Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 7

ชีวิตของเด็กมหาวิทยาลัยคณะวิศวกรรมเกษตรศาสตร์กำลังจะจบลง แต่มันกำลังจะจบแบบไม่สวยเพราะว่า“ปีนี้นักศึกษาทุกคนจะต้องหาที่ฝึกงานด้วยตนเองนะจ๊ะ”“โห่” เสียงโห่ร้องดังขึ้นมาด้วยความไม่พอใจของนักศึกษาทั้งห้องเพราะปกติทุกปีทางมหาวิทยาลัยจะเป็นคนจัดหาให้แค่ลงชื่อว่าจะฝึกที่ไหนเท่านั้นแต่ปีนี้มันไม่เหมือนเดิม“จะโห่อะไรกัน อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าพวกเธอก็ต้องออกไปหางานทำด้วยตัวเองอยู่แล้ว ลองไปหาที่ฝึกงานดูก่อน คงไม่ยากเกินไปสำหรับนักศึกษาทุกคนหรอกเนาะ ทุกคนเก่งจะตายไป ไปลองดูก่อน”“โหหหอาจารย์”“ไม่ต้องโห่เลยอาจารย์ยังพูดไม่จบ จะไปสถานที่ละกี่คนก็ได้ตามที่บริษัทนั้นๆ จะรับพวกเธอเข้าฝึกงาน” หลังจากที่นักศึกษาทุกคนไม่สามารถโวยวายหรือทำอะไรได้แล้วก็ได้แต่ส่ายหัวและรับฟังคำอธิบายของอาจารย์“ที่สำคัญทุกคนต้องหาที่ฝึกงานให้ได้ภายในหนึ่งเดือนนี้นะจ้า”“โห่” เสียงโหดังกระหึ่มเต็มห้องขึ้นอีกครั้ง“โด้อาจารย์ ให้เวลาแค่หนึ่งเดือนเองหรือครับใครมันจะไปหาทัน”“แล้วถ้าหาไม่ได้ไม่ทันละค่ะอาจารย์” เจ๊นนนี่ที่เป็นเพื่อนที่รักที่สุดของกอหญ้ายกมือขึ้นถามและเพื่อนในห้องต่างก็เห็นด้วยและอยากลองถามคำถามนี

[เหลือเวลาอีกหนึ่งอาทิตย์]“เฮ้อ เอายังไงดีล่ะพวกเราอ่ะเพื่อนๆ ในห้องต่างก็หาที่ฝึกงานได้เกือบหมดแล้วเหลือแต่พวกเราสามคนนี่แหละยังหาที่ฝึกงานไม่ได้เลย เฮ้อ”“อย่าคิดมากเลยนะกอหญ้า เหลือเวลาอีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ถ้าไม่มีจริงๆ ก็ไปฝึกงานที่โรงงานของบ้านเราเอาก็ได้” กอหญ้าทำหน้าหนักใจเพราะเธอรู้ดีว่ากล้าหาญก็ไม่ได้อยากไปฝึกงานที่บริษัทของที่บ้านตัวเอง“แต่กล้าหาญก็ไม่ได้อยากไปฝึกงานที่บริษัทที่บ้านไม่ใช่หรือ กล้าหาญต้องการหาประสบการณ์ใหม่ๆ ถ้าไปฝึกงานที่อื่นเพื่อนในห้องจะว่าให้กล้าหาญไม่ได้ด้วยว่าฝึกงานที่บริษัทตัวเองไม่ต้องทำอะไรก็ได้แค่ให้พ่อเซ็นให้ผ่านก็สามารถฝึกงานจบได้อย่างสบาย”“อืมก็จะให้ทำยังไงได้ล่ะในเมื่อตอนนี้เรายังหาที่ฝึกงานไม่ได้เลย”“ทุกคนพวกเราได้ฝึกงานโรงงานทำขนมที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของประเทศอะ เอ๊ะ เอ๊ะ แต่ว่าพวกเด็กเก่งป่านนี้ยังหาที่ฝึกงานไม่ได้อีกหรือฮ่าฮ่าฮ่า”ในห้องนี้มีหลายคนที่ไม่ชอบกลุ่มของกอหญ้าเพราะเห็นว่าได้คะแนนดีเกินหน้าเกินตาและ ทำอะไรก็ถูกต้องในสายตาอาจารย์ไปเสียหมด ข้าวหอม ดอกบัว และเนย เดินเข้ามาเย้ยหยัน“ถึงแม้ว่าจะเก่งในมหาลัยไม่ใช่ว่าจะเก่งในชีว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก“น่าจะมาแล้วล่ะ”“ใครหรือคะ” กอหญ้าหันไปถามป้ากัลยาด้วยความอยากรู้ แต่หญิงวัยกลางคนกลับไม่ตอบ และหันไปมองยังประตูพร้อมกับพูดขึ้นว่า“เข้ามาได้เลย” ชายหน้าตาหล่อเหลาผิวเข้ม สองสี แต่ผิวสองสีของเขานั้นเกิดจากการเผาไหม้ของแดดไม่ได้มาตั้งแต่กำเนิดและสูงประมาณร้อยเจ็ดสิบแปด“มีอะไรเหรอครับแม่ถึงเรียกผมมาที่นี่”“แม่รับเด็กฝึกงานมาใหม่อยากให้กระทิงช่วยดูแลให้หน่อย”“แม่รับเด็กฝึกงานมา”“ทำไมแม่ไม่ถามผม หรือบอกผมก่อนว่าแม่จะรับเด็กฝึกงานเข้ามา ผมขอคุยกับแม่หน่อยครับ ด้านนอกนะครับ “ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามา ได้ไม่นานทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดกัลยา เมื่อเห็นสีหน้าของลูกชายไม่พอใจเป็นอย่างมากเมื่อเธอรับเด็กฝึกงานมาใหม่โดยที่ไม่ได้บอก สาวใหญ่จึงเดินตามหลังของลูกชายตัวเองออกไปตามคำขอของลูกชาย ทิ้งให้นักศึกษาใหม่ทั้งสามคนเคว้งคว้างอยู่ในห้อง และทั้งสามคนต่างคิดอยู่ในใจว่าพวกเขากำลังจะถูกลอยแพหรือปฏิเสธไม่ให้ฝึกงานหรือนี่ ทั้งสามคนต่างมองหน้ากันไปกันมา จนนนท์นี่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามกอหญ้า“กอหญ้าเรายังจะได้อยู่ฝึกงานที่นี่ต่อไหม”“ก็คงอาจจะได้ฝึกงานอยู่ที่นี่ละมั้ง ยังไง

ดวงอาทิตย์เลื่อนขึ้นผ่านจากก้อนเมฆทีละนิดเริ่มประกายสองแสงสว่างผ่านหน้าต่างและพาดผ่านมายังร่างกายของหญิงสาวที่กำลังนอนหลับสบายอยู่แต่ก็ถูกแสงของอาทิตย์นี้แหละที่มารบกวนเวลานอนของเธอติ้ด ติ้ด ติ้ด เสียงนาฬิกาปลุกเป็นสัญญาณบอกให้หญิงสาวที่นอนหลับใหลอย่างสบายให้ตื่นขึ้นมาได้แล้ว ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะไม่อยากตื่นเลยก็ตาม แต่เธอต้องฝืนตื่นขึ้นมาเพื่อธุระส่วนตัว เพื่อที่เธอจะได้ไปทานข้าวเช้าให้ตรงเวลาตามที่เจ้าของบ้านบอก แต่อันที่จริงถ้าไม่ได้ทานข้าวเช้าเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรเพราะปกติตอนอยู่มหาลัยเธอก็ไม่ได้ทานอยู่แล้วไม่ เรียกว่าหาอะไรทานไม่ทันก่อนไปเรียนเสียมากกว่าเพราะว่าตื่นสายเป็นประจำอยู่แล้ว แต่วันนี้เริ่มวฝึกงานเป็นวันแรกเธอจะสายเหมือนไปเรียนไม่ได้เด็ดขาด“เธอมาสาย”“สาย สายอะไรคะ” กอหญ้าทำหน้างงเล็กน้อย“ไม่ต้องทำหน้าสงสัย แล้วก็คิดว่าตัวเองผิดอะไร ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าข้าวเช้าจะต้องทานตอนเจ็ดโมงตรง เธอมาสาย”“ถึงจะสายแต่ก็ทันทานข้าวค่ะ ใช้เวลาทานข้าวแค่สิบนาทีพอค่ะ” กอหญ้ายิ้มตอบและไม่พูดไม่เถียงอะไรอีก แต่เธอรีบตักข้าวต้มใส่ปากของเธอทันทีด้วยความรวดเร็วโดยที่ข้าวต้มถูกตักวางไว้บนโต๊