บทที่10ดูแลเพราะเป็นต้นเหตุ

07.30 น. แปลกจังนี้ก็ถึงเวลาทานข้าวเช้าแล้ว แล้วนิทำไมยังไม่มาอีกน่ะ ไม่เป็นไร รออีกหน่อยก็แล้วกันวันหยุดเขาอาจจะเลื่อนเวลาทายข้าวเช้าก็ได้ แต่เอ่อกับเข้าก็ตั้งโต๊ะตอนเจ็ดโมงครึ่งตามปกติน่ะ

คนตรงต่อเวลาอย่างพี่กระทิงจะสายอย่างนั้นหรือ ไม่เป็นไรเขาอาจจะเมามากไปหน่อยให้เขานอนต่ออีกหน่อยก็แล้วกัน หรือว่าเราจะทานข้าวก่อนดีกว่า แต่นี่เจ้าของบ้านยังไม่มาทานข้าว จะทานก่อนได้อย่างไงไม่เป็นการเสียมารยาทแย่เลยหรือ จะไปเรียกเขาดีไหม

ไม่ดีกว่าเธอก็ยังไม่หิวมากยังคงรอไหวอยู่ แล้วอีกอย่างเมื่อคืนพี่กระทิงก็เมาหนักมากคงจะยังลุกไม่ไหว แต่เมื่อเธอมองไปที่ห้องของชายหนุ่มก็คิดถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาทันทีมันเป็นเรื่องน่าอายสำหรับเธอ กอหญ้ากัดปากตัวเองหน้าของเธอก็ร้อนขึ้นเป็นสีแดงทันทีเมื่อนึกขึ้นได้

ว่าเธอเผลอไปสัมผัสส่วนหวงแหนของฝ่ายชายโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ เมื่อเธอกำลังเช็ดตัวให้ฝ่ายชายอยู่ เธอหันมองนาฬิกาดูที่ผนังห้องตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว เธอจึงตัดสินใจกับตัวเองว่าต้องไปเรียกเขาให้ตื่นได้แล้ว

กอหญ้าเธอเดินไปหยุดหน้าห้องนอนของกระทิง ทั้งทั้งที่ตัดสินใจว่าจะมาเรียกกระทิงให้ตื่นแต่ทำไมพอมาถึงหน้าห้องเธอกลับสับสนตัวเองว่าควรจะเรียกหรือไม่เรียกเขาตื่นดี

“เอาไงดีเราสมควรที่จะปลุกเขาไหมหรือมันจะเป็นการเสียมารยาท แต่พี่กระทิงก็เป็นคนตรงต่อเวลานิ เอาว่ะ”กอหญ้าเธอเดินไปเดินมาคิดทบทวนว่าจะเรียกดีไหมสุดท้ายแล้วเธอก็ตัดสินใจยกมือของเธอขึ้นมาเคาะประตู

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก พี่กระทิง ทานข้าวค่ะข้าวจะเย็นหมดแล้วค่ะ”

  “...”เงียบ

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก พี่กระทิง”

“...”กอหญ้าเธอลองเอาหูแนบกับประตูดูว่าจะได้ยินเสียงชายหนุ่มด้านในตอบรับเสียงเรียกของเธอบ้างหรือเปล่าแต่เปล่าเลยเธอไม่ได้ยินเสียงของชายหนุ่มขานรับเสียงเรียกของเธอเลยสักคำ

“เอ่อหรือว่าจะไม่อยู่”กอหญ้าไม่ได้เปิดประตูเข้าไปทันทีเธอมาเปิดประตูหน้าบ้านดูว่ารถกระทิงยังอยู่หรือไม่

“รถก็ยังอยู่ไม่ได้ไปไหนแต่เรียกแล้วไม่ตอบ แปลกจัง”กอหญ้ารวบรวมความกล้าไปยืนหน้าเคาะประตูห้องนอนของกระทิงอีกครั้งและครั้งนี้เธอตัดสินใจใช้มือเรียวบางของเธอบิดไปที่ประตูทันทีเพื่อเปิดออก

“เอ่อประตูก็ไม่ได้ล็อกนิ ขอเข้าไปหน่อยนะคะ”กอหญ้าเดินเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะ เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องก็พบร่างของชายหนุ่มนอนอยู่บนเตียงนอนในสภาพเดิม แต่ท่อนบนเปลือยเปล่าและท่อนล่างก็เหมือนกันเพราะเมื่อคืนกอหญ้าจะเปลี่ยนผ้าและตอนจะเช็ดตัว ตอนนั้นกระทิงก็พลิกตัวทำให้มือของเธอไปโดนเจ้าหนอนน้อยของกระทิงเข้า เธอจึงวิ่งออกไปจากห้องทันที ก็หญ้ายังจำสัมผัสอันนุ่มนิ่มนั่นได้ดี

แต่จะว่าไปแล้วเมื่อคืนชายหนุ่มบ่นว่าร้อนเธอก็เลยปรับแอร์ให้เหลือแค่สิบเก้าองศาเท่านั้นจะว่าไปภายในห้องตอนนี้ก็หนาวอยู่เหมือนกัน หญิงสาวลูบแขนของตนเองเบาๆ ก่อนจะไปหารีโหมดแอร์ปรับให้อุณหภูมิเพิ่มขึ้น กอหญ้าเธอแปลกใจว่าทำไมชายหนุ่มถึงไม่ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย

“เข้ามาในห้องขนาดนี้ยังนอนนิ่งอยู่หรือ หรือว่าจะไม่สบาย”กอหญ้ารีบเอามือไปสัมผัสที่หน้าผากกว้างของชายหนุ่มทันทีเธอจึงรีบชักมือออกทันทีเมื่อเธอได้สัมผัส

“ตัวร้อน ร้อนเหมือนกับไฟเลย”กอหญ้ารีบหาผ้ามาเช็ดตัวให้ชายหนุ่มทันที เป็นเพราะเธอที่ปล่อยให้ชายหนุ่มนอน เปลือยเปล่าอยู่ในห้องแอร์แบบนี้ กอหญ้าเธอรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเมื่อเธอเช็ดตัวให้กระทิงเสร็จเธอก็รีบเอาชุดที่สิงโตเตรียมไว้ให้มาใส่ให้เขาทันทีถึงแม้ว่าตอนใส่กางเกงให้เขาเธอจะอดคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ได้ ก็ตามแต่เธอต้องพยายามใส่กางเกงให้เขาให้ได้เพราะมีความรู้สึกผิดผสมอยู่ในตอนนี้เธอจึงรู้สึกของความรู้สึกผิด ความเขินอายลดลง และคอยเช็ดตัวลดไข้ให้ชายร่างโตอยู่ตลอดเวลา เวลาผ่านไปสักครึ่งชั่วโมงเธอก็มีความคิดว่าต้องปลุกกระทิงให้ขึ้นมากินยาให้ได้ไม่งั้นเขาก็จะไม่หายหรืออาจจะอาการการณ์แย่กว่าเดิน

  “พี่กระทิง พี่กระทิง ลุกขึ้นมาทานข้าวทานยาก่อนแล้วค่อยนอนต่อ”กอหญ้าเธอเริ่มหวาดกลัวว่าชายหนุ่มที่นอนอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้จะเป็นอะไรไป เธอคงต้องรีบพากระทิงไปหาหมอแล้ว เพราะเรียกเท่าไรก็ไม่ยอมตื่นสักที

 

“พี่กระทิง พี่กระทิง ถ้าพี่ยังไม่ยอมตื่นอยู่แบบนี้กอหญ้าจะบอกให้คนพาพี่ไปหาหมอแล้วนะ”

“...”ชายหนุ่มยังคงนอนนิ่งและไม่ยอมขยับตัวสักที่

“จะโทรหาใครดีจะโทรหาคุณสิงโตก็ไม่มีเบอร์ งั้นก็โทรหาคุณป้าแล้วกัน”กอหญ้ากำลังควรหาโทรในกระเป๋ากางเกงอยู่

“แค่ก แค่ก แค่ก น้ำฉันขอน้ำหน่อย”

“พี่กระทิงตื่นแล้ว อย่าดื่มน้ำใช่ไหมรอก่อนนะเดียวกอหญ้าไปหยิบมาให้”กอหญ้ารีบวิ่งไปหยิบน้ำมาให้กระทิงทันทีเธอเลือกขวดน้ำที่ไม่เย็นมาให้กระทิงแล้วเธอก็ไม่ลืมที่จะหยิบออกมาให้ด้วย กอหญ้าเปิดฝาแล้วยื่นให้กระทิงทันที

“พี่กระทิงเป็นอย่างไงบ้าง ไปหาหมอไหม”

“ฉันไม่ไปหาหมอเป็นไข้นิดหน่อยเองจะไปหาหมอทำไม”

“งั้นกอหญ้าขอดูหน่อยน่ะว่าพี่ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ”ในเมื่อกอหญ้าไม่สามารถหาปรอทวัดไข้ได้เธอจึงเอาหลังมือของตัวเองแตะไปที่หน้าผากของกระทิงและใช้มืออีกข้างนึงแตะไปที่หน้าผากของตัวเองเพื่อเป็นการวัดอุณหภูมิของร่างกาย

“เธอทำอะไรของเธอนะ”

“ก็วัดไข้ยังไงคะ ตอนนี้ไข้ลดลงแล้ว ถ้าพี่กระทิงไม่อยากไปหาหมอพี่กระทิงก็ต้องกินข้าวแล้วก็ต้องกินยาก่อนแล้วค่อยนอนพักผ่อนต่อค่ะ”

“ฉันไม่หิว”

“หิวไม่หิวก็ต้องกินค่ะ”กระทิงยื่นขวดน้ำคืนกอหญ้าก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมโปงตัวเองไว้

“พี่กระทิงจะมาทำตัวเป็นเด็กไม่ยอมทานข้าวทานยาแบบนี้ไม่ได้นะคะ”

“ก็ฉันไม่หิว”

“ไม่หิวก็ต้องกิน”กระทิงทำหน้าเบื่อหน่าย

“ถ้าพี่กระทิงไม่ทานข้าวทานยา กอหญ้าจะโทรหาคุณป้าให้คุณป้ามาพาพี่กระทิงไปหาหมอค่ะ” กระทิงยอมเปิดผ้าห่มออกมาพร้อมกับถอนหายใจด้วยความลำคาน

“กินก็กิน”

“งั้นเดี๋ยวกอหญ้าไปเอามาให้นะ อย่าพึ่งหลับนะ”กอหญ้าเธอรีบออกมาเอาอาหารไปอุ่นเพราะอาการที่ขึ้นโต๊ะไปตั้งสองชั่วโมงแล้วจะยกไปให้เลยก็กว่าว่าจะไม่อร่อย

“โจ๊กร้อนๆ มาแล้วค่ะ”กอหญ้าถือถ้วยข้าวต้มให้ ส่วนกระทิงก็ทำหน้าเบื่อเล็กน้อยที่หญิงสาวมาวุ่นวายกับเขา “พี่กระทิงต้องเป่าก่อนนะคะมันยังร้อนอยู่ ไม่งั้นโจ๊กจะลวกปากพี่กระทิงได้นะคะ มาเดี๋ยวกอหญ้าเป่าให้”เธอไม่เพียงเป่าข้าวต้มที่ร้อนๆ ให้ยังยื่นไปที่ปากของชายหนุ่มด้วย “พี่กระทิงอ้าปากค่ะ” ตอนนี้เขาปวดไปทั้งเนื้อทั้งตัวด้วย พิษไข้ ไม่อยากต่อรองต่อเถียงกับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าแล้วเขาจึงยอมให้เธอป้อนข้าวแต่ด้วยดี

Rrrrrrrrr (เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น)

“พี่กระทิงกินเองก่อนนะคะกอหญ้าขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อน”

“อืม”หญิงสาวยื่นถ้วยโจ๊กให้กับชายหนุ่มก่อนจะไปรับโทรศัพท์

“จะมารับพวกเรากี่โมงจะแม่คุณ”กอหญ้าพึ่งนึกขึ้นได้ว่าได้สัญญากับเพื่อนของเธอไว้ว่าจะพาไปเที่ยว แต่จะทำยังไงดีในเมื่อในบ้านของเธอตอนนี้มีคนป่วยอยู่ และคนที่นอนป่วยอยู่ก็อาจจะเป็นสาเหตุมาจากเธอด้วยที่ปล่อยให้เขานอนเปลือยและเปิดแอร์จนทำให้ไม่สบาย

“....”

“ทำไมเงียบละกอหญ้า ไม่ใช่ว่าผ่านมาแค่สองสามวันเดียวก็ลืมที่สัญญาไว้แล้วว่าจะพาไปเที่ยว”

“ไม่ลืมหรอกแต่พี่กระทิงไม่สบายเป็นไข้ อยู่บ้านคนเดียวถ้าจะทิ้งพี่เขาไว้แล้วไปเที่ยวก็คงดูไม่ดี เราขอโทษน่ะนนท์นี่เอาไว้อาทิตย์หน้าได้ไหม”

“อืมๆๆ”เสียงตอบรับอย่างน้อยใจนิดๆ

“แล้วคุณกระทิงเขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า”

“ตอนเช้าไข้ขึ้นสูงมาก เกือบจะได้พาไปหาหมอแล้ว”

“แล้วทำไมไม่พาไปละ”

“ก็พี่เขาตื่นมาเสียก่อนแล้วก็ไม่ยอมไปหาหมอ ขอโทษน่ะแกเอาไว้อาทิตยหน้าจะพาไป จะเลี้ยงข้าวด้วยฝากขอโทษกล้าหาญด้วยนะ”

“อืมมมี”

“อ้าวทำไมยังไม่กินข้าวอีกละคะ”เมื่อเธอวางสายจากเพื่อนแล้วเธอก็หันกลับมามองข้าวต้มในถ้วยยังไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเธอเหมือนว่าเขายังไม่ได้ทานต่อ

“ฉันอิ่มแล้ว”

“กินอีกหน่อยนะคะไม่งั้นจะทานยาไม่ได้ยาจะกัดกระเพาะเอาได้นะคะพี่กระทิง”

“ฉันไม่ใช้เด็กๆ น่ะที่จะให้เธอมาหลอกเอาง่ายๆ”

“ทานอีกนิดหนึ่งนะคะ”ด้วยความเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวจากพิษไข้ก็ไม่อยากที่จะเถียงด้วยเขาจึงจับถ้วยโจ๊กขึ้นมาทานจนเกือบจะหมด

“นี้ค่ะยาพาราค่ะ ถ้ามีอาการอื่นก็บอกได้คะจะฝากคุณสิงโตไปซื้อยามาให้ค่ะ”

“อืม”

“อ้อแล้วมีอะไรเรียกได้เลยนะคะ”

“เมื่อกี้ใครโทรมา”

“เพื่อนค่ะ นัดกันไว้ว่าจะไปเที่ยว”

“แล้วทำไมไม่ไปล่ะ เอารถของผมไปก็ได้นะ”

“บอกเพื่อนแล้วว่าจะไปอาทิตย์หน้าเพราะอาทิตย์นี้ต้องอยู่ดูแลคนป่วยก่อน”

“ไปเลยก็ได้ผมไม่ว่าแต่ถ้าเป็นห่วงผม ผมโทรให้สิงโตมาอยู่เป็นเพื่อนก่อนก็ได้”

“คุณสิงโตน่าจะไม่ว่างนะคะเพราะเมื่อคืนเห็นรีบร้อนออกไป ไม่เป็นไรหรอกค่ะไม่ต้องไปรบกวนคุณสิงโตวันหยุดเลย อย่างไงกอหญ้าก็บอกเพื่อนๆ ไว้แล้วว่าให้เลื่อนเป็นอาทิตย์หน้า พี่กระทิงพักผ่อนก่อนนะคะ แล้วตอนเที่ยง กอหญ้าจะมาเรียกให้ตื่นขึ้นมากินข้าวกินยาอีกครั้งนะคะ”

กระทิงเมื่อได้ยินหญิงสาวพูดถึงสิงโตเขาก็นึกขึ้นได้ถึงตัวการที่ทำให้เขาไม่สบายแบบนี้ เขาต้องโทรไปต่อว่าบ้างแล้วแหละว่าทำไมถึงปล่อยให้เขานอนเปลือยเปล่าในห้องแอร์ จนทำให้เขาไม่สบายแบบนี้ กระทิงพอจะจำได้บ้างเพราะสะดุ้งตื่นและรู้ว่าตัวเองไม่ได้ใส่เสื้อผ้า แต่พอจะลุกไปใส่เสื้อผ้าด้วยตัวเองก็เหมือนว่าโลกมันกำลังหมุนทำให้เขาต้องนอนลงกับที่นอนและหลับตาลงอีกครั้ง มือก็ควานหารีโมทแอร์เพื่อจะปรับอากาศก็ควานหาไม่เจอแล้วภาพของเขาก็ดับลงพอฤทธิ์แอลกอฮอล์อีกครั้ง

ตูด ตูด ตูด

“สวัสดีครับนายมีอะไรหรือเปล่าครับ”

“เมื่อคืนมึงเอากูมาส่งบ้านใช่ไหม”

“ครับ มึงถอดผ้าให้กูทำไมมึงไม่หาผ้ามาใส่ให้กูด้วยปล่อยให้กูนอนเปลือยตากแอร์แบบนี้ทั้งคืนได้อย่างไง”

“ขอโทษนะครับพอดีที่บ้านโทรแจ้งว่าแม่ผมหกล้มต้องนำตัวส่งโรงพยาบาลผมก็เลยฝากให้คุณกอหญ้าช่วยดูแลนายต่อครับ”

“นายให้กอหญ้าดูแลฉัน”

“ก่อนไปมึงได้ถอดเสื้อผ้าให้กูไหม”

“ไม่ครับแต่ผมบอกให้คุณกอหญ้าช่วยเปลี่ยนผ้าแล้วก็เช็ดตัวให้นายแล้วนะครับ”

“นายบอกให้กอหญ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเช็ดตัวให้ฉันอย่างนั้นหรือ”

“ครับ”

“แล้วนี่นายเป็นไข้หรือครับ อาการเป็นอย่างไรบ้างครับ”

“ฉันดีขึ้นมากแล้ว”

“ใช่สิครับต้องรายงานคุณนายแม่ก่อน”

“ไม่ต้องบอก แล้วนี่แม่มึงเป็นไงบ้าง”ถึงจะโมโหที่กระทิงปล่อยให้กอหญ้าดูแลเขาตอนเมาก็ตาม แต่จะให้ทำไงได้เมื่อครอบครัวมันก็สำคัญ

“เจ็บขานิดหน่อยไม่เป็นอะไรมากครับ แต่หมอบอกว่าแม่ผมอายุมากแล้วหมอจึงให้นอนดูอาการที่โรงพยาบาลสักวันสองวันนะครับ”

  “อืมงั้นมึงก็อยู่ดูแล้วแม่มึงเถอะ กูให้มึงลางานด้วย”

“ขอบคุณครับนาย แต่ว่าใครจะดูแลนายละครับ”

“ไม่เป็นไรกูดูแลตัวเองได้มึงดูแลแม่มึงก่อนเถอะ”

  “ครับนาย”