน “ไปรบหรือเจ้าคะ” ถามออกไปโดยไม่คิดอะไร เพราะนางเห็นว่าขบวนนี้มีรถลากนับสิบ หากไม่ขนอาวุธก็น่าจะเป็นเสบียงประมาณนั้น “อนุหลิงช่างฉลาดนัก มองปราดเดียวก็รู้แล้ว ว่าเราจะไปที่ไหน” หลี่โม่เอ่ย ทว่าน้ำเสียงเขามันออกจะเหน็บแนมเล็กน้อย “ขนของเป็นคาราวานมุ่งหน้าไปชายแดนเช่นนี้ หากไม่ไปรบ จะบอกว่าท่านอ๋องขนของไปขายหรือท่านองครักษ์” ตอบกลับไม่เกรงกลัว อีกฝ่ายจึงละมือออกจากการกอดอก “นี่ท่าน” หลี่โม่ยกมือขึ้นชี้หน้าทันที “ทำไม…หรือไม่จริง ท่านอ๋องเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ บอกว่าไปค้าขาย ใครจะเชื่อ” ฟูหลิงแจ้งเหตุผลด้วยท่วงท่ายียวน ทว่ายังไม่ทันที่หลี่โม่จะได้ตอกกลับเอาคืน เสียงเย็นเยียบของผู้เป็นนายก็ดังมายุติสงครามขนาดหย่อมเสียก่อน “มีอันใดกัน” แววตาคมดุจับจ้องมายังคนสนิทสลับกับสตรีที่กำลังขยับกายลุกแล้วก็ย่อตัวให้เขาอย่างมีมารยาท “กระหม่อมกำลังชื่นชมความฉลาดเฉลียวของอนุหลิงพ่ะย่ะค่ะ นางแค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเราจะทำอันใด” องครักษ์หนุ่มยกยิ้ม พร้อมกับมองด้วยแววตาเย้ยหยัน เพราะคำพูดเขา เป็นการบอกผู้เป็นนายกลาย ๆ ว่าไป่ฮวานางรู้เรื่องขนเสบียง เหยียนตี้จึงโน้มหน้าเข้าไปหานาง แล้วเอ่ยด้วยเสียงเย็นชวนขนลุก “อย่าสู่รู้ให้มาก ประเดี๋ยวชีวิตเจ้าจะไม่ยืน” ฟูหลิงชะงักแต่ก็เพียงไม่นาน นางยังคงสบตาเขาโดยไม่เสหลบ นางอยากรู้ว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงชอบตั้งแง่ใส่นัก นางเป็นอนุเขา ควรได้รับความรักความเอ็นดูมันจึงจะถูก ทว่าตั้งแต่ฟื้นมา คนตรงหน้าก็เอาแต่ขู่ตลอดและไม่เคยพูดดีด้วยเลย “พระองค์มีความแค้นอันใดกับหม่อมฉันหรือเพคะ ไยไม่พูดออกมาตรง ๆ ทรงปดเรื่องที่หม่อมฉันเป็นอนุของพระองค์ใช่หรือไม่ มีอย่างที่ไหนวัน ๆ เอาแต่เย็นชาใส่อนุตน ทำอย่างกับคนเป็นศัตรู” ฟูหลิงคิดว่านางควรจะดับเครื่องชนไปเลยดีกว่า มิเช่นนั้นคนตรงหน้าต้องข่มเหงรังแกอยู่เรื่อย ๆ เป็นแน่ ‘ตายเป็นตาย สวรรค์คงไม่ให้เราเกิดใหม่ แล้วตายอีกรอบภายในสามสี่วันหรอกมั้ง’ นางคิดเข้าข้างตนเองเสร็จสรรพ ทว่า! ดูเหมือนนางจะคิดผิดถนัด “ว๊าย! ปล่อยนะ นี่ท่านจะทำอะไร” เสียงร้องโวยวายดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ลอยละลิ่วจากพื้นราวกับคนไร้น้ำหนัก “หลี่โม่ จัดการให้ทหารออกไปให้หมด ห้ามใครเข้ามายุ่มย่ามในกระโจมข้าเด็ดขาด” เสียงออกคำสั่งดังก้องไปทั่ว แม้แต่สตรีที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา ยังต้องถอยกลับไปยืนหลบด้านข้าง และไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ย เพราะก่อนนี้ตนได้ทำผิดเอาไว้ด้วย แม้หวังจินเยว่จะไม่พอใจเอามาก ๆ ถึงกระนั้นนางก็มิอาจคัดค้าน เพราะตนก็แค่สตรีที่คอยติดตามฉินอ๋อง ยังไม่เคยถูกเรียกให้ไปปรนนิบัติรับใช้ ต่างจากหญิงสาวที่ถูกแบกเข้าไป “คุณหนู อนุผู้นี้งดงามมากเลยเจ้าค่ะ” “เจ้าคิดว่าข้าตาบอดหรือ” หวังจินเยว่หันมาตำหนิด้วยเสียงรอดไรฟัน ทว่ามันกลับแผ่วเบานัก เพราะนางมิอาจแสดงท่าทีเกรี้ยวกราดออกมาได้ ยามนี้มีหลายดวงตาคอยจับจ้อง นางจึงต้องรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วเดินชมนกชมไม้ ราวกับมิมีเรื่องใดเคืองใจแม้แต่น้อย ทว่าความจริง นางอยากกรีดร้องและเข้าไปกระชากคนในกระโจมออกมาตบหลาย ๆ ทีต่างหาก ส่วนคนที่ถูกแบกเข้ามา ยามนี้นางถูกทิ้งลงบนบนพรมนุ่มที่ถูกปูเอาไว้ ตามมาด้วยร่างกำยำของฉินอ๋องที่ทาบทับลงทันที “ท่านจะทำอันใด ปล่อยข้านะ” ฟูหลิงยังคงดิ้นรน ทว่าแรงที่มีมันช่างน้อยนัก อีกทั้งคนที่ทาบทับก็ตัวใหญ่กว่าร่างนี้มาก “เจ้าสงสัยนักมิใช่หรือว่าตนเป็นอนุของข้าหรือไม่ อยากรู้ข้าก็จะพิสูจน์ให้ดู” สิ้นคำ เหยียนตี้ก็หันไปคว้าเอาจอกน้ำชาที่ตั้งอยู่บนตั่งมาเทใส่ปากนางก่อนจะโยนทิ้งไป ซึ่งชานี้มันได้สร้างความหงุดหงิดให้เขามาก เพราะมันมียาปลุกกำหนัดผสมอยู่ และเขาก็เผลอดื่มเข้าไปแล้ว เพียงแต่ดื่มไม่มาก เหยียนตี้จึงพอควบคุมสติตนเองได้ และยังรีบพาตน ออกมาจากกระโจม เพื่อไม่ให้ตนทำเรื่องไม่ควรกับสตรีที่วางยาเขา หากไม่ติดที่อีกฝ่ายเป็นบุตรสาวเจ้าเมืองหนานโจว ผู้ที่เคยมีบุญคุณกับเขามาก่อน ยามนี้หวังจินเยว่เป็นได้ถูกลงโทษไปแล้ว ทว่าเมื่อเขาออกมาด้านนอกกลับได้ฟังถ้อยคำอวดดีของไป่ฮวา ฉะนั้นเขาควรต้องสั่งสอนนางให้หลาบจำเสียบ้าง ภายหน้าจะได้ไม่กำแหง ต่อต้านเขาต่อหน้าผู้ใต้บังคับบัญชาอีก “ปล่อยนะคนใจร้าย ปล่อยข้า!” ฟูหลิงยังคงก่นด่าเขา เป็นเหตุให้อีกฝ่ายไม่รีรอที่จะลงโทษนางอย่างที่ตั้งใจ มือเรียวขยับลงไปรั้งชายกระโปรงขึ้น และดึงกางเกงซับในโยนทิ้งไป “อย่านะ! ปล่อยฉัน!” ฟูหลิงยังคงแผดเสียงด้วยความตื่นกลัว เพราะอีกฝ่ายไม่ได้อ่อนโยนกับนางแม้แต่น้อย ทันทีที่ด้านล่างไร้ซึ่งสิ่งป้องกัน เขาก็กดแท่งหยกเข้ามาโดยไม่รีรอ ฉินอ๋องช่างเย็นชาและเหี้ยมโหดนัก… “ฮึก… เจ็บ” ฟูหลิงคร่ำครวญอย่างน่าสงสาร ทว่าคนที่อยู่บนตัวกลับไม่เปล่งวาจาออกมาปลอบประโลมเลยสักนิด เหยียนตี้เพียงแต่ชะงักไปเล็กน้อย หลังสัมผัสได้ถึงความคับแน่นที่อยู่ภายใน ซึ่งก่อนหน้าเขาคิดว่านางมอบมันให้อ๋องชั่วไปแล้ว ทว่า...เขาคิดผิด ไป่ฮวายังบริสุทธิ์อยู่ "ทำไมท่านอ๋องใจร้ายกับลูกสาวฉันแบบนี้"
أحدث فصل
ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก] 38. สุขสมหวัง
ฟูหลิงนิ่งงันมองสามีที่ยังมีท่าทางของคนเมา ทว่ามันไม่มากเหมือนคราแรกที่ถูกพามา เพราะเท่าที่เห็นยามนี้เขาดูมีสติดี ไม่พร่ำไปเรื่อย และยังลุกขึ้นมาต่อว่าพระนัดดาตนอีก “เสแสร้งเก่งจริงนะเพคะ” นางเอ่ยเย้า ก่อนจะนั่งลงบนเตียง คนตัวโตจึงรีบขยับเข้ามาโอบเอว “หากไม่ทำเช่นนี้จะได้กอดเจ้าง่าย ๆ หรือ” เหยียนตี้ป้อนคำหวาน ก่อนจะเกยคางบนไหล่ชายารัก แล้วซุกใบหน้าลงที่ซอกคอขาว นำพาให้บ่าวที่คอยรับใช้ต้องรีบพากันออกไป “อื้อ...เจ้าเล่ห์เหลือเกินนะเพคะ” ฟูหลิงตำหนิไม่จริงจัง “พี่ทำเพื่อเจ้านะน้องหญิง” เหยียนตี้เอ่ยบอกเสียงพร่า ก่อนจะยกมือขึ้นมารั้งให้นางหันมาหากัน นัยน์ตาคมทอดมองใบหน้าอ่อนหวานที่อยู่ห่างแค่เพียงคืบ ก่อนจะค่อย ๆ ใช้นิ้วเกลี่ยแก้มเนียนที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ ซึ่งมันน่ามองยิ่งนักสำหรับเหยียนตี้ “น้องหญิงเจ้ารู้หรือไม่ว่าแต่ละวันพี่คิดถึงเจ้ามากเพียงใด” ถ้อยคำหวานถูกเปล่งออกมาพร้อมสายตากรุ้มกริ่ม ฟูหลิงส่งเสียงหัวระเบา ๆ ให้กับท่าทางเจ้าชู้ของสามี ดูท่าที่เขาปากหวานได้ถึงเพียงนี้ คงเป็นฤทธิ์สุราขับกล่อมกระมัง “มากแค่ไหนหรือเพคะ” นางแสร้งเย้าเขา พร้อมกับขยับกายขึ้นมานั่งคร่อมผู้
ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก] 37. ช่างเอาใจ
ไม่นานนักความเงียบงันอันเปี่ยมสุขก็ถูกรบกวนด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเหล่าคนสนิท ตามด้วยเสียงกระซิบกระซาบถึงความอบอุ่นและความรักที่ฉินอ๋องมีต่อพระชายา เหยียนตี้จึงคลายริมฝีปากตนออก ก่อนจะเอ่ยตำหนิไม่จริงจังนัก “ขัดใจจริงคนพวกนี้ น่าลงโทษให้หลังลายจริง ๆ” “วันมงคลนะเพคะ อย่าทรงหงุดหงิดเลย เรารีบไปเข้าพิธีกันเถิดเพคะ” คนในอ้อมกอดส่งสายตามีเลศนัยให้ ผู้เป็นสามีจึงยิ้มกริ่ม ก่อนจะพาร่างอรชรของชายารักตนออกไป เหยียนตี้ก้าวเดินออกมาอย่างมั่นคง ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่กำลังจับจ้องเขาและคนในอ้อมกอด ซึ่งบัดนี้ใบหน้างามได้ซบลงที่ไหล่แกร่งอย่างมีความสุข ฟูหลิงกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาและเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นในยามนี้ ซึ่งมันช่างน่าอัศจรรย์ยิ่ง จากชีวิตที่เคยยากลำบากมาตั้งแต่เป็นนักฆ่าในโลกปัจจุบัน จนมาเกิดใหม่ในโลกนิยายที่ตนเป็นผู้เขียนขึ้นมา ไม่มีช่วงเวลาที่ได้พบกับความสุขอย่างจริงจังเลย และนับจากนี้ หวังว่าบทสรุปตอนท้าย มันจะสมปรารถนาเสียที ในเมื่อพระเอกและนางร้ายรวมถึงตัวประกอบของเรื่องมีครอบครัวที่ผาสุกแล้ว เช่นนั้นต่อจากนี้ไป มันก็ควรเป็นเวลาของนางเอกแล้วมิใช่หรือ “คิดสิ่งใดอยู่ฮ
ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก] 36. อดทน
เวลาต่อมา หลังจากพูดคุยกันต่อพักใหญ่ ฟูหลิงก็ถูกเชิญไปพักที่จวนของตนเอง โดยมีสองพี่น้องตามมาส่ง และอยู่พูดคุยกันต่อพักหนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกันกลับ และเมื่อไม่มีคนพูดคุยด้วย ฟูหลิงก็เริ่มรู้สึกอ้างว้างขึ้นมา แม้รอบตัวจะมีคนคุ้นหน้าอยู่ด้วยก็ตาม ทว่าสำหรับนางแล้ว ใครอยู่ด้วย มันก็ไม่เหมือนฉินอ๋อง ซึ่งมันก็เป็นปกติของสามีภรรยา “พระชายา เข้าบรรทมเถิดเพคะ” จินจูท้วงด้วยความเป็นห่วง เพราะนี่เลยเวลานอนมาพอสมควรแล้ว “จินจู ทำไมห้าวันมันถึงเหมือนห้าปีเช่นนี้ล่ะ ข้าคิดถึงท่านอ๋องมากเลย เขาจะคิดถึงข้าบ้างไหมนะ” ฟูหลิงรำพึงโดยไม่ได้หันกลับมามองผู้ที่ตนเอ่ยด้วยแม้แต่น้อย “คิดถึงสิ พี่คิดถึงเจ้าที่สุด” เสียงคุ้นหูดังขึ้น ทำให้ร่างอรชรที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างต้องรีบหันกลับมา “ยอดดวงใจของพี่” เหยียนตี้อ้าแขนรอภรรยาตัวน้อยที่โผเข้าหาตน “ท่านอ๋องมาได้อย่างไรเพคะ” “พี่คิดถึงเจ้าเลยลอบออกมา” ฟูหลิงรีบขยับถอยออก หมายจะตำหนิเขา ทว่าการเผยอปากของนาง กลับกลายเป็นการเปิดทางให้อีกฝ่ายได้สอดลิ้นอุ่นเข้ามา และใจที่โหยหาก็บอกให้นางคล้อยตาม อย่าได้ต่อต้านสัมผัสของสามีเป็นอันขาด และมันก็นำไปสู่บทรักในที่สุด ครึ่
ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก] 35. หวั่นกลัว
ณ จวนโหว ฟูหลิงกำลังย่อกายให้ไท่ฮูหยิน ผู้ที่เคยเอ็นดูนางอย่างจริงใจ “ฟูหลิงคารวะไท่ฮูหยิน และต้องขออภัยที่คราวก่อนหลอกลวง หมายใช้ประโยชน์จากความเมตตาของไท่ฮูหยิน วันนี้ฟูหลิงสำนึกผิดแล้ว ขอเชิญไท่ฮูหยินลงโทษได้ตามสบายเจ้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยโดยไม่กล้าเงยขึ้นมองหน้าผู้ที่นั่งหน้าขรึมเลยสักนิด ทว่าไม่นานใบหน้านี้กลับเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน และยังเผยยิ้มอ่อนให้ด้วย “เด็กดีมานี่เถิด ย่าแค่เย้าเจ้าเล่นเท่านั้น มานั่งนี่มา อินหลางเล่าให้ย่าฟังหมดแล้ว เจ้าอย่าได้รู้สึกผิดกับเรื่องเหล่านั้นเลย หากเจ้าเป็นคนชั่วช้าอย่างที่ว่า มีหรือสวรรค์จะเมตตาถึงเพียงนี้” คนแก่กล่าวอย่างมีเหตุผล “ใช่ ๆ หากอาสะใภ้เป็นคนชั่วจริง สวรรค์ไม่มีทางให้พระองค์ได้ครองคู่กับเสด็จอาฉินอ๋องเป็นแน่ ท่านย่าพูดถูกเจ้าค่ะ หลานเห็นด้วย” ตันหยางรีบสำทับคำ ตามด้วยเสียงของตันหยง “ก็จริงนะฟูหลิง ฉะนั้นเจ้าอย่าได้คิดว่าตนทำเรื่องไม่ดีเป็นเด็ดขาด ประเดี๋ยวมันจะส่งผลถึงเจ้าตัวน้อยในครรภ์ด้วย” “หา! อะไรนะ นะ…นี่ฟูหลิงตั้งครรภ์แล้วหรือ” ไท่ฮูหยินรีบหันมาถามหลานสะใภ้ตนที่นั่งอยู่ไม่ไกล “เจ้าค่ะ สองเดือนแล้ว” ตันหยงเอ่ยตอบ ที่นางรู้ เพราะ
ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก] 34. สร้างตัวตนใหม่
เวลาต่อมา เมื่อทั้งคู่ทานอาหารเรียบร้อยแล้ว เหยียนตี้ก็พาภรรยารักตนออกมาเดินเล่น และท่าทางเขาดูใจเย็นมาก “ท่านอ๋อง เรื่องศึกสงครามเป็นอย่างไรบ้างเพคะ” ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่ รอคำตอบจากเขาด้วยใจจดจ่อ “หลังจากช่วยเจ้าออกมาได้ พี่ก็นำทัพบุกโจมตีพวกมันทันที ฝ่ายนั้นสูญเสียไปมาก แม้จะมีทัพเสริมที่องค์หญิงใหญ่ส่งมาช่วย ก็ไม่อาจเอาชนะได้ สุดท้ายฝ่ายนั้นจึงยอมแพ้ ขอเจรจาสงบศึก โดยยอมส่งบรรณาการให้เราทุกปี รวมถึงเมืองที่เราตีมาได้เมื่อคืน แคว้นเหลียงก็ยินดียกให้ ขอเพียงเราไม่โจมตีอีกก็พอ” “หา! เพียงแค่คืนเดียว พระองค์ทรงกรีธาทัพบุกยึดเมืองมาได้เลยหรือเพคะ” ดวงตาคู่สวยโตเท่าไข่ห่านแล้วในยามนี้ “หึหึ ที่เราทำสำเร็จได้ก็เพราะอาวุธของเจ้าช่วยเอาไว้มาก ทหารของเราแทบไม่ต้องทำอันใดเลย ฝ่ายนั้นขี้ขลาดมาก พอได้ยินเสียงตูมตาม ก็พากันตื่นกลัวหนีหายไปหมด ก่อนหน้านี้ที่ทำเป็นเก่ง คงเป็นเพราะเห็นว่าฝ่ายตนเองมีอาวุธร้ายกระมัง” “เช่นนั้น เราก็ไม่ต้องทำสงครามแล้วใช่ไหมเพคะ” ฟูหลิง นึกหวั่น นางเกรงว่าฉินอ๋องจะใช้อาวุธที่ตนสร้าง แสวงหาผลประโยชน์ เพื่อขยายขอบเขตแผ่นดินในวันหน้า “เจ้าอย่ากังวลไปเลยนะ อาวุธที่เ
ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก] 33. ไม่คาดคิด
สายของวันใหม่… เปลือกตาเรียวงามก็ได้เปิดขึ้นมาอีกครั้ง คิ้วสวยผูกกันเป็นปมอย่างไม่เข้าใจ เพราะภาพตรงหน้าคือแผงอกแกร่งที่ดูคุ้นตา นางจึงค่อย ๆ ขยับใบหน้าขึ้นไปมองอย่างเชื่องช้า ‘นี่เรายังไม่ตายหรือ ถึงได้มาอยู่ในอ้อมกอดเขา’ ฟูหลิงนึกในใจ พร้อมกับยกมือขึ้นลูบแก้มสากที่มีหนวดขึ้นรำไร ราวกับต้องการจะดูให้แน่ชัดว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือเรื่องจริงหรือไม่ “เด็กดี ตื่นแล้วหรือ” เหยียนตี้เอ่ยพร้อมกับขยับขึ้นมาคร่อมร่างที่ตนกอด ก่อนจะเผยยิ้มอ่อนเอ็นดูผู้ที่มองตนตาแป๋ว “ท่านอ๋อง หม่อมฉันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเพคะ” “พี่พาเจ้ากลับมาเอง ทำไมหรือ” เหยียนตี้เอ่ยพร้อมกับยกมือเรียวขึ้นมาเกลี่ยแก้มเนียนแผ่วเบา แววตาที่เผยออกมาช่างกรุ้มกริ่มนัก และท่าทางเจ้าชู้นี้เขาไม่เคยทำให้นางเห็นมาก่อน ฟูหลิงจึงรีบหันหนี ในใจครุ่นคิดถึงการกระทำของเขา ที่ดูอ่อนโยนมากกว่าแต่ก่อนนัก ‘นี่เขาไม่โกรธที่เราพูดเช่นนั้นหรือ’ นางนึกถึงเรื่องเมื่อวานก่อนที่ตนจะจากไป ฟูหลิงได้เอ่ยตัดสัมพันธ์กับเขา นางย้ำถึงสองคราว่าตนมิได้มีใจให้ ที่ทำดีก็เพื่อหาทางรอดให้กับตนเอง ทุกอย่างแค่เรื่องหลอกลวง แต่ความจริงแล้ว ที่ฟูหลิงเอ่ยเช่
ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก] 7. ข่มเหง
แม้จะเป็นเช่นนั้น ฉินอ๋องก็หาได้อ่อนโยน เมื่อแก่นกายถูกฝังลงไปจนมิด ร่างกำยำก็เริ่มขยับเอวสอบของตน เพื่อสร้างความคุ้นชิน ซึ่งมันก็ยากนัก เพราะร่องรักด้านล่างนี้ยังใหม่ และที่สำคัญ เขาไม่ได้เล้าโลมนางให้เกิดกำหนัดก่อนทำ การเคลื่อนตัวมันจึงยากลำบาก แม้แต่ตัวเขาเองยังต้องกัดฟันทนกับความทรมานที่มันคับแ
ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก] 5. ความทรงจำขาดหาย
ฟูหลิงพยักหน้ารับอย่างจำยอม มิเช่นนั้นอีกฝ่ายคงรังแกนางมากกว่านี้เป็นแน่ และเมื่อเขาปล่อยมือ นางก็รีบขยับหมายจะกลับไปนั่งที่เดิม แต่ยังไม่ทันไร เอวขอดก็ถูกมือเรียวรั้งให้หยุดนิ่งอีกหน ตามมาด้วยเสียงกดต่ำบังคับอย่างชัดเจน “แผลบนหัวยังไม่ได้ใส่ยา” กล่าวพร้อมกับดึงนางมาใกล้ ก่อนจะแกะปมเชือกเพื่อเอามั
ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก] 4. ก้อนหินไร้ใจ
ฟูหลิงยังคงนิ่งงันและรู้สึกว่ามันไม่ค่อยสมเหตุสมผล หากนางเป็นอนุของฉินอ๋องจริง ไยเขาถึงมองนางเหมือนเป็นศัตรู “ขะ…ข้าเป็นอนุของท่านจริงหรือเจ้าคะ” “พูดจาให้มันดีดี หม่อมฉัน พระองค์ เพคะ มิใช่เอาวาจาบ้านเกิดตนเองมาใช้กับข้าเช่นนี้” คนตรงหน้าตำหนิเสียงเรียบ ‘เป็นอ๋องที่บ้าอำนาจซะด้วย เสียทีที่เกิดม
ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก] 3. เรื่องมหัศจรรย์
บนเตียงไม้เก่าในเรือนหลังหนึ่ง ร่างอรชรที่หมดสติไปสองวันกำลังเปิดเปลือกตาขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อปรับภาพตรงหน้าชัดเจนแล้ว คิ้วสวยก็เริ่มผูกกันเป็นปม “ที่นี่ที่ไหนกัน” หญิงสาวพึมพำแผ่วเบา จากนั้นจึงพยายามขยับลุกนั่งแล้วมองไปรอบห้อง “ไม่ใช่โรงพยาบาลเหรอ” คนเจ็บพร่ำเพ้ออย่างไม่เข้าใจ กระทั่งก้มลงสำรวจร
قد تعجبك أيضًا
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.9K وجهات النظرแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.9K وجهات النظرพระชายาสุดหวงของท่านอ๋องคลั่งรัก
ชาไทยเย็น44.4K وجهات النظرร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong26.0K وجهات النظرเล่ห์ร้าย รักต้องห้าม
กัวซืออวี่104 وجهات النظرรอวันดอกวสันต์เบ่งบาน
ม่านอวี้63 وجهات النظرนางกำนัลสายดอง
Qian Qiu Jui เชียนชิวจุ้ย217 وجهات النظرวาสนานาง
ชะลาล่า/Chalala68 وجهات النظر
