บทที่8สงสัยต้องให้แผนยั่วยวนแล้วละ

“น้องกอหญ้าพอจะเข้าใจบ้างแล้วใช่ไหม นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วพี่ว่าเราพักทานข้าวกันก่อนดีกว่า”

“ค่ะ”

“อืม คุณพี่นิดนะคะ ขออนุญาตขอถามหน่อยได้ไหมคะว่าถ้าจะไปทานข้าวที่โรงอาหารกลาง จะไปกันได้ยังไงคะหรือว่าต้องเดินไปเท่านั้นค่ะ”

“จะบ้าเหรอจ๊ะใครเขาจะเดินกันโรงอาหารกลางอยู่ติดกับโรงงานน้ำ โรงงานอื่นอาจจะเดินไปได้แต่ถ้าโรงงานเราเดินไปก็ประมาณหนึ่งกิโลเลยนะ ไม่งั้นโรงงานเราจะมีโรงอาหารเล็กๆ ด้วยทำไม”

“ตายแล้ว แล้วนี่จะไปอย่างไงพอดีกอหญ้านัดเพื่อนไว้ด้วยค่ะ หรือจะโทรบอกเพื่อดีว่าไม่ไปแล้ว” กอหญ้าทำหน้าเศร้า

“จะไปก็ไปได้จ้ารอรถรางมารับ หรือไม่ก็ติดรถไปกับนายก็ได้ นายกับคุณสิงโตมักจะไปทานกับข้าวที่โรงอาหารกลางอยู่แล้ว นั่นไงตายยากเสียจริงพูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บเลย”

“ให้พักแล้วใช่ไหมคุณดาว”

“ค่ะนาย”

“แล้วนี่จะไปทานข้าวที่ไหน”กระทิงหันมาถามกอหญ้า

“โรงอาหารกลางจะได้ไปเจอเพื่อนด้วยค่ะ”

“งั้นก็ไปขึ้นรถ”กอหญ้าเดินออกมาที่หน้าอาคาร และมองเห็นว่ารถกอล์ฟขับเข้ามาโดยมีสิงโตเป็นคนขับ

“สวัสดีค่ะคุณสิงโต” กอหญ้ากล่าวทักทายเล็กน้อยกับคนที่มาใหม่ เธอไม่ได้รู้สึกอึดอัดเลยสักนิดที่จะได้ร่วมทางไปกับพวกเขาสองคน แต่กลับเป็นเรื่องดีสำหรับเธอเสียอีกที่จะได้คอยสังเกตดูความสัมพันธ์ของทั้งสอง เมื่อเวลาอยู่ด้วยกันจะเป็นแบบไหนน่ะ จะเหมือนคนเป็นแฟนกันหรือเปล่า

“นายครับเลิกงานแล้วนายจะไปไหนไหม”

“ก็ไม่ได้ไปไหน คงจะกลับบ้านเลย”

“ทำไมถามแบบนี้จะไปไหนละ”นั้นมีการบอกกันด้วยว่าจะไปไหนแบบนี้มันฟีลแฟนชัดๆใช่ไหม

“ถามทำไมถามแบบนี้จะไปไหนล่ะ”

“คือ ผมจะไป”มีการรายงานกันด้วย เอ๊ะแต่เขาก็เป็นเจ้านายลูกน้องกันจะไปไหนก็ต้องรายงานเป็นเรื่องธรรมดานิ

“ไปเถอะไม่ต้องคอยดูแลกูก็ได้” ยังไม่ทันที่สิงโตจะบอกว่าไปไหนเลย กระทิงกับพูดตัดบทขึ้นมาเสียก่อน แต่ถ้าฟังดูเผินๆ ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรแต่ถ้าฟังดีดีแล้วก็เหมือนน้ำเสียงของคนกำลังน้อยใจอยู่เล็กน้อย

“นายครับผมมีเรื่องที่จะต้องไปทำจริงๆ น่ะ”ฟีลแฟนไปอีก ถ้าเป็นแบบนี้อีกไม่นานเธอคงต้องได้บทสรุปกลับไปบอกคุณป้าเร็วกว่าสามเดือนแน่นอนว่า ลูกชายคุณป้าชอบผู้ชาย แต่กอหญ้าก็ยังไม่ได้ตัดสินใจฟันธงว่าใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์เธอยังคงเก็บไว้พิจารณาและคิดไตร่ตรองอีกรอบ

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนิ”ลองคิดเล่นๆ ดูว่าใครจะเป็นผัวหรือใครจะเป็นเมียนะ หรือว่าอย่าบอกนะว่าพี่กระทิงเป็นเมียต้องใช้แน่ๆ ออกแนวขี้น้อยใจจริงขนาดนี้แต่แค่คำที่เขาพูดกันไม่กี่คำไม่สามารถวัดได้หรือการันตีได้ว่าพวกเขาสองคนเป็นแฟนกันถึงไม่สามารถเป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่พอจะไปบอกคุณป้าได้ แต่แค่เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันความจิ้นในหัวของกอหญ้าก็เกิดขึ้นว่าเขาคู่กัน

“ถึงแล้วครับ”

“ขอบคุณค่ะ”ในขณะที่กอหญ้ากำลังจะก้าวขาลงจากรถ

“กลับมาที่รถเวลาเที่ยงห้าสิบน่ะ เข้าใจ”กอหญ้าพยักหน้ารับ อะไรๆ ก็ตรงเวลาไปเสียหมดไม่เจอกันแค่ห้าหกปีเป็นคุณชายเจ้าระเบียบขึ้นมาเลยน่ะพี่กระทิง กอหญ้าพึมพำกับตัวเอง

“กอหญ้าทางนี้”

“นนท์นี่ กล้าหาญ”

“เราสั่งข้าวผัดพริกเผาหมูกรอบที่กอหญ้าชอบไว้ให้แล้วนะ”

“ขอบคุณน่ะกล้าหาญที่ดูแลเราดีตลอดเลย”ขณะที่กล้าหาญตักข้าวเข้าปากอย่างเอื่อยเฉื่อยก็พูดขึ้นมาว่า

“อืมเสียดายอุตส่าห์ได้มาฝึกงานด้วยกันทั้งที แต่ก็ต้องฝึกงานคนละโรลงาน ได้อยู่ใกล้ก็เหมือนว่าอยู่ไกล”

“โอ๋ โอ๋ โอ๋   ไม่เป็นไรนะอย่าทำเสียงน้อยใจไปเลยนะกล้าหาญ เอาอย่างนี้ดีไหมเดียวหยุดเสาร์อาทิตย์ กอหญ้าจะพา นนท์นี่กับกล้าหาญไปเที่ยว เอาไหม”

“เอา”นนท์เป็นฝ่ายทำท่าดีใจ

“งั้นเรากินข้าวกันต่อดีกว่า”

“นนท์นี่เราคิดว่าพี่กระทิงกับคุณสิงโตเขาเหมือนจะ มีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่ก็อาจจะเป็นแฟนกันก็ได้น่ะ”

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นละ”

“ก็เขาไปไหนมาไหนตัวติดกันตลอดเลย”

“ก็ไม่แปลกมั้งเขาเป็นเจ้านายกับลูกน้องกัน”

“แต่ตอนที่ฉันนั่งรถมากับพวกเขา พวกเขาพูดกันด้วยน้ำเสียงเหมือนคนงอนกันด้วยน่ะ”

“ไหนลองเล่าให้ฟังหน่อยสิ”

“ก็เมื่อกี้อะที่ฉันนั่งรถมากับพวกเขา”

“คุณสิงโตก็ถามพี่กระทิงว่าเย็นนี้จะไปไหนไหม แล้วพี่กระทิงถามว่าจะไปไหนด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเหมือนจะงอนนิดหน่อย แล้วคุณสิงโตเหมือนพ่อแง่แม่งอนกันเลย”

“แค่นี้ยังพิสูจน์อะไรไม่ได้หรอกน่ะต้องดูกันไปยาวๆ อาจจะไม่มีอะไรก็ได้นะแกอาจจะเป็นแค่สาววายสมองไหล”

“มาแล้วกอหญ้า”

“นั้นไงคุณสิงโตเดินไปสั่งกับข้าวให้คุณกระทิงก่อนจะมานั่งทานด้วยกันสองต่อสอง”

“เห็นไหม ว่าไม่มีใครกล้าเข้าไปเป็นก้างขวางคอเลย”

“อืมมันก็น่าคิดเหมือนที่กอหญ้าพูดจริงด้วย แต่ก็ต้องรอดูไปยาวๆ ก่อนละน่ะ”

“จะต้องรอไปจนถึงเมื่อไหร่ละ”

“ก็รอจนกว่าพวกเขาจะกล้าเปิดเผยตัวตนออกมานั่นแหละ”

“อือก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละ”กอหญ้าเลิกพูดแล้วหันมารีบกินข้าวและคอยชำเลืองดูนาฬิกาบนข้อมือของตัวเองไปด้วย

“กอหญ้าค่อยๆ กินก็ได้เดี๋ยวข้าวจะติดคอเอาได้น่ะ”กอหญ้าเธอมัวแต่พูดและเมาท์มอยจนเพลินกับเพื่อนๆ จนลืมคำพูดที่กระทิงได้บอกกล่าวเอาไว้ก่อนหน้านี้ว่าเธอต้องไปขึ้นรถตอนเที่ยงห้าสิบห้า ตอนนี้ก็เที่ยงสี่สิบห้าแล้ว

“ไม่รีบไม่ได้แล้วก็ไอ้พี่กระทิงเจ้าระเบียบนั้นบอกให้ฉันกินข้าวให้เสร็จก่อนเที่ยงห้าสิบห้านะสิ ต้องไปรอพี่บ้านั้นเพื่อจะได้กลับไปโรงงานพร้อมกัน”

“ค่อยๆ กินเดี๋ยวจะสำลักน่ะกอหญ้า นี้น้ำ” กล้าหาญยื่นน้ำให้กอหญ้า

“แค้กๆ”

“เห็นไหมบอกแล้ว สำลักจนได้” กล้าหาญยื่นมือไปลูบหลังกอหญ้าเบาๆ

“เราไปก่อนน่ะ รู้ไหมว่าโรงอาหารที่นี่ห่างจากที่โรงงานที่เราฝึกงานเป็นกิโลเลยนะ วันหลังอาจจะไม่ได้มาทานด้วยบ่อยๆ นะ”กอหญ้ารีบดื่มน้ำและรีบเดินไปที่รถทันทีเมื่อเห็นว่ากระทิงกับสิงโตกำลังจะลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร จากการคาดเดาตอนนี้เที่ยงห้าสิบพอดีเดินไปที่รถก็คงห้าสิบห้าพอดีจะเป็นคนเป๊ะเวลาอะไรขนาดนั้นหญิงสวยจึงต้องรีบก้าวเท้ายาวๆ ไปให้ทันเวลาที่ชายหนุ่มได้นัดหมายเอาไว้

เวลาห้าโมงเย็น

กอหญ้าก็ต้องมารอที่รถเพื่อที่จะได้กลับบ้านให้ทันเธอยังไม่อยากเดินเป็นกิโลกลับเมื่อถึงเวลาห้าโมงเย็น หญิงสาวต้องรีบเก็บข้าวของของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะและรีบไปรอชายหนุ่มให้ตรงเวลาอยู่ที่หน้าประตูของโรงงาน เพื่อจะได้กลับบ้านให้ทันกับคนที่ตรงเวลา เธอยังไม่อยากถูกทิ้งให้เดินกลับบ้านเป็นกิโล นั่นไงคนที่เธอตั้งใจมารอตรงต่อเวลาไม่มีผิด ห้าโมงเป๊ะเลย

“กลับบ้านเลยใช่ไหม”

“ค่ะ”

“เย็นนี้อยากกินอะไรไหมสั่งได้นะ”

“ไม่ค่ะ กอหญ้าทานอะไรก็ได้ค่ะ แต่ตอนนี้อยากอาบน้ำมากกว่า ร้อนและเหนียวตัวไปหมดแล้วค่ะ”เอาว่ะถ้าอยากรู้ว่าเป็นชายหรือเปล่าก็ต้องปลุกความเป็นชายให้ขึ้นมาก่อนตามที่นนท์นี่บอก วันนี้คงเป็นโอกาสดีที่สุดเพราะคุณสิงโตคู่ขาของพี่กระทิงไม่อยู่

“ร้อน”

“ค่ะร้อน พอดีกอหญ้าออกไปดูการผลิตมาค่ะ”จริงการไปดูงานที่โรงผลิตก็ไม่ได้ทำให้เธอร้อนขนาดนั้นแต่ตอนที่เธอรีบมาให้ทันเพื่อมารอเขากลับบ้านต่างหากที่ทำให้เธอร้อน

กระทิงจึงปรับแอร์ในรถให้เย็นมากขึ้นเพราะเห็นว่าหญิงสาวร้อน ส่วนกอหญ้า เธอก็เริ่มขยับผมไปมาซ้ายขวาทีละนิดแล้วเอามือมาพักตรงใบหน้าของเธอทำให้ตอนนี้เธอรู้สึกเซ็กซี่และมีเสน่ห์มากสำหรับคนข้างๆ

กระทิงพยายามไม่มองและขับรถกลับบ้านทันที

เมื่อมาถึงบ้านกอหญ้าก็รีบเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำทันทีตามที่เธอบ่นว่าร้อนและเช่นเคยเมื่ออาบน้ำเสร็จเธอก็นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำอีกเหมือนเคยถึงแม้ว่าจะโดนสั่งห้ามมาแล้วทีหนึ่งก็ตามยังไงเธอก็ยังจะทำต่อไปเพื่อให้ได้รู้ความจริงให้ได้

ส่วนกระทิงก็นั่งดูเอกสารอยู่หน้าโต๊ะกินข้าวอย่างตั้งใจและไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังจะมีคนมาอ่อยเพื่อหาคำตอบอะไรบางอย่างในตัวเขา

กอหญ้าเดินออกมาจากห้องน้ำก็ชำเลืองมองกระทิงว่าเขาจะมองมาที่เธอบ้างหรือเปล่า แต่เธอต้องผิดหวังเมื่อเธอมองไปทางชายหนุ่มก็ไม่มีวี่แววว่าจะหันกลับมาหาเธอบ้างเลย แต่เธอก็ไม่ได้ลดละความพยายามหรอกนะ

กอหญ้าเธอเดินออกมาจากห้องน้ำและยังไม่รีบไปเปลี่ยนผ้าเธอยังนุ่งผ้าเช็ดตัวแค่ผืนเดียวเดินผ่านชายร่างโตที่กำลังอ่านเอกสารอยู่บนโต๊ะไปหยิบน้ำดื่มในตู้เย็น และเช่นเคยเธอก็ชำเลืองมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโต๊ะอีกครั้ง ว่ามองตามเธอหรือเปล่า แต่ไม่เลยเขาไม่เหลียวมองเธอเลยสักนิดทำให้เธอต้องผิดหวังเป็นรอบที่สอง เมื่อชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโต๊ะ ที่เธอเดินเฉียดเขามาไม่เหลียวมองเธอเลยสักนิด กอหญ้าเธอจึงถอนหายใจและล้มเลิกความคิดที่จะอ่อยกระทิงโดยการหยิบน้ำแล้วก็ปิดตู้เย็นลงก่อนจะเดินกับห้องนอนของตัวเองไป

กอหญ้าเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนสายเดี่ยวกระโปรงสั้นแค่ครึ่งขา ผ้าพลิ้วๆ ผ้ามันเลื่อมสีส้มโอรสออกมาทานเข้าเย็นตามที่คุณชายเนี้ยบตรงต่อเวลาได้นัดไว้ว่าต้องมารับประทานอาหารตามเวลานี้ทุกวัน

เมื่อกอหญ้ากำลังจะเลื่อนเก้าอี้ออกมาเตรียมจะนั่ง ก็ถูกคนตัวโตขัดขึ้นมาเสียก่อน

“อย่าพึ่งนั่ง”กอหญ้าทำหน้างงทำไมถึงไม่ให้เธอนั่งเธอก็มาตามเวลาตรงเป๊ะเลยน่ะไม่ขาดไม่เกินไปสักนาทีเดียว

“ทำไมหรือคะ”

“ไปหาเสื้อมาคลุมมาใส่ให้เรียบร้อยก่อน”

“ค่ะ”

“อยู่บ้านกับผู้ชายสองต่อสองมันดูไม่ดีใครผ่านไปผ่านมาเขาจะเอาไปนินทาได้ แล้วชุดนอนพวกนี้ท่าจะให้ดีก็ไปเปลี่ยนให้หมดเอาเป็นกางเกงนอนขายาวกับเสื้อยืดก็ได้”

“ค่ะงั้นไปหาเสื้อคลุมก่อนนะคะ”สงสัยจะไม่ได้ชอบผู้หญิงจริงๆ ละมั้งถ้าเป็นผู้ชายแต่งตัวเซ็กซี่ยั่วยวนขนาดนี้คงมองจนตาค้างไปแล้ว ไม่ไล่ให้เราไปหาเสื้อมาคลุมแบบนี้หรอก กลัวจะมีใครเห็นแล้วเอาไปฟ้องคุณสิงโตคู่รักละสิไม่ว่า

หลังจากที่กอหญ้าไปหาเสื้อมาคลุมมาใส่แล้ว เธอจึงนั่งทานอาหารแบบเงียบๆ ไม่พูดไม่จาอะไรแต่สายตาของเธอก็แอบชำเลืองมองกระทิงเป็นครั้งๆ ไป

“อิ่มแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ”

“เก็บจานจามไปล้างด้วย ต่อไปนี้จะมีคนมาล้างให้เฉพาะตอนเช้าเท่านั้นตอนเย็นต้องเป็นหน้าที่ของเธอ”

“ค่ะ”กอหญ้ากำลังเก็บจานชามออกมาเพื่อที่จะนำไปล้างตามที่กระทิงบอก

“มีอีกเรื่องหนึ่ง”

“อะไรหรือคะ”

“ฉันบอกแล้วว่านะว่าห้ามใส่ผ้าขนหนูผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำ”นี้สรุปว่าเห็นแต่ไม่ได้พูดอะไรว่างั้นทำเป็นไม่มองแต่สุดท้ายก็มองอย่างนั้นหรือ

“ค่ะ”

“จะมาหยิบน้ำหรือทำอะไรก็ควรเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยร้อนก่อน เดียวใครผ่านไปผ่านมาเขาจะเอาไปพูดกันสนุกปากได้”

“ค่ะ”เอาจริงพี่กระทิงก็บ่นเหมือนคนแก่เหมือนกันเนอะ พูดห้ามนู้น ห้ามนี้ ใช้พี่เขาก็แก่จริงๆ ด้วยแก่กว่าเราตั้งเจ็ดปี แผนอ่อยคงไม่ได้ผลแล้วแหละขืนถ้าทำต่อไปมีหวังโดนดุแน่ ต้องหาแผนสำรองก่อนแต่เธอคิดเท่าไรก็คิดไม่ออกพอหยุดคิดแค่นี้ก่อน แต่อย่างไรแล้วเธอก็ต้องรู้ให้ได้ กอหญ้าเก็บจานชามบนโต๊ะอาหารไปล้างด้วยความท้อใจ แต่ในหัวของเธอมีแต่คำว่าเธอจะต้องรู้ให้ได้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นไม่หายไปไหน ตอนแรกก็อยากหาคำตอบให้คุณป้า แต่มาวันนี้กลับเป็นเธอเองแล้วที่อยากรู้เหมือนกันว่าพี่กระทิงเป็นไหม