7 แผนบังคับที่กระชั้นชิด

-ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ-

          “เจ้างั้นรึ? หลงจงเจี๋ย... เงยหน้าขึ้นให้ข้าดูหน่อย” พระมารดาของแผ่นดินเชิดพระหนุน้อย ๆ ขณะถาม

          พระนางรู้จักหลงเฉาหานผู้เป็นพ่อของชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาใหม่เป็นอย่างดี แต่ก็รู้สึกว่าบุคคลเบื้องหน้าไม่ได้มีความละม้ายคล้ายเลย

          “เจ้าเหมือนแม่งั้นสินะ”

          “พระองค์เดาได้ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ” หลงจงเจี๋ยตอบด้วยความภาคภูมิใจ เพราะที่เขาเบ้าหน้าฟ้าประทานเช่นนี้ ก็ได้มาจากมารดาแทบจะทั้งหมด

          “ลุกขึ้นได้... เอาล่ะ องค์หญิงเสวี่ยเซียน เจ้าลองไปยืนข้างเขาดูซิ” ฮองเฮายิ้มบาง ๆ ก่อนจะผายมือน้อย ๆ ให้ร่างบางเดินลงไปอยู่คู่เคียงกับว่าที่เจ้าบ่าว

          “เพคะเสด็จแม่”

          เซียนเซียนฉายแววร่าเริงหลังพระคู่หมายเข้ามาในตำหนัก

          นางรีบวิ่งลงจากแท่นประทับไปยืนข้างร่างสูงตามที่บอก และเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของจงเจี๋ยจากด้านข้าง

          ซึ่งดวงตาวิบวาวนั่นก็ทำให้อีกคนเกร็งเล็กน้อย

          จงเจี๋ยแสดงสีหน้าเจื่อน ๆ เมื่อหันไปมองร่างบาง

          ‘ก็ดูร่าเริงดี หรือเรื่องพี่น้องไม่ถูกกันไม่มีผลต่อจิตใจของนางกันนะ’ เขาขบคิด ก่อนจะหันกลับไปจดจ่อกับฮองเฮาลวี่เวยอีกครั้ง

          “ส่วนสูงดูเข้าที หน้าตาก็เหมาะราวกับกิ่งทองใบหยกดี แม้ว่าบุตรชายแม่ทัพจะผอมไปบ้าง แต่ผิวพรรณดีเช่นเดียวกับสตรีทีเดียว”

          ลวี่เวยหัวเราะน้อย ๆ อย่างพอพระทัย

          เห็นชายหนุ่มที่หน้าตาผ่องใสแล้วก็ชุ่มชื้นใจดี ว่าแล้วก็คิดอยากถามวิธีดูแลผิวพรรณอยู่ในใจ แต่คนฟังกลับรู้สึกเหมือนไม่ใช่คำชมนัก เพราะนั่นไม่ได้ดูเป็นชายชาตรีเอาเสียเลย

          “ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ” จงเจี๋ยตอบ พลางหันไปมองคนตัวเล็กกว่าที่เอาแต่จ้อง

          “เอาล่ะ ๆ มาพร้อมกันแล้ว... ข้าจะได้บอกพวกเจ้าทั้งสองพร้อมกัน ถึงฤกษ์ยามงามดีที่ข้าได้ประชุมกับโหราจารย์หลวงตามรับสั่งของฮ่องเต้...”

          สตรีสูงศักดิ์กระแอมเบา ๆ ราวกับเรียกความสนใจ ให้ทั้งสองหยุดฟังเรื่องสำคัญ

          “ขอบพระทัยเสด็จแม่ที่เตรียมการได้รวดเร็วนัก” เซียนเซียนรู้สึกตื้นตัน

          ขณะที่บุรุษแท้เพียงคนเดียวในตำหนักอย่างจงเจี๋ย ก็รู้สึกเหมือนขาอ่อนแรงลง และมึนหัวไปชั่วขณะ เพราะกลิ่นกำยานอันไม่คุ้นชิน และหน่วงใจกับสิ่งที่จะได้รับฟังต่อไป

          ‘นั่นสิ! เตรียมการเร็วอะไรเช่นนั้น!’ เขารำพันในใจ

          “โหราจารย์หลวงหลายท่านตรวจทานฤกษ์แล้วถ้วนถี่ ดูวันเดือนปีเกิดพวกเจ้าร่วมด้วย เห็นพ้องว่า วันที่ยี่สิบเดือนห้า เป็นที่วัน อี๋ซื่อ สอดคล้องกับกำลังของฤดูร้อน เกื้อหนุนความรุ่งเรืองแห่งแผ่นดิน หากประกอบพิธีในยามมังกรหรือยามงู ฟ้าจะโปรดมงคลจะสมบูรณ์ ซึ่งเป็นเกียรติแห่งแผ่นดินอย่างยิ่ง”

          ฮองเฮาประกาศวันออกมาหนักแน่น

          ซึ่งจงเจี๋ยก็ฟังไม่เข้าใจแม้แต่น้อย แต่ได้ยินชัดเต็มสองรูหูว่า ‘วันที่ยี่สิบ เดือนห้า’ 

          อะไรจะกระชั้นชิดเช่นนั้น!!!

          “มิเร็วเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะ งานด่วนเช่นนี้ จะเตรียมการได้ทันหรือพ่ะย่ะค่ะ” จงเจี๋ยลองโยนหินถามทางหวังเลื่อนกำหนดการ แต่ฮองเฮากลับดุกลับมา

          “อย่าดูถูกการจัดการของวังหลวง หากเจ้าจะแต่งกันวันพรุ่ง เสียอย่างไรข้าก็จัดให้ได้” พระนางเสียงแข็งแสดงอำนาจน้อย ๆ และวางถ้วยชาลงกระทบโต๊ะดัง กึก!

          จงเจี๋ยถึงกับหน้าเสีย

          ซึ่งเซียนเซียนก็หัวเราะออกมาน้อย ๆ ก่อนจะสะกิดที่ชายแขนอาภรณ์ของเขาเบา ๆ

          “ไม่ต้องเขินนะเจ้าคะ...ฮิ” องค์หญิงผู้หลักแหลมคาดเดาได้ไปคนละทางกับความจริง

          จงเจี๋ยก็หัวเราะแห้ง ๆ ออกมา แต่กระนั้นความรวดเร็วของทุกสิ่งยังคงดำเนินต่อไป

          “อ้อ...เขินนี่เอง”

          ฮองเฮาพยักพระพักตร์สองสามหนอย่างทำความเข้าใจ

          “ไม่ต้องเขินไปหรอก การอภิเษกนั้นไม่ว่าใครก็เขินเป็นธรรมดา ...อ้ะ! แล้วก็... วันบวงสรวงฟ้าดินและบรรพชน จะจัดอีกสามวันข้างหน้า ที่ วัดจื่อฮว๋าซื่อ นอกเมืองปักกิ่ง เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน! ส่วนวันนี้เดี๋ยวเราจะวัดตัวกันก่อน” ฮองเฮาตรัสชัดถ้อยชัดคำด้วยใบพระพักตร์แสนจริงจัง ทำให้จงเจี๋ยไม่กล้าขัดอีกเป็นครั้งที่สอง

          การพบปะกับฮองเฮาในยามเช้าจึงจบลงอย่างง่ายดาย

          ซึ่งหลงจงเจี๋ยนั้น... ก็ขัดอะไรไม่ได้อีกตามเคย

          อีกสามวันข้างหน้างั้นเรอะ

          นี่มันงานด่วนอะไรอีกแล้ว

-

-

-

-

-

-

          หลงจงเจี๋ยและองค์หญิงคู่หมั้นออกมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าตำหนักคุนหนิง ทั้งสองคนสบตากันท่ามกลางความเงียบ และใบหน้าของหญิงสาวก็แดงน้อย ๆ จ้องมาที่เขา

          ‘ยัยองค์หญิงนี่มาชอบอะไรข้ากันนะ..’ เขามองนางเขม็ง

          งานอภิเษกก็ใกล้เข้ามาเต็มที จะบวงสรวงอยู่รอมร่อ... เขาต้องหาวิธียกเลิกอย่างที่มีชั้นเชิง และได้ผลลัพธ์ที่แน่นอนมากกว่านี้ซะแล้ว

          แต่.. จะไปหาวิธีแบบนั้นได้จากไหนกันนะ

          “จูบตรงนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ!” องค์หญิงพูดโพล่งขึ้นมา ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก

          “เข่าข้าแทบทรุด ใครจะจู…บตรงนี้ล่ะพ่ะย่ะค่ะ”

          จงเจี๋ยเหงื่อแตกพลัก แทบจะกรี๊ดออกมา

          “เห็นจ้องข้านานนัก”

          นางแตะพระหัตถ์เบา ๆ ที่พระปรางนวลของตัวเอง ก้มพระพักตร์เล็กน้อยแต่ช้อนพระเนตรมองขึ้นมาเขา แย้มสรวลกรุ้มกริ่ม

          ‘ที่เอาแต่จ้องนั่นมันเจ้าต่างหาก!!!’

          ร่างสูงกุมขมับก่อนจะส่ายหน้า

          แล้วเขาก็เริ่มเดินหนีกลับตำหนัก

          แต่เมื่อร่างจงเจี๋ยเบี่ยงตัวออกไป เซียนเซียนก็ลากเท้าน้อย ๆ ของนางตามเป็นเสียง แซ่ก แซ่ก แซ่ก..

          “ไม่ต้องตามพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมีธุระ”

          จงเจี๋ยหันขวับไปพร้อมกับท่าปางห้ามญาติ และก็หันหลังกลับแล้วเดินต่อ ปล่อยให้องค์หญิงเสวี่ยเซียนนั้นมองตามเงียบ ๆ ร่างบางได้แต่พองลมที่แก้ม มองร่างสูงเดินจากไปในทิศทางตรงกันข้าม และเสียงลมพัดที่ไหวแผ่วเบาก็จางลงไป พร้อมๆ กับเขาที่ไกลออกไป

-

-

-

-

-

-

          ว่าที่ราชบุตรเขยเดินกลับถึงตำหนัก หลางเซียว ในเวลาไม่กี่อึดใจ ซึ่งตำหนักแห่งนี้ ก็น่ามีไว้สำหรับรับรองเขาแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น

          แต่เมื่อมาถึง กลับเห็นแผ่นหลังของใครบางคนนั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนกลางสวน...

          ท่ามกลางดอกโมกที่ปลิดปลิว แม้จะดูชวนฝันเพียงไร แต่เห็นแผ่นหลังของอีกฝ่ายเบื้องหน้าแล้ว มันกลับดูเป็นฉากสยองขวัญสำหรับเขาก็ไม่ปาน

          “...” จงเจี๋ยหรี่ตามองในความเงียบ สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจก้าวไปข้างหน้า

          “อ้ะ...อ้าว! มาแล้วงั้นรึ งาย!” บุรุษร่างกายกำยำหันมาทันที ที่ได้ยินเสียงฝีเท้า น้ำเสียงนั้นเอ่ยดูสบายใจ ราวกับมีเล่ห์สนัยในน้ำสียง

          แต่ไม่ว่าจะน้ำเสียงเป็นอย่างไรก็ตาม ว่าที่ราชบุตรเขยก็ไม่อยากจะได้ยินนัก

          “มีธุระอะไรงั้นหรือ... พี่ใหญ่”

          ผู้เป็นน้องเอ่ยเสียงต่ำ ขณะมือบอบบางนั้นกำหมัดเบา ๆ

          “หืม? เป็นพี่เป็นน้องกันต้องมีธุระด้วยงั้นรึ มาหาด้วยความพิศวาสไม่ได้รึไง” เขาเอียงคอถามอย่างกวนเส้น พลันยกกระบี่ขึ้นมาเชยปลายคางของอีกฝ่ายที่ยืนอยู่

          และจงเจี๋ยก็สะบัดคางออกจากด้ามกระบี่

          “ขอบคุณพี่ใหญ่ที่มาเยี่ยมเยียน แต่หากไม่มีธุระสำคัญก็เชิญกลับ... อ้อ! ขอไม่ส่ง”

          คนผอมสูงหันหลังให้ทันทีแต่กระนั้น บุตรชายคนโตของตระกูลแม่ทัพกลับกล่าวเย้ย

          “แหม... เป็นว่าที่ราชบุตรแล้วเย่อหยิ่งนักนะ... แค่ฟลุคได้ดีชั่วข้ามคืนเอง พูดไปแล้วก็น่าสงสารเซียนเซียน ไม่สิ องค์หญิงเสวี่ยเซียนเสียจริง...ที่จะได้อภิเษกกับคนไร้น้ำยาในทุกด้านเช่นเจ้า” เจิงหู่แค่นหัวเราะ ทำเอาจงเจี๋ยหันกลับมามองตาเขียว

          ครั้นอยากจะเตะปากอีกฝ่ายด้วยปลายเท้า แต่ก็ต้องหักห้ามใจไว้ก่อน

          “ข้าไม่ได้อยากอภิเษกเสียหน่อย ท่านก็รู้ว่าข้าไม่สนิทกับนางช่วงก่อนความจำเสื่อม ไปเถอะ... อย่าหาว่าข้าไล่เลย …แต่ก็ไล่นั่นแหละ เฮ่อ!” จงเจี๋ยพูดโดยหรี่เสียงลง อย่างระแวดระวังว่านางกำนัลจะมาได้ยินเข้า

          แต่ถ้อยคำที่เอ่ยออกมานั้นกลับทำให้เจิงหู่เงียบไปชั่วขณะ

          ‘ไม่อยากแต่งงั้นรึ..? เจ้าบ้านี่คิดอะไรของมัน มันโง่หรือเปล่า’ 

          เซียนเซียนสวยถึงปานนั้น แถมยังเป็นถึงองค์หญิง... แต่อาจเพราะเป็นองค์หญิงที่มีมารดาเป็นพระสนมตกกระป๋อง แถมยังตายไปแล้ว หรือเพราะหมอนั่นจะฉลาดคิดการณ์ไกลไปว่าแต่งแล้ว อาจไม่ได้บารมีอะไรมากกันนะ..?

          เจิงหู่ขมวดคิ้ว

          “....” จงเจี๋ยหันหลังกลับทันใด แต่พี่ชายต่างแม่ก็ตัดสินใจรั้งเขาอีกหน มือหยาบด้านความข้อมือของอีกฝ่ายไว้

          “เดี๋ยวก่อนสิ มานั่งลงมามะ!!!”

          คนแข็งแกร่งในชุดผู้บัญชาการหน่วยทหาร ดึงว่าที่ราชบุตรเขยนั่งลงที่ม้านั่งหิน ที่ยังร้อนน้อย ๆ จากแดดเปรี้ยงยามกลางวัน

          ปัก!

          ก้นจงเจี๋ยกระแทกจั้มเบ้า เขาหันมามองพี่ชายควับ ใบหน้าหล่อเหลากลายเป็นเครื่องหมายคำถาม

          “มีสิ่งใด...” จงเจี๋ยขมวดคิ้ว

          “ให้ข้าช่วยคิดไม่ดีรึ...” เจิงหู่ฉีกยิ้มอย่างมีเลศนัย

          ‘ไม่ว่าจะแต่งกับองค์หญิงองค์ไหน ก็มีศักดิ์สูงกว่าเราแน่ ๆ หมอนี่มันไม่อยากเป็นว่าที่ราชบุตรก็ดี งั้นก็ช่วยมันให้ไม่ได้เป็นน่าจะเข้าทางกว่า’ ผู้บัญชาการหน่วยคิดในใจ

          “ใครจะเชื่อคนอย่างท่านได้! ไปซะ!”

          ว่าที่ราชบุตรเขยกล่าวเสียงแข็ง พลางสะบัดแขนท่อนหนาของอีกฝ่ายออก แล้วเขาก็เดินเข้าประตูตำหนัก ก่อนจะปิดมันลง...

-

-

-

-

-

-

          จงเจี๋ยยืนพิงหลังบานประตูไม้ และหลับตาลงช้า ๆ ทั้งที่คิดว่ามาไกลจาก จางเจียกู่ แล้ว แต่ก็กลับยังต้องเจอครอบครัวอยู่ร่ำไป

          เขาลืมนึกไปเสียว่าครอบครัวเขาต่างรับราชการ เพราะงั้นก็อาจเป็นไปได้มากว่า ว่าหากอภิเษกแล้ว อาจจะต้องได้เจอพี่ชายทั้งสองบ่อยขึ้นเป็นแน่ เช่นนี้แล้ว ก็ยิ่งควรยกเลิกการอภิเษกเสียมากกว่าเดิม

          “...” จงเจี๋ยหยุดคิดเพียงไม่กี่วิ และหันหลังกลับ

          เพื่อเป้าหมาย บางครั้ง... การจับมือกับศัตรูอาจจะไม่ได้เสียศักดิ์จนเกินไป มือนุ่มนิ่มนั้นดันบานประตูไม้กลับออกไป และยังพบพี่ชายของเขานั่งทอดหุ่ยอยู่ที่เก่า

          “ว่าไง...จะไล่ข้าอีกหรือไง ให้ข้านั่งสักครู่จะเป็นไรไปหา”

          และเขาก็ต้องกลับคำพูดของตัวเอง

          “ว่าแผนมา”

          จงเจี๋ยกัดฟันพูดออกไป