9. โอกาสมาถึงแล้ว

วันต่อมา…

ฟูหลิงยังคงใช้เวลาว่างไปกับการวาดภาพ เพราะมันช่วยให้นางผ่อนคลาย และเอาไว้หาเงินด้วย

นางตั้งใจว่าจะวาดเอาไว้เยอะ ๆ แล้วค่อยเอาออกไปขายในคราวเดียว ถึงยามนั้นน่าจะมีเงินมากพอสำหรับหาหนทางหนี เพราะการเดินทางมันต้องใช้เงิน ยิ่งอยู่ในยุคที่ไร้ความเจริญ พาหนะแพงกว่าข้าวสารด้วยแล้ว นางยิ่งต้องหาเงินให้ได้มาก ๆ

มิเช่นนั้นอาจไม่พ้นเงื้อมมือผู้มากอำนาจอย่างฉินอ๋อง หากจะหนี นางต้องไปให้ไกลที่สุด ออกนอกแคว้นได้ยิ่งดี และสถานที่ที่ฟูหลิงตั้งใจจะไปก็คือ แคว้นที่กำลังเป็นข้อพิพาทกับแคว้นหนานในยามนี้ เพราะมันยากที่คนของฉินอ๋องจะตามนาง

ฟูหลิงได้สืบมาแล้วว่า มันอยู่ห่างออกไปเพียงแค่สองวันเท่านั้น ส่วนเรื่องออกจากจวนที่มีองครักษ์เฝ้าเกือบครึ่งร้อยแห่งนี้ มันง่ายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปากเลยก็ว่าได้ เพราะปกติในยามวิกาล นางมักจะปีนป่ายหนีออกไปเดินเที่ยวเล่นด้านนอกประจำ

บัดนี้…ฟูหลิงที่อยู่ในชุดดำอำพรางตัว ก็กำลังนั่งดื่มสุราอยู่บนหลังคาโรงเตี๊ยมในเมือง ซึ่งนางขโมยมาเมื่อครู่นี้เอง

“บรรยากาศค่ำคืนของยุคโบราณนี่มันสวยจริง ๆ” พึมพำแผ่วเบา ก่อนจะเอนตัวนอนมองท้องฟ้าและดวงดาวเบื้องบน แล้วนางก็เอ่ยขึ้นมาอีก “เห้อ! ฉันยังไม่ได้ใช้เงินจากการขายนิยายเลย อุตส่าห์ตั้งใจเขียนจนเลือดกำเดาไหลเชียวนะ อย่างน้อยให้ฉันอยู่ฉลองความสำเร็จก่อนก็ยังดี สวรรค์ใจร้าย” ตัดพ้อเสียงเครือ ริมฝีปากก็ยื่นออกมาเหมือนจะร้องไห้ แต่ไม่นานมันก็หุบลง

“ช่างเถอะ อย่างน้อยการเกิดใหม่ในโลกใบนี้ เราก็ยังมีโอกาสใช้ชีวิตมากกว่าอยู่ในโลกปัจจุบันแหละ ไม่ต้องถูกฝังชิพติดตาม และยังได้ใช้ชีวิตอิสระด้วย” นางเผยยิ้มอย่างชื่นมื่น ก่อนจะชะงักเมื่อนึกถึงใบหน้าของใครบางคนขึ้นมา

คนที่ทำให้ชีวิตนางขาดอิสระในโลกใบนี้

“ชิ! ขัดความสุขจริง ๆ” ก่นว่าอย่างเสียอารมณ์ จากนั้นนางก็หันมากระดกสุราจนหมด แล้วจึงปีนป่ายลงมาด้วยท่าทางคล่องแคล่ว แล้วกระโดดลงไปที่หลังโรงเตี๊ยม หายเข้าไปในความมืด สักพักก็มาโผล่ที่ตรอกของจวนรับรองที่ตนอาศัย

แต่นางยังไม่ทันได้ปีนป่ายขึ้นไป เสียงเอะอะด้านในก็ทำให้ต้องหยุดชะงัก นางจึงรีบมาส่องดูที่ประตูข้าง

แสงสว่างจ้ากำลังสาดส่องไปทั่วบริเวณ “ไฟไหม้เรือนพักของเราเหรอ อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือหวังจินเยว่” เพราะก่อนหน้า นางได้ลงมือกับอีกฝ่าย หากมีคนคิดวางเพลิงเผาตนให้ตาย ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะต้องเป็นฝีมือคุณหนูผู้สูงส่งนางนั้นแน่

คิดได้ดังนั้น ฟูหลิงจึงรีบถอยออกมา ก่อนจะวิ่งตรงเข้าหากำแพง ใช้เท้ายันกับมุมประตู เพื่อดีดตัวส่งตนเองขึ้นไป เมื่ออยู่บนหลังคาแล้วนางก็นั่งนิ่งดูเหตุการณ์อย่างใจเย็น

เหล่าองครักษ์มากมายกำลังช่วยกันดับไฟอย่างโกลาหล มีจินจูนั่งส่งเสียงร้องเรียกนางอย่างน่าสงสาร

คราแรกฟูหลิงตั้งใจจะดีดตัวลงไป ทว่าความคิดหนึ่งกลับแล่นเข้ามา ทำให้นางชะงักเท้าหยุดเอาไว้

“หรือเราควรหายไปตั้งแต่ตอนนี้ดี ปล่อยให้ทุกคนคิดว่าเราตายในกองไฟไปเลย ต่อให้มีการตรวจหาศพ มันก็ยังต้องใช้เวลา กว่าจะมีคนรู้ เราก็น่าจะไปไกลแล้ว” ริมฝีปากอิ่มเผยยิ้มชอบใจ ก่อนจะหันเหเปลี่ยนทิศทาง แล้วดีดตัวลงมาจากหลังคากำแพง โดยมิรู้เลยว่า มีคนที่ยืนมองอยู่นานแล้ว

“อ๊ะ! ฉินอ๋อง มาได้เยี่ยงไรเพคะ” นางถอยกรูดมายืนติดกำแพงทันที พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะยิ้มแหยให้เขา

“มานี่” เสียงกดต่ำดังขึ้น ร่างเล็กจึงก้าวเข้าไปหาเขาช้า ๆ

“พระองค์มิได้อยู่ที่เมืองเป่ยหรือเพคะ”

“ท่านอ๋องเสด็จมารับตัวอนุหลิงโดยเฉพาะ อย่ามัวชักช้าอยู่เลยขอรับ ขึ้นรถม้าเถิด” ท่านหมอเป็นผู้เอ่ยบอกเอง

“ระ…รับ รับไปทำไมหรือเพคะ”

“เจ้าไม่ได้มีหน้าที่ถาม” ฉินอ๋องก็ยังเป็นฉินอ๋อง ไม่มีเลยสักครั้งที่เขาจะเอ่ยวาจาดีดีกับคนตรงหน้า และยังเอื้อมมือออกมาลากแขนนางให้ออกเดิน เพราะอนุตัวน้อยพิรี้พิไรเหลือเกิน

“ดะ… เดี๋ยวเพคะ ให้คนไปรับตัวจินจูไปด้วยได้ไหม นางนั่งร้องไห้น่าสงสารมากเลยเพคะ คงคิดว่าหม่อมฉัน…”

“อย่ามาเรื่องมากกับข้า” เหยียนตี้หันมาดุทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามก้มลงพื้น เขาก็เอ่ยขึ้น ”อู่ถงเจ้าไปจัดการ” สิ้นคำ เขาก็ดันร่างเล็กให้ขึ้นไปบนรถม้า ก่อนจะตามขึ้นไปด้วย

“จะ…จัดการ จัดการอันใดหรือหลี่โม่” คนสนิทผู้แสนซื่อเอ่ยถามสหายที่ยืนข้างกันอย่างมึนงง

“ไปเอาตัวสาวใช้อนุหลิงมา”

“อ๋อ! ข้าเข้าใจแล้ว” จากนั้นอู่ถงก็รีบปลีกตัวออกไป แม้จะงวยงงกับคำสั่งของผู้เป็นนายอยู่บ้าง เพราะปกติท่านอ๋องมิเคยแยแสที่จะเอาใจผู้ใด แต่เหตุไฉนยอมทำตามที่อนุหลิงขอกันเล่า แต่ก็นั่นแหละ สำหรับพวกเขา คำสั่งนายถือว่าเป็นประกาศิต

ด้านฟูหลิง ตั้งแต่ขึ้นรถม้ามา นางก็นั่งนิ่งไม่ยอมขยับ ทว่าในใจกลับครุ่นคิดไปทั่ว โดยเฉพาะเรื่องที่ตนถูกจับได้ว่าแอบหนีออกไปข้างนอก และยังมีวิชาตัวเบาอีกด้วย ต่อไปวันหน้า เรื่องหลบหนีมันคงจะยากกว่าที่คิดเอาไว้แล้วกระมัง ขนาดเขาไม่รู้ว่านางเก่งกาจ รอบจวนยังมีองครักษ์เฝ้ากว่าครึ่งร้อย ดูท่าเรือนหลังใหม่ที่ตนต้องเข้าไปอยู่ มันอาจไม่ต่างจากคุกใต้ดินก็ได้

‘แปลกแฮะ ทำไมเขาไม่ดุหรือถามอะไรเลย’ นางเหลือบตามองอีกฝ่ายที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ต่างจากรูปปั้น กระทั่งเสียงขององครักษ์คนสนิทเขาดังขึ้นมาที่มุมหน้าต่าง จึงได้กระจ่างใจ

“ท่านอ๋อง พักที่โรงเตี๊ยมก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ เดินทางทั้งอย่างนี้ อาการของพระองค์อาจจะทรุดหนักได้” หลี่โม่รีบเตือนด้วยความเป็นห่วง ยามนี้เองที่ฉินอ๋องเปิดเปลือกตาขึ้น

“เจ้าจัดการได้เลย” เสียงตอบกลับช่างแผ่วเบานัก

ฟูหลิงจึงขยับมาเปิดม่านเอ่ยบอกคนด้านนอกแทน นางตั้งใจจะใช้โอกาสนี้หลบหนียามเมื่อทุกคนหลับใหล หากให้อีกฝ่ายพาไปถึงที่พัก มีหวังนางต้องถูกขังไว้ ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเป็นแน่ ฉะนั้นตนควรใช้โอกาสในตอนที่ยังอยู่ข้างนอกหลบหนี เพราะม้าก็มีและเงินก็น่าจะขโมยไม่ยาก แค่แสร้งทำดีกับคนตรงหน้าหน่อย แล้วค่อยจิ๊กมาตอนเขาหลับก็ได้แล้ว

แต่เมื่อนางหันกลับมาหาผู้ที่นั่งนิ่ง ก็ได้เห็นถึงความผิดปกติของเขา คิ้วสวยเริ่มผูกกันเป็นปม

‘ไปโดนอะไรมา ถึงได้นิ่งเป็นรูปปั้นแบบนี้’ ความสงสัยมีมาก จึงรีบเปิดม่านโผล่หัวออกไปถามคนด้านนอก

“นี่ท่านหมอ ท่านอ๋องป่วยหรือ”

“ถูกพิษขอรับ”

“ถูกพิษ!” ฟูหลิงอุทานเสียงหลง ก่อนจะหันกลับมาหาผู้ที่ยังคงนั่งนิ่ง มิรู้ตายหรือแค่หมดสติกันแน่

‘มิน่าล่ะ ถูกพิษนี่เองถึงไม่มีแรงด่าเรา สม! โดนซะบ้าง’ นางนึกในใจพร้อมกับยกยิ้มแต่ไม่ถึงอึดใจมันก็หุบลง เพราะอีกฝ่ายเปิดเปลือกตาขึ้นมาแล้ว และเขาก็กำลังจ้องนางอยู่

“ยิ้มดีใจ คิดว่าข้าจะตายแล้วสินะ หรือในใจกำลังคิดหาวิธีสังหารข้า” น้ำเสียงเขาแผ่วเบานัก ทว่าร่างกายยังมีแรงยกมือขึ้นมาจับแขนนางไว้ แต่เท่าที่เห็นหากฟูหลิงสะบัดออก มันคงหลุดอย่างง่ายดาย เพราะท่าทางคนตรงหน้าดูไม่มีเรี่ยวแรงเลย

“สภาพพระองค์ คงไม่ต้องถึงมือหม่อมฉันกระมังเพคะ จะอยู่พ้นคืนนี้หรือเปล่าเถอะ” ฟูหลิงเอ่ยไปตามจริง เพราะอีกฝ่ายดูเหมือนคนจะหมดลมหายใจเต็มที

“เจ้านี่ยังปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ”

“พอเถิดเพคะ แค่พูดยังแทบไม่มีเสียง พระองค์จะมีแรงที่ไหนมาจัดการหม่อมฉัน” ฟูหลิงยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขา พร้อมกับยิ้มแป้นอย่างยียวน เพราะนี่คือโอกาสดีที่จะได้เอาคืน

ทว่านางก็ปรามาสอีกฝ่ายนัก เพราะเหยียนตี้มิได้หมดแรงอย่างที่นางเข้าใจ เขาก็แค่เสแสร้งแกล้งทำเพื่อดูท่าทีนางเท่านั้น และเมื่ออนุตัวน้อยขยับเข้าใกล้ เขาก็ไม่รอช้าที่จะรั้งนางมากอด

“อ๊ะ! นี่ท่าน”

“มันสายไปแล้วเจ้ากวางน้อย ยามนี้เจ้าอยู่ในมือพรานแล้ว” สิ้นคำ มือเรียวก็รั้งท้ายทอยนางดันเข้ามาหา ก่อนที่เขาจะแนบริมฝีปากบดจูบความนุ่มหยุ่นที่เคยได้สัมผัส