All Chapters of พ่ายรักแม่จัดสรร: Chapter 21 - Chapter 30

เวลาหนึ่งทุ่ม กอหญ้าได้ส่งข้อความไปหากระทิงว่าเขาสามารถมารับเธอได้ไหมตอนหนึ่งทุ่ม เพราะเขาได้บอกเธอเอาไว้ว่าเขาจะเป็นคนไปส่งเธอไปงานที่หน้าไร่ ถ้ากระทิงไม่ส่งรถของเธอกลับบ้านไปเธอก็คงไม่ต้องรบกวนให้ เขาไปส่ง“ได้ตอนทุ่มหนึ่งเดียวพี่ไปรับ”“ค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบรับของชายหนุ่มร่างโตแล้วกอหญ้าจึงบอกเวลานัดหมายกับเพื่อนทั้งสองคนของเธอเวลาหนึ่งทุ่มตรง“ไปกันเลยค่ะ”หญิงสาวรีบเดินมาหาชายหนุ่มขณะที่รถยังไม่จอดสนิทดีด้วยซ้ำ“รีบมาเลยนะกลัวจะไม่ได้ไปขนาดนั้น”“เปล่าค่ะกลัวว่าพี่กระทิงจะรอนานหรือรีบกลับไปทำงานเกรงใจค่ะ”กอหญ้าปิดประตูรถก่อนที่รถจะเคลื่อนออกไป“อืม ต้องไปรับเพื่อนเธอด้วยใช่ไหม”“ใช้ค่ะ”“ไปเที่ยวกับเพื่อนจำที่ฉันบอกได้ไหมว่าตอนที่เธอยังเป็นของฉันอยู่...”“ห้ามเข้าใกล้กันมากเกินไปจนเกินความพอดีค่ะ อันนี้กอหญ้าจำได้”“ไม่ควงแขนไม่จับมือ”“ขอยกเว้นนนท์นี่ได้ไหม”“ได้”“พี่โทรไปต้องรับ”“ค่ะโทรมาต้องรับ” “วันนี้ฉันเพิ่มให้เธออีกข้อหนึ่งห้ามดื่มเหล้า” “ทำไมเหรอคะ มาเที่ยวงานที่มีดนตรีก็ต้องมีดื่มกันบ้างคะ” “เธอจะดื่มก็ได้แต่เธอต้องมีสติ เข้าใจไหม” เป็นเพราะครั้งนั้

กอหญ้าตื่นขึ้นมาขยับตัวอย่างเชื่องช้ารู้สึกว่าตัวเองปวดเมื่อยไปทั่วร่างกาย“ลุกไหวไหมถ้าลุกไม่ไหวพี่จะลางานให้”“ลุกไหวค่ะ กอหญ้าไม่อยากขาดงานบ่อยๆ แล้วก็ป่วยรอบที่แล้วก็หยุดงานไปสองสามวันมาวันนี้จะมาหยุดอีกก็กลัวว่าพี่ที่ฝึกงานจะว่าให้ แล้วอีกอย่างกอหญ้ากลัวว่าจะฝึกงานไม่ผ่านด้วยค่ะ ”“จะกลัวทำไมไม่เห็นต้องกลัวเลยเพราะสุดท้ายคนที่เซ็นให้กอหญ้าผ่านงานก็คือพี่เองจะพักอีกสองสามวันจะเป็นไรไป”“ไม่เอาค่ะเดี๋ยวพี่ที่ฝึกงานจะเป็นห่วงหรืออาจจะมีบางคนที่ว่าเอาได้ว่าเป็นเด็กเส้นไม่ต้องทำอะไรก็ผ่านการฝึกงาน”กอหญ้าค่อยๆ ขยับลุกและเอามือจับที่แขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มให้ออกจากเอวของเธอ แต่ดูเหมือนว่ากระทิงที่นอนข้างเธอเมื่อคืนจะไม่ยอมปล่อยให้เธอลุกจากเตียงง่ายๆ เขาไม่ยอมปล่อยมือออกจากร่างบางแต่กับกระชับอ้อมแขนนั้นให้แน่นขึ้นกว่าเดิม กระทิงเอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่บนหัวเตียงของตัวเอง“หัวหน้าฝึกงานฝ่ายผลิตผลไม้อบกรอบ วันนี้ผมขอลางานให้กอหญ้าอีกครึ่งวันนะครับ พอดีว่าผมตื่นสายไม่สามารถตื่นไปส่งกอหญ้าทำงานได้ เพราะเมื่อคืนผมดูงานจนดึก ”อยู่ดูงานจนดึกหรือทำอย่างว่ามากกว่าและไม่ยอมหลับยอมนอนต

หลังจากที่ถูกเชิญให้มานั่งอยู่ที่โซนวีไอพีชั้นสองดูเป็นส่วนตัวมากกว่าด้านล่าง แล้วทั้งหกคนได้แต่นั่งจ้องหน้าและดูท่าทีของอีกฝ่าย แต่คงจะเป็นกอหญ้าและเพื่อนเสียมากกว่าที่รู้สึกเกร็งๆ“กอหญ้าตกลงจะมานั่งให้พวกหนุ่มๆ เลี้ยงเหล้าหรือมานั่งเล่นเกมจ้องหน้ากูรู้สึกอึดอัดเป็นบ้าเลย รู้แบบนี้เลือกแบบหลังยอมเต้นให้พวกพี่ๆ ดูอยู่ห่างๆ เสียดีกว่า”นนท์นี่ที่นั่งใกล้กอหญ้ากระซิบพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน“อือจริงฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละเราคงจะคิดผิด แต่พี่เขาเป็นคนให้เราผ่านงาน”“ก็จริงแต่ดูพี่กระทิงมึงก็มองไม่ห่างเลยน่ะ มึงคิดว่าจบงานฝึกงานนี้พี่กระทิงจะจบกับมึงจริงๆ หรือ”“ก็น่าจะจบนะ”“กูว่าไม่นะ ดูพี่มันมองมึงตอนนี้สิ” กอหญ้าหันไปดูหน้าของกระทิงพบว่าเขาจ้องมองเธออยู่แบบนั้นอย่างไม่ละสายตเหมือนกับกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่างสลับกับมองกล้าหาญที่นั่งข้างนนท์นี่ไปด้วย“เรามาเล่นเกมกันดีกว่าไหม” สิงห์เห็นว่ากระทิงมัวแต่จ้องหน้าของกอหญ้าไม่วางตาทำให้บรรยากาศภายในโต๊ะมันดูเงียบเหงา ถึงแม้ว่าจะได้ยินเสียงของดนตรีเต็มห้องอยู่ก็ตามบรรยากาศเริ่มตึงเครียด“ดีครับจะเล่นเกมอะไรเหรอครับ” นนท์นี่ทำเป็นรู้สึกตื่น

เช้าวันต่อมาหญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียเธอได้นอนไปแล้วบ้างแต่ก็เหมือนไม่ได้นอน รู้สึกสดชื่น และเมื่อตื่นขึ้นมาก็ไม่มีร่างตัวคอยนอนกอดเหมือนทุกเช้า ครั้งนี้กระทิงคงทำตามคำขอของเธอจริงๆ เขาไม่ได้แอบมานอนกอดเธอเหมือนทุกคืน“ความรู้สึกแบบนี้สินะที่เราจะต้องเจอในวันที่ไม่มีพี่กระทิง”กอหญ้ารักสังขารที่เหมือนไม่มีชีวิตเหมือนคนที่อดหลับอดนอนไปทำธุระของตัวเองในห้องน้ำ เพื่อจะได้ไปฝึกงานที่เหลืออีกสามวันให้เสร็จแต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่หนักใจของเธอเลยสักนิด เรื่องที่น่าหนักใจที่สุดของกอหญ้าในตอนนี้นั่นก็คือการที่เธอต้องไปนั่งทานข้าวกับกระทิงในตอนเช้า แล้วก็นั่งรถให้กระทิงไปส่งทำงาน ทั้งที่ตนเป็นคนให้ยุติความสัมพันธ์อย่างอื่นเอง แต่ดูเหมือนว่า กอหญ้าอยากร้องไห้ทุกครั้งเมื่อเจอหน้ากระทิง แต่ก็ต้องทนเก็บความรู้สึกเหล่านั้นไว้ ได้แต่ทำหน้านิ่งเฉยเท่านั้น“เฮ้อ” กอหญ้าเธอถอนหายใจออกมาเพื่อเป็นการทำใจก่อนที่จะออกไปเจอหน้าชายหนุ่มที่อยู่นอกห้อง“สวัสดีครับ”“สวัสดีค่ะคุณสิงโตทำไมมาแต่เช้าค่ะ”กอหญ้าพูดไปแต่สายตาของเธอก็ยังเผลอสอดส่องมองหากระทิงโดยที่เธอลืมไปว่าก่อนออกจากห้องหญิงสาวไม่ได้อยากเจอห

“ว๊าย!!! กระทิงตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะแกทำอะไรลงไป แกทำแบบนี้กับน้องได้ยังไง แกกล้าย่ำยีน้องได้ยังไงใครสั่งใครสอนแกทำแบบนี้ฮะ” กัลยาทุบไปที่ลูกชายตัวเอง ขณะที่กำลังนอนเปลือยกอดกอหญ้าอยู่“อะไรคะแม่มาทำไมแต่เช้าเนี่ย” กระทิงโวยวายขึ้นมาขณะที่เขากำลังหลับตาอยู่พร้อมกับดึงผ้าห่มมาปิดหน้าของตนเอาไว้“ยังมีหน้ามาถามอีกหรือว่ามาทำไมแต่เช้า แกตื่นมาเดี๋ยวนี้เลยนะตื่นมาดูสิ่งที่แกทำ”“ผมทำอะไรครับแม่ผมไม่ได้ทำอะไร”“ไม่ทำอะไรได้ไงลืมตาขึ้นมาดูสิ แกจะได้เห็นในสิ่งที่แกทำลงไป ตื่นแล้วใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้”“ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”“ไม่ได้ทำอะไรได้ไงอย่างนั้นหรือ แกย่ำยีน้องแบบนี้แล้วฉันจะเอาหน้าที่ไหนไปสู้เกศราได้” กระทิงลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะทนคำด่าของกัลยาไม่ไหว“ตื่นขึ้นมาแล้วก็หันไปมองข้างๆ” กระทิงเหลียวมองข้างกาย ก็พบว่าตนกำลังนอนกอดสาวร่างบาง หญิงสาวยังไม่ไปจากเขาแถมตอนนี้เธอยังนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา และยังมีสีหน้าตกใจจนมุดผ้าห่มไม่พูดไม่จา“ผมขอโทษครับแม่”“ขอโทษอย่างเดียวมันไม่ได้หรอกนะ แกต้องรับผิดชอบน้องด้วย เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วออกไปคุยกันด้านนอก”“หนูกอหญ้าด้วยนะ