Semua Bab พ่ายรักแม่จัดสรร: Bab 21 - Bab 26

เวลาหนึ่งทุ่ม กอหญ้าได้ส่งข้อความไปหากระทิงว่าเขาสามารถมารับเธอได้ไหมตอนหนึ่งทุ่ม เพราะเขาได้บอกเธอเอาไว้ว่าเขาจะเป็นคนไปส่งเธอไปงานที่หน้าไร่ ถ้ากระทิงไม่ส่งรถของเธอกลับบ้านไปเธอก็คงไม่ต้องรบกวนให้ เขาไปส่ง“ได้ตอนทุ่มหนึ่งเดียวพี่ไปรับ”“ค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบรับของชายหนุ่มร่างโตแล้วกอหญ้าจึงบอกเวลานัดหมายกับเพื่อนทั้งสองคนของเธอเวลาหนึ่งทุ่มตรง“ไปกันเลยค่ะ”หญิงสาวรีบเดินมาหาชายหนุ่มขณะที่รถยังไม่จอดสนิทดีด้วยซ้ำ“รีบมาเลยนะกลัวจะไม่ได้ไปขนาดนั้น”“เปล่าค่ะกลัวว่าพี่กระทิงจะรอนานหรือรีบกลับไปทำงานเกรงใจค่ะ”กอหญ้าปิดประตูรถก่อนที่รถจะเคลื่อนออกไป“อืม ต้องไปรับเพื่อนเธอด้วยใช่ไหม”“ใช้ค่ะ”“ไปเที่ยวกับเพื่อนจำที่ฉันบอกได้ไหมว่าตอนที่เธอยังเป็นของฉันอยู่...”“ห้ามเข้าใกล้กันมากเกินไปจนเกินความพอดีค่ะ อันนี้กอหญ้าจำได้”“ไม่ควงแขนไม่จับมือ”“ขอยกเว้นนนท์นี่ได้ไหม”“ได้”“พี่โทรไปต้องรับ”“ค่ะโทรมาต้องรับ” “วันนี้ฉันเพิ่มให้เธออีกข้อหนึ่งห้ามดื่มเหล้า” “ทำไมเหรอคะ มาเที่ยวงานที่มีดนตรีก็ต้องมีดื่มกันบ้างคะ” “เธอจะดื่มก็ได้แต่เธอต้องมีสติ เข้าใจไหม” เป็นเพราะครั้งนั้

กอหญ้าตื่นขึ้นมาขยับตัวอย่างเชื่องช้ารู้สึกว่าตัวเองปวดเมื่อยไปทั่วร่างกาย“ลุกไหวไหมถ้าลุกไม่ไหวพี่จะลางานให้”“ลุกไหวค่ะ กอหญ้าไม่อยากขาดงานบ่อยๆ แล้วก็ป่วยรอบที่แล้วก็หยุดงานไปสองสามวันมาวันนี้จะมาหยุดอีกก็กลัวว่าพี่ที่ฝึกงานจะว่าให้ แล้วอีกอย่างกอหญ้ากลัวว่าจะฝึกงานไม่ผ่านด้วยค่ะ ”“จะกลัวทำไมไม่เห็นต้องกลัวเลยเพราะสุดท้ายคนที่เซ็นให้กอหญ้าผ่านงานก็คือพี่เองจะพักอีกสองสามวันจะเป็นไรไป”“ไม่เอาค่ะเดี๋ยวพี่ที่ฝึกงานจะเป็นห่วงหรืออาจจะมีบางคนที่ว่าเอาได้ว่าเป็นเด็กเส้นไม่ต้องทำอะไรก็ผ่านการฝึกงาน”กอหญ้าค่อยๆ ขยับลุกและเอามือจับที่แขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มให้ออกจากเอวของเธอ แต่ดูเหมือนว่ากระทิงที่นอนข้างเธอเมื่อคืนจะไม่ยอมปล่อยให้เธอลุกจากเตียงง่ายๆ เขาไม่ยอมปล่อยมือออกจากร่างบางแต่กับกระชับอ้อมแขนนั้นให้แน่นขึ้นกว่าเดิม กระทิงเอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่บนหัวเตียงของตัวเอง“หัวหน้าฝึกงานฝ่ายผลิตผลไม้อบกรอบ วันนี้ผมขอลางานให้กอหญ้าอีกครึ่งวันนะครับ พอดีว่าผมตื่นสายไม่สามารถตื่นไปส่งกอหญ้าทำงานได้ เพราะเมื่อคืนผมดูงานจนดึก ”อยู่ดูงานจนดึกหรือทำอย่างว่ามากกว่าและไม่ยอมหลับยอมนอนต

หลังจากที่ถูกเชิญให้มานั่งอยู่ที่โซนวีไอพีชั้นสองดูเป็นส่วนตัวมากกว่าด้านล่าง แล้วทั้งหกคนได้แต่นั่งจ้องหน้าและดูท่าทีของอีกฝ่าย แต่คงจะเป็นกอหญ้าและเพื่อนเสียมากกว่าที่รู้สึกเกร็งๆ“กอหญ้าตกลงจะมานั่งให้พวกหนุ่มๆ เลี้ยงเหล้าหรือมานั่งเล่นเกมจ้องหน้ากูรู้สึกอึดอัดเป็นบ้าเลย รู้แบบนี้เลือกแบบหลังยอมเต้นให้พวกพี่ๆ ดูอยู่ห่างๆ เสียดีกว่า”นนท์นี่ที่นั่งใกล้กอหญ้ากระซิบพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน“อือจริงฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละเราคงจะคิดผิด แต่พี่เขาเป็นคนให้เราผ่านงาน”“ก็จริงแต่ดูพี่กระทิงมึงก็มองไม่ห่างเลยน่ะ มึงคิดว่าจบงานฝึกงานนี้พี่กระทิงจะจบกับมึงจริงๆ หรือ”“ก็น่าจะจบนะ”“กูว่าไม่นะ ดูพี่มันมองมึงตอนนี้สิ” กอหญ้าหันไปดูหน้าของกระทิงพบว่าเขาจ้องมองเธออยู่แบบนั้นอย่างไม่ละสายตเหมือนกับกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่างสลับกับมองกล้าหาญที่นั่งข้างนนท์นี่ไปด้วย“เรามาเล่นเกมกันดีกว่าไหม” สิงห์เห็นว่ากระทิงมัวแต่จ้องหน้าของกอหญ้าไม่วางตาทำให้บรรยากาศภายในโต๊ะมันดูเงียบเหงา ถึงแม้ว่าจะได้ยินเสียงของดนตรีเต็มห้องอยู่ก็ตามบรรยากาศเริ่มตึงเครียด“ดีครับจะเล่นเกมอะไรเหรอครับ” นนท์นี่ทำเป็นรู้สึกตื่น