LOGINเพราะก่อนนี้ฟูหลิงถูกสามีจับกินจนสลบไป พอตื่นขึ้นมาก็เหลือแค่สาวใช้ข้างกาย และองครักษ์อีกสิบคนที่เดินไปมาในจวน รวมถึงหวังจินเยว่ ผู้ที่บอกว่าตนก็เป็นอนุฉินอ๋องเช่นกัน
พอถูกคนที่มีฐานะเท่ากันก่นด่า มีหรือนางจะยอมลงให้ง่าย อีกทั้งยามนี้ร่างกายตนก็หายดีแล้วด้วย ใครร้ายมา ฟูหลิงจะคืนให้สิบเท่าเลยคอยดู “นางคนชั้นต่ำไร้สกุล นี่เจ้ากล้าต่อว่าข้าที่เป็นถึงบุตรสาวท่านเจ้าเมืองหนานโจวหรือ ข้าจะให้ท่านพ่อจัดการเจ้า” “เชิญ! รีบขี่ม้าไปฟ้องเลย อย่ามาอยู่ให้รกหูรกตา” สิ้นคำฟูหลิงก็คว้าเอาม้วนกระดาษกลับคืน ก่อนจะหันมาจูงแขนคนของตนหมายจะพาเดินออกไป ทว่าหวังจินเยว่หรือจะยอม “จับมันไว้! วันนี้ข้าจะสั่งสอนมันให้รู้สำนึก วันหน้าจะได้ไม่ปากเก่งเช่นนี้อีก เจ้าอย่าหวังว่าจะมีใครมาช่วยได้เลย” หวังจินเยว่ยกยิ้ม เมื่อเห็นคนของตนจับนายบ่าวทั้งสองไว้มั่นแล้ว ก่อนจะย่างสามขุมเข้ามาอย่างย่ามใจ ทว่ายังไม่ทันที่จินเยว่จะได้ง้างมือเพื่อตบอีกฝ่าย ร่างที่สวมใส่อาภรณ์สวยสด กลับกระเด็นลอยไปคุดคู้อยู่ที่พื้นเสียแล้ว “คุณหนูหวัง! ตายแล้ว! เจ้าถีบนายข้าได้เยี่ยงไร” แม่นมจางร้องลั่นสวน ก่อนจะรีบวิ่งมาประคองผู้เป็นนายให้ลุกขึ้น “พวกเจ้ารีบจัดการมัน เอาไปถ่วงน้ำได้ยิ่งดี” หวังจินเยว่สั่งการเสียงแผ่วเบา มือนั้นก็ยกขึ้นชี้หน้าคนที่กล้าถีบตน “ถะ…ถ่วงน้ำ ไม่ได้นะเจ้าคะ หากท่านอ๋องทราบจะทำเช่นไร” แม่นมจางรีบเตือนสติผู้เป็นนาย “ท่านอ๋องไยดีนางเสียที่ไหน มิเช่นนั้นจะขังแล้วให้คนเฝ้าไว้เช่นนี้หรือ รีบเอาตัวมันไปประเดี๋ยวนี้ ข้าอยากเห็นมันตาย!” หวังจินเยว่จ้องสตรีที่ทำร้ายตนอย่างเคียดแค้น ฟูหลิงยกยิ้มอย่างไม่หวาดหวั่น แม้ยามนี้สองแขนจะถูกจับตรึงเอาไว้ก็ตาม “มาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะตาย” สิ้นคำนางก็ออกแรงขยับแขนตนเอง ก่อนจะเหวี่ยงมาทางด้านหน้า ทำให้สาวใช้ทั้งสองนางที่ไม่ได้ตั้งหลักขณะยืน เซถลามาชนกันในทันที จากนั้นฟูหลิงก็หันมาจัดการถีบสาวใช้ที่จับคนของตน จนกระเด็นไปคนละทาง ก่อนจะตรงไปหาคุณหนูหวังที่กำลังยืนตะลึงงัน “เจ้ามานี่เลย! คิดจะเอาข้าถ่วงน้ำหรือ” กล่าวพร้อมกับขยุ้มศีรษะอีกฝ่ายดึงให้เดินตามอย่างทุลักทุเล แม้จะมีคนวิ่งมาขวางและคอยฉุดดึง ถึงกระนั้นสตรีสี่ห้านางก็ไม่อาจห้ามได้ เพราะเข้าใกล้คราใด เป็นต้องถูกฝ่าเท้าของฟูหลิงทุกครั้ง และไม่กี่อึดใจต่อมา คุณหนูหวังก็ถูกลากจนมาถึงขอบสระบัว ที่กำลังชูช่อเบ่งบานอย่างงดงาม จากนั้นฟูหลิงก็ปล่อยมือจากผมของอีกฝ่าย นางเผยยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นหวังจินเยว่จ้องหน้าอย่างเคียดแค้น “เจ้าไม่ได้ตายดีแน่ม่านฟูหลิง!” นิ้วขาวยกขึ้นชี้หน้า “หึหึ ข้าน่ะไม่ตายง่าย ๆ หรอก แต่เจ้าน่ะ ไม่แน่ เจ้าคิดจะจับข้าถ่วงน้ำหรือ แม่คนงามงั้นเจ้าไปรอข้าที่นรกก่อนแล้วกัน” สิ้นคำ ฝ่าเท้าของฟูหลิงก็ถีบเข้าที่ร่างของคนตรงหน้าอีกหน ตูม! ผิวน้ำสาดกระเซ็นเป็นวงกว้างในทันที ตามมาด้วยเสียงร้องตื่นตระหนกของบ่าวไพร่ ที่ทั้งคลานและเดินโซเซตรงมา หมายจะช่วยนายของตน ด้านแม่นมจางวิ่งมาหมายจะผลักคนที่ทำให้นายตนตกน้ำ ทว่าฟูหลิงกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ทำให้หญิงวัยสี่สิบต้องเป็นฝ่ายพลัดตกลงไปเอง ฟูหลิงส่งเสียงหัวเราะชอบใจ เพราะภาพตรงหน้ามันชวนให้ขันยิ่งนัก ทันทีที่หวังจินเยว่ขยับลุกขึ้นจากน้ำได้ เนื้อตัวก็เต็มไปด้วยโคลนตม เพราะน้ำในสระบัวมันเหลือไม่มาก พอตกลงไป โคลนตมจึงติดขึ้นมาโดยง่าย ตัวนางจึงดำเมี้ยมสกปรกยิ่ง “อนุหลิงเรารีบเข้าเรือนกันเถิดเจ้าค่ะ” จินจูก้าวเข้ามารั้งแขนผู้เป็นนาย เพราะเกรงว่าหากอยู่ต่ออาจถูกเล่นงานอีก “อืม” ฟูหลิงหันมายิ้มอ่อนให้สาวใช้ตน ก่อนจะโบกมือใส่คนที่กำลังถูกประคองขึ้นมาจากน้ำโคลน “ข้าไปนะ วันหลังเราค่อยมาเล่นกันใหม่ เจ้ารีบไปอาบน้ำอาบท่าเถิด เหม็นจะแย่” ยังมิวายตอกย้ำด้วยการขยับมือไปมาตรงจมูกให้อีกฝ่ายเคียดแค้น “ข้าจะฆ่าเจ้า! นางฟูหลิง ว๊าย…แหวะ” หวังจินเยว่ถึงกับโก่งคออาเจียน เพราะลืมตัวเผลอพูดจนทำให้ดินโคลนเข้าปาก เป็นเหตุให้ผู้ที่ยืนมองอยู่ขบขันจนท้องแข็ง “อนุหลิงไปเถิดเจ้าค่ะ” จินจูรีบลากผู้เป็นนายกลับเข้าเขตเรือน ก่อนจะปิดประตูและลงกลอนเอาไว้ด้วย “จินจู เจ้าเห็นหรือไม่ หวังจินเยว่กินโคลนเข้าไปตั้งมาก” มือขาวยกขึ้นมากุมท้องตน พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะลั่นสวนหน้าเรือน “คนอะไร มีข้าวให้กินไม่ยอมกิน มากินโคลนเสียได้” “อนุหลิงไม่คิดว่าตนทำรุนแรงเกินไปหรือเจ้าคะ ทั้งเตะทั้งถีบ สตรีดีดีที่ไหนเขาทำกัน หากท่านอ๋องทรงทราบ เป็นได้ถูกลงโทษอีกกระมัง ท่านไม่อยากออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ้างหรือเจ้าคะ” จินจูเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี เพราะตั้งแต่ตนมาอยู่รับใช้อนุหลิง ผู้เป็นนายก็ยังไม่ได้ออกไปไหนเลย ตั้งแต่ตนมาอยู่รับใช้ ก็ได้รับคำสั่งให้คอยสอดส่องเฝ้าดูแล อย่าให้อนุผู้นี้ออกไปเที่ยวเล่นหรือออกนอกจวนเป็นอันขาด “แล้วเจ้าจะให้ข้ายืนนิ่ง ให้หวังจินเยว่ตบหรือ ไม่มีทาง! เจ้าเคยได้ยินคำนี้หรือไม่ เปิดก่อนได้เปรียบ” จินจูขมวดคิ้วทันที “ไม่เคยเจ้าค่ะ” ฟูหลิงมองหน้าอีกฝ่ายก่อนจะยิ้มเอ็นดู ‘เคยได้ยินก็แปลกแล้ว นี่มันเป็นคำพูดของคนยุคปัจจุบันที่ชอบใช้กัน เจ้าจะไปรู้ได้ไง’ นางตอบคนตรงหน้าในใจ ฟูหลิงมองท่าทางฉงนของสาวใช้แล้วก็ยิ้มอ่อน ก่อนจะเอ่ยบอกให้นางเข้าใจความหมายที่ตนสื่อ “ข้าไม่ชอบเป็นที่รองมือรองเท้าใคร โดยเฉพาะคนที่จ้องแต่จะเล่นงานเรา ฉะนั้น…ข้าต้องลงมือก่อน คิดดูนะถ้าเราไม่ตอบโต้ หวังจินเยว่ก็ต้องรังแกเราอยู่เรื่อย ๆ แต่ถ้าเราตั้งกำแพงเอาไว้ นางก็จะไม่กล้าลงมือ” “แน่ใจหรือเจ้าคะ บ่าวเกรงแต่ว่านางจะลงมือหนักกว่าเดิมสิไม่ว่า” จินจูเอ่ย พร้อมกับลอบมองผู้เป็นนาย “เจ้ากลัวหรือ?” ฟูหลิงยื่นหน้าเข้าใกล้ อีกฝ่ายจึงยิ้มแหยส่งให้ก่อนจะเอ่ยว่า “คุณหนูหวังเป็นถึงบุตรสาวท่านเจ้าเมืองนะเจ้าคะ และนางยังเป็นที่โปรดปรานของท่านอ๋องอีก ซึ่งมันต่างจากท่านนัก” ประโยคท้ายกลับแผ่วลง ฟูหลิงฟังแล้วก็ยิ้มแห้ง “จริงอย่างเจ้าว่า หวังจินเยว่เป็นลูกสาวเจ้าเมืองนั้นไม่เท่าไหร่ ทว่านางดันเป็นคนโปรดของตาอ๋องขี้เก๊กนั่นด้วยนี่สิ อ๊ะ! เจ้าตีข้าทำไม” ฟูหลิงยู่หน้าใส่ทันที “ก็ใครใช้ให้ท่านตำหนิท่านอ๋องเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ หากมีคนมาได้ยินแล้วเอาไปรายงาน ศีรษะท่านเป็นได้หลุดออกจากบ่าแน่” จินจูหันซ้ายแลขวาอย่างตื่นกลัว เพราะเกรงจะมีคนผ่านมา “ใครจะมาได้ยินที่เราพูดกันล่ะ ในเรือนนี้มีใครแยแสเราที่ไหน ขนาดเรียกใช้งานยังต้องพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้าชักสงสัยแล้วล่ะว่าตนเองเป็นอนุท่านอ๋องอย่างที่เขาบอกหรือเปล่า” คิ้วสวยเริ่มขมวดเป็นปม เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ฉินอ๋องบอกเล่าให้ฟัง “ท่านก็พูดไปเรื่อยนะเจ้าคะ หากท่านไม่ได้เป็นอนุของท่านอ๋อง ท่านอ๋องไม่มีทางพาท่านมาอยู่ที่นี่หรอกเจ้าค่ะ ที่ไม่ค่อยใส่ใจท่าน อาจเป็นเพราะอนุหลิงจำสิ่งใดไม่ได้กระมัง จึงไม่อยากทำให้ท่านต้องลำบากใจ” จินจูให้เหตุผลที่น่าจะเป็น ฟูหลิงจึงได้แต่ยิ้มแหยในความไม่ประสาของอีกฝ่าย ‘เหอะ! คนแบบนั้นหรือกลัวข้าลำบากใจ มีแต่จะทำให้ข้าเป็นทุกข์น่ะสิไม่ว่า คอยดูเถอะกลับมาเมื่อไหร่ แม่จะเอาคืนให้สาสมเชียว’ นึกพร้อมกับกำมือแน่น แววตาหรือก็มุ่งมั่นมากฟูหลิงนิ่งงันมองสามีที่ยังมีท่าทางของคนเมา ทว่ามันไม่มากเหมือนคราแรกที่ถูกพามา เพราะเท่าที่เห็นยามนี้เขาดูมีสติดี ไม่พร่ำไปเรื่อย และยังลุกขึ้นมาต่อว่าพระนัดดาตนอีก “เสแสร้งเก่งจริงนะเพคะ” นางเอ่ยเย้า ก่อนจะนั่งลงบนเตียง คนตัวโตจึงรีบขยับเข้ามาโอบเอว “หากไม่ทำเช่นนี้จะได้กอดเจ้าง่าย ๆ หรือ” เหยียนตี้ป้อนคำหวาน ก่อนจะเกยคางบนไหล่ชายารัก แล้วซุกใบหน้าลงที่ซอกคอขาว นำพาให้บ่าวที่คอยรับใช้ต้องรีบพากันออกไป “อื้อ...เจ้าเล่ห์เหลือเกินนะเพคะ” ฟูหลิงตำหนิไม่จริงจัง “พี่ทำเพื่อเจ้านะน้องหญิง” เหยียนตี้เอ่ยบอกเสียงพร่า ก่อนจะยกมือขึ้นมารั้งให้นางหันมาหากัน นัยน์ตาคมทอดมองใบหน้าอ่อนหวานที่อยู่ห่างแค่เพียงคืบ ก่อนจะค่อย ๆ ใช้นิ้วเกลี่ยแก้มเนียนที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ ซึ่งมันน่ามองยิ่งนักสำหรับเหยียนตี้ “น้องหญิงเจ้ารู้หรือไม่ว่าแต่ละวันพี่คิดถึงเจ้ามากเพียงใด” ถ้อยคำหวานถูกเปล่งออกมาพร้อมสายตากรุ้มกริ่ม ฟูหลิงส่งเสียงหัวระเบา ๆ ให้กับท่าทางเจ้าชู้ของสามี ดูท่าที่เขาปากหวานได้ถึงเพียงนี้ คงเป็นฤทธิ์สุราขับกล่อมกระมัง “มากแค่ไหนหรือเพคะ” นางแสร้งเย้าเขา พร้อมกับขยับกายขึ้นมานั่งคร่อมผู้
ไม่นานนักความเงียบงันอันเปี่ยมสุขก็ถูกรบกวนด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเหล่าคนสนิท ตามด้วยเสียงกระซิบกระซาบถึงความอบอุ่นและความรักที่ฉินอ๋องมีต่อพระชายา เหยียนตี้จึงคลายริมฝีปากตนออก ก่อนจะเอ่ยตำหนิไม่จริงจังนัก “ขัดใจจริงคนพวกนี้ น่าลงโทษให้หลังลายจริง ๆ” “วันมงคลนะเพคะ อย่าทรงหงุดหงิดเลย เรารีบไปเข้าพิธีกันเถิดเพคะ” คนในอ้อมกอดส่งสายตามีเลศนัยให้ ผู้เป็นสามีจึงยิ้มกริ่ม ก่อนจะพาร่างอรชรของชายารักตนออกไป เหยียนตี้ก้าวเดินออกมาอย่างมั่นคง ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่กำลังจับจ้องเขาและคนในอ้อมกอด ซึ่งบัดนี้ใบหน้างามได้ซบลงที่ไหล่แกร่งอย่างมีความสุข ฟูหลิงกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาและเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นในยามนี้ ซึ่งมันช่างน่าอัศจรรย์ยิ่ง จากชีวิตที่เคยยากลำบากมาตั้งแต่เป็นนักฆ่าในโลกปัจจุบัน จนมาเกิดใหม่ในโลกนิยายที่ตนเป็นผู้เขียนขึ้นมา ไม่มีช่วงเวลาที่ได้พบกับความสุขอย่างจริงจังเลย และนับจากนี้ หวังว่าบทสรุปตอนท้าย มันจะสมปรารถนาเสียที ในเมื่อพระเอกและนางร้ายรวมถึงตัวประกอบของเรื่องมีครอบครัวที่ผาสุกแล้ว เช่นนั้นต่อจากนี้ไป มันก็ควรเป็นเวลาของนางเอกแล้วมิใช่หรือ “คิดสิ่งใดอยู่ฮ
เวลาต่อมา หลังจากพูดคุยกันต่อพักใหญ่ ฟูหลิงก็ถูกเชิญไปพักที่จวนของตนเอง โดยมีสองพี่น้องตามมาส่ง และอยู่พูดคุยกันต่อพักหนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกันกลับ และเมื่อไม่มีคนพูดคุยด้วย ฟูหลิงก็เริ่มรู้สึกอ้างว้างขึ้นมา แม้รอบตัวจะมีคนคุ้นหน้าอยู่ด้วยก็ตาม ทว่าสำหรับนางแล้ว ใครอยู่ด้วย มันก็ไม่เหมือนฉินอ๋อง ซึ่งมันก็เป็นปกติของสามีภรรยา “พระชายา เข้าบรรทมเถิดเพคะ” จินจูท้วงด้วยความเป็นห่วง เพราะนี่เลยเวลานอนมาพอสมควรแล้ว “จินจู ทำไมห้าวันมันถึงเหมือนห้าปีเช่นนี้ล่ะ ข้าคิดถึงท่านอ๋องมากเลย เขาจะคิดถึงข้าบ้างไหมนะ” ฟูหลิงรำพึงโดยไม่ได้หันกลับมามองผู้ที่ตนเอ่ยด้วยแม้แต่น้อย “คิดถึงสิ พี่คิดถึงเจ้าที่สุด” เสียงคุ้นหูดังขึ้น ทำให้ร่างอรชรที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างต้องรีบหันกลับมา “ยอดดวงใจของพี่” เหยียนตี้อ้าแขนรอภรรยาตัวน้อยที่โผเข้าหาตน “ท่านอ๋องมาได้อย่างไรเพคะ” “พี่คิดถึงเจ้าเลยลอบออกมา” ฟูหลิงรีบขยับถอยออก หมายจะตำหนิเขา ทว่าการเผยอปากของนาง กลับกลายเป็นการเปิดทางให้อีกฝ่ายได้สอดลิ้นอุ่นเข้ามา และใจที่โหยหาก็บอกให้นางคล้อยตาม อย่าได้ต่อต้านสัมผัสของสามีเป็นอันขาด และมันก็นำไปสู่บทรักในที่สุด ครึ่
ณ จวนโหว ฟูหลิงกำลังย่อกายให้ไท่ฮูหยิน ผู้ที่เคยเอ็นดูนางอย่างจริงใจ “ฟูหลิงคารวะไท่ฮูหยิน และต้องขออภัยที่คราวก่อนหลอกลวง หมายใช้ประโยชน์จากความเมตตาของไท่ฮูหยิน วันนี้ฟูหลิงสำนึกผิดแล้ว ขอเชิญไท่ฮูหยินลงโทษได้ตามสบายเจ้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยโดยไม่กล้าเงยขึ้นมองหน้าผู้ที่นั่งหน้าขรึมเลยสักนิด ทว่าไม่นานใบหน้านี้กลับเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน และยังเผยยิ้มอ่อนให้ด้วย “เด็กดีมานี่เถิด ย่าแค่เย้าเจ้าเล่นเท่านั้น มานั่งนี่มา อินหลางเล่าให้ย่าฟังหมดแล้ว เจ้าอย่าได้รู้สึกผิดกับเรื่องเหล่านั้นเลย หากเจ้าเป็นคนชั่วช้าอย่างที่ว่า มีหรือสวรรค์จะเมตตาถึงเพียงนี้” คนแก่กล่าวอย่างมีเหตุผล “ใช่ ๆ หากอาสะใภ้เป็นคนชั่วจริง สวรรค์ไม่มีทางให้พระองค์ได้ครองคู่กับเสด็จอาฉินอ๋องเป็นแน่ ท่านย่าพูดถูกเจ้าค่ะ หลานเห็นด้วย” ตันหยางรีบสำทับคำ ตามด้วยเสียงของตันหยง “ก็จริงนะฟูหลิง ฉะนั้นเจ้าอย่าได้คิดว่าตนทำเรื่องไม่ดีเป็นเด็ดขาด ประเดี๋ยวมันจะส่งผลถึงเจ้าตัวน้อยในครรภ์ด้วย” “หา! อะไรนะ นะ…นี่ฟูหลิงตั้งครรภ์แล้วหรือ” ไท่ฮูหยินรีบหันมาถามหลานสะใภ้ตนที่นั่งอยู่ไม่ไกล “เจ้าค่ะ สองเดือนแล้ว” ตันหยงเอ่ยตอบ ที่นางรู้ เพราะ
เวลาต่อมา เมื่อทั้งคู่ทานอาหารเรียบร้อยแล้ว เหยียนตี้ก็พาภรรยารักตนออกมาเดินเล่น และท่าทางเขาดูใจเย็นมาก “ท่านอ๋อง เรื่องศึกสงครามเป็นอย่างไรบ้างเพคะ” ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่ รอคำตอบจากเขาด้วยใจจดจ่อ “หลังจากช่วยเจ้าออกมาได้ พี่ก็นำทัพบุกโจมตีพวกมันทันที ฝ่ายนั้นสูญเสียไปมาก แม้จะมีทัพเสริมที่องค์หญิงใหญ่ส่งมาช่วย ก็ไม่อาจเอาชนะได้ สุดท้ายฝ่ายนั้นจึงยอมแพ้ ขอเจรจาสงบศึก โดยยอมส่งบรรณาการให้เราทุกปี รวมถึงเมืองที่เราตีมาได้เมื่อคืน แคว้นเหลียงก็ยินดียกให้ ขอเพียงเราไม่โจมตีอีกก็พอ” “หา! เพียงแค่คืนเดียว พระองค์ทรงกรีธาทัพบุกยึดเมืองมาได้เลยหรือเพคะ” ดวงตาคู่สวยโตเท่าไข่ห่านแล้วในยามนี้ “หึหึ ที่เราทำสำเร็จได้ก็เพราะอาวุธของเจ้าช่วยเอาไว้มาก ทหารของเราแทบไม่ต้องทำอันใดเลย ฝ่ายนั้นขี้ขลาดมาก พอได้ยินเสียงตูมตาม ก็พากันตื่นกลัวหนีหายไปหมด ก่อนหน้านี้ที่ทำเป็นเก่ง คงเป็นเพราะเห็นว่าฝ่ายตนเองมีอาวุธร้ายกระมัง” “เช่นนั้น เราก็ไม่ต้องทำสงครามแล้วใช่ไหมเพคะ” ฟูหลิง นึกหวั่น นางเกรงว่าฉินอ๋องจะใช้อาวุธที่ตนสร้าง แสวงหาผลประโยชน์ เพื่อขยายขอบเขตแผ่นดินในวันหน้า “เจ้าอย่ากังวลไปเลยนะ อาวุธที่เ
สายของวันใหม่… เปลือกตาเรียวงามก็ได้เปิดขึ้นมาอีกครั้ง คิ้วสวยผูกกันเป็นปมอย่างไม่เข้าใจ เพราะภาพตรงหน้าคือแผงอกแกร่งที่ดูคุ้นตา นางจึงค่อย ๆ ขยับใบหน้าขึ้นไปมองอย่างเชื่องช้า ‘นี่เรายังไม่ตายหรือ ถึงได้มาอยู่ในอ้อมกอดเขา’ ฟูหลิงนึกในใจ พร้อมกับยกมือขึ้นลูบแก้มสากที่มีหนวดขึ้นรำไร ราวกับต้องการจะดูให้แน่ชัดว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือเรื่องจริงหรือไม่ “เด็กดี ตื่นแล้วหรือ” เหยียนตี้เอ่ยพร้อมกับขยับขึ้นมาคร่อมร่างที่ตนกอด ก่อนจะเผยยิ้มอ่อนเอ็นดูผู้ที่มองตนตาแป๋ว “ท่านอ๋อง หม่อมฉันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเพคะ” “พี่พาเจ้ากลับมาเอง ทำไมหรือ” เหยียนตี้เอ่ยพร้อมกับยกมือเรียวขึ้นมาเกลี่ยแก้มเนียนแผ่วเบา แววตาที่เผยออกมาช่างกรุ้มกริ่มนัก และท่าทางเจ้าชู้นี้เขาไม่เคยทำให้นางเห็นมาก่อน ฟูหลิงจึงรีบหันหนี ในใจครุ่นคิดถึงการกระทำของเขา ที่ดูอ่อนโยนมากกว่าแต่ก่อนนัก ‘นี่เขาไม่โกรธที่เราพูดเช่นนั้นหรือ’ นางนึกถึงเรื่องเมื่อวานก่อนที่ตนจะจากไป ฟูหลิงได้เอ่ยตัดสัมพันธ์กับเขา นางย้ำถึงสองคราว่าตนมิได้มีใจให้ ที่ทำดีก็เพื่อหาทางรอดให้กับตนเอง ทุกอย่างแค่เรื่องหลอกลวง แต่ความจริงแล้ว ที่ฟูหลิงเอ่ยเช่
ฟูหลิงตื่นขึ้นด้วยอาการอ่อนเพลีย เพราะหลังจากเสร็จสมกันบนรถม้า ฉินอ๋องก็พานางมากินต่อที่ห้อง กระทั่งเขาอิ่มหนำ ผู้เป็นสามีก็จากไปโดยไม่ไยดี ปล่อยให้นางหลับไปทั้งอย่างนั้น “ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” จินจูเอ่ยถามเสียงอ่อน พร้อมกับมองผู้เป็นนายอย่างเป็นห่วง ดวงตาที่เผยออกมายังคงเศร้าสร้อย “ตื่นแล้ว” ฟูหลิ
ฟูหลิงได้แต่ตาโต นี่นางเสียรู้บุรุษร้ายกาจผู้นี้กระนั้นหรือ เขาจงใจทำให้นางคิดว่าไม่มีแรง แต่แท้ที่จริงกลับไม่ได้เป็นอันใดเลย ช่างเป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมมากยิ่งนัก เป็นเช่นนี้นางควรจัดการกับเขาอย่างไรดี หรือว่า… นางควรใช้เล่ห์หญิงงามกับเขาคืนบ้าง ไม่แน่…หนทางรอด มันอาจง่ายดายกว่าการหนีไปตายเอาดา
วันต่อมา… ฟูหลิงยังคงใช้เวลาว่างไปกับการวาดภาพ เพราะมันช่วยให้นางผ่อนคลาย และเอาไว้หาเงินด้วย นางตั้งใจว่าจะวาดเอาไว้เยอะ ๆ แล้วค่อยเอาออกไปขายในคราวเดียว ถึงยามนั้นน่าจะมีเงินมากพอสำหรับหาหนทางหนี เพราะการเดินทางมันต้องใช้เงิน ยิ่งอยู่ในยุคที่ไร้ความเจริญ พาหนะแพงกว่าข้าวสารด้วยแล้ว นางยิ่งต้องห
แม้จะเป็นเช่นนั้น ฉินอ๋องก็หาได้อ่อนโยน เมื่อแก่นกายถูกฝังลงไปจนมิด ร่างกำยำก็เริ่มขยับเอวสอบของตน เพื่อสร้างความคุ้นชิน ซึ่งมันก็ยากนัก เพราะร่องรักด้านล่างนี้ยังใหม่ และที่สำคัญ เขาไม่ได้เล้าโลมนางให้เกิดกำหนัดก่อนทำ การเคลื่อนตัวมันจึงยากลำบาก แม้แต่ตัวเขาเองยังต้องกัดฟันทนกับความทรมานที่มันคับแ







