บทที่9เก็บคนเมา

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปเหมือนหมุนนาฬิกาเล่น โดยไม่มีความคืบหน้าอะไรใดๆ เลยก็ว่าได้ ชีวิตประจำวันวนเวียนทำอยู่แค่ไม่กี่อย่างนั้นก็คือ ต้องตื่นนอนให้ทันไปรับประทานอาหารทุกมื้อให้ตรงเวลาและไปทำงานพร้อมกระทิงทุกเช้าเย็น คอยนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถไปกลับชีวิตวนเวียนอยู่แบบนี้มาเป็นอาทิตย์แล้ว

ส่วนเรื่องที่กอหญ้าอยากรู้แล้วก็สงสัยในความใกล้ชิดของกระทิงกับสิงโตก็ได้แต่สงสัยเท่านั้น การกระทำของเขาทั้งสองคนก็ไม่มีอะไรเด่นชัดพอที่จะระบุได้ว่ากระทิงกับสิงโตมีความสัมพันธ์กันมากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง

การยกกาแฟให้เจ้านายทุกเช้าก็คงไม่มีอะไรพิเศษนอกจากเป็นหน้าที่ของลูกน้อง ตัวติดกันตลอดเวลาไปไหนไปด้วยกันก็คงเป็นวิถีที่ลูกน้องกับเจ้านายเขาทำกันเพราะคุณสิงโตเป็นเลขาที่ต้องคอยอยู่ใกล้ๆ เพื่อรับคำสั่งและกระจายคำสั่งของเจ้านายไปในส่วนงานต่างๆ เป็นประจำอยู่แล้ว

แต่ที่สงสัยคือการเช็ดเหงื่อให้กันถ้าเป็นเจ้านายคุณสิงโตก็น่าจะแค่ยื่นกระดาษซับเหงื่อให้กระทิงได้ซับเองแต่นี้ถึงกับซับให้ไม่ปกตินะเนี่ย กอหญ้าพยายามจดจำสิ่งที่ผิดสังเกตและความเป็นไปได้ระหว่างกระทิงกับสิงโต และในความคิดของกอหญ้าถ้าพี่กระทิงจะรักใครสักคนที่ไม่ใช่ผู้หญิงก็น่าจะเป็นสิงโตเท่านั้นและความรู้สึกที่เขาน่าจะรักกันได้ก็คือความใกล้ชิดกันเป็นเหตุและเป็นผลที่สุด

“เอาละกอหญ้าหยุดมโนหยุดคิดได้แล้วก็ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้เธอต้องพานนท์นี่กับกล้าหาญไปเที่ยว ตามคำสัญญา นอน” กอหญ้าเธอบอกกับตัวเองให้เลิกคิด เพราะพรุ่งนี้ต้องทำตามสัญญาที่ได้บอกกล้าหาญกับนนท์นี่เอาไว้ว่าถึงแม้ว่าจะไม่ได้เจอกันบ่อยๆ แต่เธอสัญญาว่าจะพาเพื่อนทั้งสองคนไปเที่ยวเที่ยวชมธรรมชาติภูเขาและร้านกาแฟให้ได้เกือบทุกอาทิตย์เลยกล้าหาญจะได้ไม่น้อยใจว่าอยู่ใกล้กันก็เหมือนห่างกันอีก

อันที่จริงทั้งสามคนตั้งแต่ได้มาเป็นเพื่อนตั้งแต่ปีหนึ่งก็ไม่เคยห่างกันเลยจนถึงทุกวันนี้ แต่ก็คงน่าเศร้าเพราะหลังจากเรียนจบทุกคนก็คงต้องต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเติบโตและใช้ชีวิตของแต่ละคนอยู่ดี ไม่รู้ว่าเรียนจบแล้วจะมีโอกาสได้เจอกันบ่อยๆ ไม่ก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้กอหญ้าควรเลิกคิดเรื่องราวต่างๆ แล้วบอกกับตัวเองว่า

“นอนได้แล้ว” ในขณะที่กอหญ้ากำลังล้มตัวนอน บนที่นอนขนาดใหญ่แต่หัวของเธอยังไม่ทันได้ถึงหมอนก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูเสียก่อน เสียงดังติดต่อกันหลายครั้ง

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะได้ยินเสียงเคาะประตูเสียงดังแค่ไหน เธอก็ยังไม่ขยับตัวลุกขึ้นเพราะคิดว่าคนที่มาเคาะประตูไม่ได้มาหาเธอแน่ และเธอคิดว่าเดี๋ยวพี่กระทิงก็คงจะเดินไปเปิดประตูให้กับคนที่มาเคาะประตูเอง แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด เสียงเคาะประตูดังต่อไป และเธอก็ยังไม่ได้ยินเสียงมีคนไปเปิดประตูเสียทีแล้วยังได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างนั้นอย่างต่อเนื่อง จนเธอได้ยินเสียงเรียกชื่อของเธอขึ้นมา

“คุณกอหญ้าครับ คุณกอหญ้าครับเปิดประตูให้ผมหน่อยครับ”

“เดี๋ยวนะคนที่มาเคาะประตูไม่ได้มาหาพี่กระทิงเหรอทำไมถึงเรียกชื่อฉัน แต่เสียงก็คุ้นๆ อยู่นะ ออกไปดูหน่อยก็แล้วกัน” กอหญ้ารีบลุกออกจากเตียงแต่ก็ไม่ลืมหยิบเสื้อคลุมมาคลุมเสื้อตัวบางที่เธอใส่ในตอนนี้เอาไว้ และรีบก้าวเท้าออกไปดู

“ใครคะ” เธอยังจะไม่ยอมเปิดประตูออกไปสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด มีคนมาเรียกเธอดึกดื่นแบบนี้เธอก็ต้องระวังตัวเอาไว้บ้าง ยิ่งเสียงผู้ชายก็ต้องยิ่งระวังตัวให้มากกว่าเดิม

“ผมเองครับ”

“ผะ ผมเองนั่นแหละเป็นใคร”

“ผมสิงโตครับ”การที่เธอจำเสียงสิงโตไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะเธอแทบจะไม่ได้คุยกับสิงโตเลยหากได้ยินเสียง ก็คงจะเป็นเสียงที่เขาคุยกับเจ้านายเขาเท่านั้น

“คุณสิงโต มีอะไรหรือคะทำไมเรียกกอหญ้าทำไมไม่เรียกพี่กระทิงเปิดประตูให้ละคะ”หรือว่างอนกันแล้วมาง้อกันตอนดึกๆ ดื่นๆ ก็หญ้าไม่ได้ถามออกไปหรอกนะว่างอนกันหรือเปล่าได้แค่คิดในใจเท่านั้น

“ก็คุณกระทิงอยู่กับผมตอนนี้แล้วก็กำลังเมามากครับ”

“เมา”กอหญ้ารีบเปิดประตูออกไปดูทันที ก็พบว่าสิงโตกำลังประคองกระทิงอยู่ ส่วนกระทิงตอนนี้แทบจะไม่รู้สึกตัวและไม่เป็นตัวของตัวเองไปแล้ว ว่าแต่ว่าพี่กระทิงออกไปตอนไหนน่ะเพราะตอนหนึ่งทุ่ม เธอยังนั่นทานข้าวกับกระทิงอยู่เลยพอกลับมาอีกโทษน่ะพี่เมาอย่างหมาเลย (กอหญ้าคิดอยู่ในใจ)

“ทำไมถึงเมาได้ขนาดนี้เนี่ยพี่กระทิง คุณสิงโตทำไมพี่กระทิงเมาอย่างนี้ค่ะ”

“อืมไม่ต้องตกใจไปครับคุณกระทิงก็มักจะเมาแบบนี้ในคืนวันศุกร์เสมอละครับ เป็นเรื่องปกติ”

“เมาแบบไม่รู้สึกตัวอย่างนี้ทุกคืนวันศุกร์เลยหรือคะ”

“ครับ”

“คุณกอหญ้าช่วยผมประคองคุณกระทิงเข้าไปในห้องหน่อยได้ไหมครับ”

“ดะ ได้ ค่ะ”กอหญ้าเดินเข้าไปจับแขนอีกข้างหนึ่งของกระทิงมาพาดที่คอของเธอเอาไวทำให้น้ำหนักตัวของชายตัวโต แบ่งมาที่เธอครึ่งนึงถึงแม้จะเป็นครึ่งแต่มันก็หนักสำหรับคนตัวเล็กอย่างเธออยู่ดี

“เดินดีดีสิคะพี่กระทิง” เธอพยายามประคับประคองให้กระทิงเดินตรงไปที่ห้องแต่มันไม่ง่ายเลยสำหรับ กอหญ้าเพราะกระทิง เดินเป๋ไปเป๋มาซ้ายขวาทีกว่าจะถึงห้องก็เล่นเอาทั้งสองเหนื่อย และการวางร่างของกระทิงอาจจะไม่ได้นุ่มนวลนัก

“แค่หน้าประตูมาถึงห้องนอนยังลำบากเลยแล้วคุณ สิงโตเอาพี่กระทิงกลับมาได้ยังไงคะ”

“มีคนงานอีกคนคอยช่วยนะ แต่ว่าวันนี้เขารีบกลับเห็นว่ามีธุระ” ผู้ชายสองคนประคองมาก็คงจะไหวกว่าที่เธอช่วยประคอง

“คุณสิงโตที่บอกว่าพี่กระทิงเมาแบบนี้ทุกวันศุกร์เลยทำไมหรือ”

“ก็น่าจะเป็นการกระชับมิตรกับคนงานมั้งครับ หรือไม่ก็เป็นการผ่อนคลายเมื่อรู้ว่าวันเสาร์สามารถตื่นสายได้ แต่อีกข้อหนึ่งที่อาจจะเป็นไปได้ก็คือเพื่อลืมใครสักคน หลายปีมานี้คุณกระทิงทำงานอย่างหนักเพื่อให้ไร่เติบโตไม่เคยจะอยู่เฉยๆ เลย แต่ถ้าว่างก็จะไปหาดื่มแบบนี้ประจำละครับ ผมก็ไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงเหมือนกันว่าทำไมต้องดื่มหนักแบบนี้ครับ”

“แล้วปกติคุณสิงโตเป็นคนคอยตามเก็บ อุ้ยไม่ใช้เป็นคนคอยพาพี่กระทิงกลับบ้านแบบนี้ทุกคืนวันศุกร์ทุกครั้งเลยหรือคะ”

“ครับ ขอโทษด้วยน่ะครับที่รบกวนปกติคุณกระทิงจะล็อกประตูจากด้านนอกเอาไว้แต่พอมีคุณกอหญ้าเข้ามาอยู่ด้วยคุณกระทิงน่าจะกดลูกบิดประตูเอาไว้ให้ล็อกจากด้านในน่ะครับ”

“อืมเข้าใจละ”

“คุณกอหญ้าครับ” สิงโตทำหน้าหนักใจและดูเหมือนว่าจะพูดอะไรสักอย่างแต่ไม่กล้า แต่ก็เหมือนจะอยากพูด

“มีอะไรก็พูดกับกอหญ้าได้นะคะ”

“คือ คือผมฝากนายหน่อยได้ไหมครับผมต้องกลับไปที่บ้านด่วนฝากคุณกอหญ้าช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้นายผมด้วยน่ะครับ"

“ฮะอะไรน่ะ”

“ผมรู้ครับว่าหน้าที่ดูแลหลังจากที่นายเมาในคืนวันศุกร์คือหน้าที่ของผมแต่วันนี้ผมมีธุระด่วนจริงๆ ฝากคุณกอหญ้าดูแลนายให้ผมด้วยน่ะครับ”

“เดี๋ยวก่อนแล้วฉันต้องทำอะไรบ้างละ”

“เช็ดเนื้อเช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป็นชุดนอนครับ”

“ฮะเปลี่ยนชุด!!! o-o”

“เดี๋ยวผมไปหยิบชุดนอนกับผ้าเช็ดตัวมาให้นะครับ”สิงโตเดินไปหยิบชุดนอนของเจ้านายและผ้าเช็ดตัวกับถังกระมังที่ใส่น้ำ ยกมาวางด้วยความเร่งรีบ และรีบบอกลากอหญ้าทันที ผมไปก่อนน่ะครับสู้ๆ น่ะครับ ไม่ต้องห่วงนะครับเดียวผมจะปิดประตูบ้านให้

“เดี๋ยวอย่าพึ่งไปมาเปลี่ยนชุดให้ก่อน ฉันทำไม่เป็น”สิงโตไม่ฟังคำขอร้องของกอหญ้าเลยเขาเดินออกไปไวอย่างกับจรวดทิ้งให้กอหญ้านั่งงงและไม่รู้จะทำอะไรหรือเริ่มที่จะทำอะไรก่อนหลังดีกับกระทิงที่นอนไม่รู้ตัวอยู่บนที่นอนในตอนนี้ดี

กอหญ้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับทำใจก่อนจะเริ่ม

“คงต้องเช็ดตัวก่อนสิน่ะ”อืมไม่ใช่ว่าจะไปเคยเก็บศพใครตอนเมาอย่างน้อยก็นนท์นี่คนหนึ่งแหละแต่ก็ไม่ได้ต้องเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อย่างมากสุดก็แค่เอามันไปคุยกับชักโครกในห้องน้ำปลดกระดุมเสื้อให้มันสบายไม่อึดอัดแล้วก็ปล่อยให้มันนอนตายอยู่แบบนั้นแต่นี่ต้องเช็ดตัวให้ด้วยเหรอ เอาก็เอาถ้าพี่กระทิงตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพเดิมทั้งคืนมีหวังคุณสิงโตต้องโดนตำหนิเอาได้ หรือไม่อาจจะเกิดปัญหากันหรือผิดใจทะเลาะกันอีก “สู้โว้ย”

กอหญ้าหันไปดูกะละมังที่มีผ้าคุณหนูผืนเล็กวางอยู่และเสื้อผ้าชุดนอนที่  สิงโตได้เตรียมไว้ให้ก่อนจะถอนหายใจเข้าออกเพื่อทำใจ ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือของตัวเองไปจับชายเสื้อของกระทิงดึงขึ้นด้วยความทุลักทุเลอยู่ไม่น้อย เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้เสื้อยืดคอกลมสีขาวตัวนี้หลุดออกจากตัวชายหนุ่มร่างโตได้ ขยับตัวชายหนุ่มไปมายกตัวของชายหนุ่มบ้างผลักให้เขานอนตะแคงซ้ายทีขวาที จนแขนหลุดออกจากเสื้อทั้งสองข้าง

“ขั้นตอนสุดท้ายของการถอดเสื้อแล้วนะพี่กระทิง กอหญ้าขอโทษน่ะ”กอหญ้าเธอยกมือไหว้ทีหนึ่งก่อนจะดึงเสื้อออกทางศีรษะรวดเดียว

“โอ๊ยเจ็บน่ะ”

“นั้นไงเริ่มมีปากเสียงแล้วเอาเป็นว่ารีบเช็ดตัวรีบเปลี่ยนผ้าเลยดีกว่าก่อนที่พี่กระทิงจะรู้สึกตื่นขึ้นมาเสียก่อน แต่ดูไปดูมาหน้าท้องก็ขาวแถมมีกล้ามไม่ใหญ่มากพอดูดี วันหลังใส่ครีมกันแดดที่หน้าบ้างนะ ตัวกับหน้าคนละสีเลย ต่อไปก็คงจะเป็นกางเกงสิน่ะ”กอหญ้าค่อยเอื้อมมือไปที่กางเกงของชายหนุ่มก่อนจะใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งปลดตะขอออกและรูดซิปลง

“เอ๊ะเดี๋ยวนะ พี่กระทิงจะใส่ฉันในหรือเปล่า นี่ถ้าไม่ใส่แล้วก็เธอต้องเห็นหมด” พรุ่งนี้เช้าเธอยังไม่อยากตื่นมาเป็นตากุ้งยิง เธอเลยต้องพึ่ง ตัวช่วยนิดหน่อย นั่นก็คือผ้าห่มนั้นเอง เธอดึงผ้าห่มมาครุมร่างกายช่วงล่างของกระทิงเอาไว้ ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้ผ้าหุ้ม จับซิป ที่กางเกงของชายหนุ่มแล้วรูดลง ก่อนจะไปดึงกางเกงออกจากทางเท้า กว่าจะออกได้เธอก็ทุลักทุเลไม่น้อยเช่นกันเล่นเอาเธอเหงื่อออกเป็นเม็ดๆ เลย

“ตกลงว่าพี่กระทิงใส่กางเกงชั้นในไหมน่ะเอาเป็นว่าเช็ดตัวให้ก่อนละกันจะใส่หรือไม่ใส่ค่อยไปลุ้นเอาตอนเช็ดตัวไปที่ขาแล้วกัน” เมื่อเธอนำเช็ดที่หน้าอก

“แต่จะว่าไปหน้าอกหน้าใจนี้ก็มีดีเหมือนกันน่ะซิกแพคเป็นชั้นๆ เลยนี้เราคิดอะไรอยู่นี้สงสัยอยู่กับนนท์นี่มากเกินไปจึงติดนิสัยบ้าๆ มาแน่เลย”กอหญ้าเช็ดหน้าแขนและลำตัวเช็ดหน้าท้องและค่อยๆ ขยับลงด้านล่าง

“เอาว่ะสัมผัสแค่ด้านข้างลำตัว ก็น่าจะพอรู้แล้วว่าใส่อะไรหรือไม้”กอหญ้าเธอเอามือสอดเข้าไปในผ้าห่มช้าๆ และค่อยๆ ขยับมือแต่ไปที่ข้างลำตัว

“อืม สิงโตรีบเช็ดตัวเร็วๆ ฉันเริ่มหนาวแล้ว”กระทิงเริ่มบ่นและในจังหวะที่หญิงสาวคิดว่าจะสัมผัสดูแค่ด้านข้างเท่านั้นแต่มือของเธอกับดันต้องไปสัมผัสใจกลางความเป็นชายแบบเต็มไม้เต็มมือ เพราะชายหนุ่มร่างโตดันหันตัวมาทางด้านเธอพอดี

“ว้าย ไม่ใส่อะไรเลย”กอหญ้าทำตาโตและไม่รู้จะทำอย่างไงดีได้แต่วิ่งออกไปจากห้อง

“ไม่ทงไม่ทำแล้วปล่อยให้นอนแบบนั้นไปก่อนแล้วกัน”กอหญ้ากลับมานอนที่ห้องของตัวเองโดยที่ไม่สนใจกระทิงปล่อยให้นอนแบบนั้นไปก่อนละกันส่วนก็หน้าเธอพยายามไม่คิดฟุ้งซ่านและข่มตาหลับลงให้ได้ แต่ใจของเธอก็ฟุ้งซ่านไปหมดทั้งหัวใจเต้นแรงหน้าแดงอย่างที่ไม่เคยเป็นและคิดฟุ้งซ่านตลอดอยู่ตลอดเวลา

  “เลิกคิดสักทีเถอะกอหญ้านอนได้แล้ว พรุ่งนี้ ต้องพานนท์นี่กับกล้าหาญไปเที่ยวอีก นอน นอน นอน”