All Chapters of ทวงรักเมียเก่า: Chapter 11 - Chapter 20

4ติดกลิ่นภูวศินเปิดประตูล็อคดิจิตอลเข้าไปในคอนโด ถอดรองเท้าเก็บเข้าตู้ สายตาสอดส่องหาของเล่นชิ้นใหม่ว่ากำลังอยู่ส่วนไหนของห้อง พอจะได้คำตอบก็ตอนที่ได้ยินเสียงน้ำจากก๊อกไหลลงในอ่างอาบน้ำ สองเท้าเดินไปยืนหน้าประตูห้องน้ำบานใหญ่ ตัดสินใจวิสาสะเปิดประตูเข้าไปเพราะไม่ได้ล็อคเสียงวี้ดว๊ายดังขึ้นจากหญิงสาวที่นอนแช่น้ำอุ่นอยู่ในอ่างอาบน้ำจากุชชี่ สองมือป้องหน้าอก พยายามเลื่อนตัวลงในอ่างหวังให้น้ำที่หมุนวนปิดบังร่างกายที่สมสัดส่วนไปทั่วทั้งตัวแปดชั่วโมงที่เขานั่งทำงานในชั้นสามสิบหกของออฟฟิส เวลาเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์เขานึกถึงได้แค่ร่างนุ่มนิ่มที่ได้กกเมื่อเช้าตรู่ วาระการประชุมถูกเลื่อนออกไปพรุ่งนี้เพราะเขาต้องจัดการกับร่างกายตัวเองที่มันฟ้องว่าต้องการแค่เธอ ตอนนี้เป้ากางเกงของเขาปูดออกจนสังเกตได้ชัดเจน มังกรที่พงกหัวอยู่ใต้กางเกงหลายชั่วโมงกลับผงาดลำพองมากกว่าตลอดทั้งวันเพียงเพราะได้เห็นร่างเลือนลางในอ่างอาบน้ำตอนนี้ภูวศินสัมผัสได้ถึงปลายหยักที่ค่อยๆ ปล่อยน้ำเมือกใสเปราะกางเกงตัวในที่ชื้นแฉะ และอีกทั้งมวลกระสุนที่เริ่มก่อตัวพร้อมจะเคลื่อนออกจากปลายหยักอยู่ตลอดเวลาแค่ได้เห็นเธอนับว่าเธอ

ช่อลดาเดินไปนั่งข้างๆ รังสีบางอย่างส่งผ่านจากตัวของภูวศินออกมาจนเธอรู้สึกได้ ออกจะแปลกประหลาดไปบ้างที่ตอนนี้เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวภูวศิน ใบหน้าของเขาเลื่อนเข้ามาหา ดวงตาคมจดจ้องใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง ขนาดสำรวจทุกซอกทุกมุมของใบหน้าแล้วก็ยังหาความไม่สวยงามไม่ได้เลยซักจุด จะสังเกตได้เฉพาะรอบใต้ตาที่บวมแดง“ทำไมตาบวม” เธอสัมผัสถึงความโอนอ่อนที่ส่งผ่านสายตา คิ้วเข้มดำขมวดเป็นปมเข้าหากันเพราะสงสัย เธอใช้มือดันนิ้วเขาที่กำลังจะแตะมันออก เลื่อนหน้าให้ห่างออกไปจากใบหน้าเขา เขาพยายามเข้ามาสำรวจอีกรอบแต่พอมือนิ่มแตะเข้าที่อกแข็งเพื่อห้าม เขาถึงหยุด“แพ้อากาศมั้งคะ ช่วงนี้หน้าฝน”“แต่ก่อนไม่ยักแพ้” เขาซักไม่เลิก เพราะสมัยที่เป็นแฟนกันเธอแข็งแรงไม่เจ็บไม่ป่วยง่ายๆ ภูวศินไม่รู้เลยว่าเธอไปเป็นภูมิแพ้เอาตอนไหนทำไมร่างกายเพิ่งจะมาไม่แข็งแรง รึเป็นเพราะทำงานหนัก รึว่ากินของไม่มีประโยชน์ราคาถูกๆ เลยขาดสารอาหารช่อลดารู้สึกโชคดีที่ภูวศินไม่รู้ว่าต้นตอที่ทำให้ตาบวมคือการกระทำของเขา ตอนเสร็จกิจแล้ว ตัวเขาเดินออกไปใช้ห้องน้ำอีกห้อง น้ำตาของเธอไหลแข่งกับน้ำจากฝักบัวที่ชโลมร่างกายไหลพรั่งพรูออกมาไม่

“นอนต่อก็ได้ เย็นๆ ค่อยกลับไปจัดกระเป๋า” หลังจากย่อยอาหารได้ซักพักแล้วเธอก็ล้มลงบนเตียงคิงส์ไซต์ในห้องนอน เขาขึ้นเตียงตามมาติดๆ ดูก็รู้ว่าเขาหวังอะไรจากเธอ“ซักยกไหมก่อนกลับ”เมื่อเห็นเธอไม่ตอบภูวศินจึงติ๊ต่างว่าเธอตอบตกลง เขาเคลื่อนตัวขึ้นปกคลุมร่างบาง จีสปอตถูกกระตุ้นด้วยมือชำนาญเป็นระยะจนเธอหวีดร้องด้วยความเสียว มือกำขมวดผ้าปูที่นอนแน่นด้วยความวาบหวาม ภูวศินเล้าโลมจนน้ำรักไหลรินจากร่องกลีบลงสู่ผ้าปูที่นอนเขานำหมอนรองสะโพกผาย ยกเรียวขาขาวทั้งสองข้างขึ้นแล้วจับปลายข้อเท้าอ้าออก ขาที่อ้าออกทั้งสองข้างเผยให้เห็นร่องรักที่ยังคงทิ้งร่องรอยน้ำกามของเขาไว้จากเมื่อคืน เมื่อเช้าล้างยังไงก็ไม่หมด ยังไหลออกมาเป็นระยะจนเธอต้องใส่ผ้าอนามัยรองมันไว้ เขานำอาวุธลับจ่อบริเวณปลาย ถูไถหัวเห็ดบนเนินเนื้ออูมเป็นพิเศษ ความบวมแดงลดลงจากเมื่อวานบ้างแล้ว แต่ปากทางยังคงทิ้งร่องรอยสีชมพูเข้มๆ ไว้ เขาฉีกขาเธอให้กว้างออกให้มากด้วยมือทั้งสองข้าง กลีบรักอ้าออกเล็กน้อยให้เห็นรูเล็กที่จะนำอาวุธลับเข้าไปเขาค่อยๆ นำแท่งเนื้อแทรกเข้าไป เธอบิดตัวเล็กน้อยเพราะความคับแน่น ภูวสินเริ่มกระแทกดุเดือดตั้งแต่เริ่มเกมส์โดยไม่

ภูวศินสอดมือเข้าในเรือนผมสลวย ประคองศีรษะเบาๆ ให้เงยขึ้น ภูวศินลุกขึ้นจากเก้าอี้ ยืมโน้มลงจุมพิตคนที่นั่งอยู่ ขบเม้มริมฝีปากล่างช่อลดาจนบวมชมพู บีบขยำก้อนกลมเบื้องหน้าแรงจนเป็นรอยมือ เรียวนิ้วสัมผัสกลีบอูมเบื้องล่างหยาบโลน บี้เม็ดจีสปอร์ตถี่รัวจนเธอต้องหนีบขาเข้าด้วยความเสียวซ่านตะกระตะกรามเหมือนไม่เคยครอบครองแต่อันที่จริงแล้ว ยิ่งครอบครอง …ยิ่งเสพติด …ยิ่งคล้ายกับจะลงแดงรุนแรง… รุนแรงและป่าเถื่อน ประโยคนี้วนซ้ำในหัวช่อลดาช่อลดาเบือนหน้าหนีจุมพิต เป็นเหตุให้ริมฝีปากร้อนสัมผัสกับคอขาว ได้ทีจึงเม้มเข้าที่ซอกคอเรียวระหง ดูดจนขึ้นจ้ำ คล้ายกับจะลงโทษหากปฏิเสธแบบนี้อีกในครั้งถัดไป“ผมไม่ชอบคนปฏิเสธ” เขาเสียงเข้มหงุดหงิด“นี่มันโรงพยาบาลนะคะ เดี่ยวใครมาเห็นเข้า”ไม่ยากเลยที่จะอุ้มร่างบางขึ้นมาในอ้อมแขน เขาเดินไปยังห้องน้ำส่วนตัวที่รวมอยู่ในห้องนอน วางเธอบนเคาน์เตอร์ปูนยาวในห้องน้ำ แสงไฟส้มขับให้ใบหน้านวลชวนหลงใหล เขาโน้มกายเข้าหา ผลักหลังเล็กติดกระจก จับขาเรียวขึ้นตั้งกับขอบเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ฉีกแหวกออกทั้งสองข้างเพื่อก้มลงดูดดื่มกลีบอูมที่อ้าออก ลิ้นร้อนละเลงขบเม้มกลีบซ้ายขวา ใช้ปลา

เมื่อรู้ว่าพูดถึงอะไรเธอก็ตอกกลับไป “มันก็ไม่สำคัญกับคุณอยู่แล้วนี่คะ ก็แค่ดอกไม้ดอกนึงคุณคงไม่เสียดายหรอกมั้ง อีกอย่างก็ไม่ได้ตั้งใจซื้อให้ช่อซักหน่อย” เธอมองใบหน้าที่ราบเรียบเดาทางไม่ถูก เลยตัดสินใจพูดไม่กล้าสู้ดี “แต่ถ้าเสียดายช่อซื้อใช้ก็ได้ค่ะ”“ซื้อใหม่มันก็ไม่เหมือนดอกเดิมหรอกช่อ” เสียงทุ้มคลายความโมโหเล็กน้อย แต่ก็ยังจับอารมณ์ได้ว่ากำลังหงุดหงิดอยู่“ก็ดีกว่าไม่มีอะไรชดใช้”“คืนนี้ใช้ร่างกายชดใช้แล้วกัน จะจัดทุกท่าให้คลานลงจากเตียงไม่ได้เลย”“ได้ค่ะ ตุ๊กตาตัวนี้พร้อมใช้งาน”ร่างกายที่ไม่มีชีวิต…แม้เธอนั่งนิ่งๆ แต่เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนี้แผ่ออกมาจากคำพูดของเธอ นั่นจึงทำให้เขาถอนหายใจอ่อน ช่อลดาหันขวับ สมองพยายามนึกให้ออกว่าอะไรให้เขาต้องทำแบบนี้“ก็ตุ๊กตาจริงๆ นี่คะ จะท่าไหนตรงไหนของห้องก็ตามแต่เจ้านายเลยค่ะ” ยิ้มแกนๆ นั้นเป็นภาพที่ไม่น่ามองสำหรับภูวศินเลย“ตุ๊กตาของจริงน้ำตาไหลไม่ได้หรอกช่อ”เธอรู้สึก…และใช่ เขาก็รู้สึกเหมือนกันช่อลดาใช้หลังมือปาดน้ำตา “ก็แค่…” เธอเว้นประโยคไปชั่ววินาที พยายามหาคำพูดมาประชดประชัน “ก็แค่…” ท้ายสุดแล้วก็หมดคำจะสรรหามาประชดประชัน“ก็แค่…” เธ