《BAD FRIEND ร้อนรักเลว 》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

ฉันมองภาพที่เหมยอิงลงด้วยความรู้สึกหลากหลายเป็นภาพที่เธอกำลังนอนซบอกล่ามและชุดที่ล่ามใส่ก็ยังเป็นชุดเมื่อตอนกลางวันเขาสองคนคงคิดถึงกันมากจริง ๆ ถึงได้รีบร้อนไปหากันมากขนาดนั้น "เหอะ" เห็นแบบนั้นฉันก็ได้แต่เค้นเสียงหัวเราะเยาะตัวเอง ฉันเขวี้ยงโทรศัพท์ไปให้พ้นตัวแต่ทว่าฉันก็ต้องจำใจเอื้อมตัวเองไปคว้าหยิบมันมาใหม่เพราะเสียงแจ้งเตือนไลน์ที่ดังขึ้นมารัว ๆ ต่อ?: ทำไรอยู่ครับเรยา ฉันขมวดคิ้วมุ่นมองคนที่ส่งข้อความมาหา ต่อ คือผู้ชายที่ฉันเคยคุยด้วยเมื่อนานมาแล้ว คุยแบบลับ ๆ โดยที่ไม่มีใครรู้แม้กระทั่งล่ามเพราะถ้ารายนั้นรู้ป่านนี้ต่อคงส่งข้อความมาหาฉันไม่ได้และที่ฉันขมวดคิ้วมองแชตเขาอย่างพิจารณาอยู่แบบนี้เพราะนึกสงสัยว่าเหตุใดเขาถึงได้ทักมาทั้งที่เขาน่ะหายไปจากชีวิตฉันหลายเดือนแล้ว ต่อเป็นวิศวกรไฟฟ้าฉันกับเขาเราเจอกันที่คาเฟ่กลางนาแห่งหนึ่งที่ฉันไปเที่ยวพักผ่อนและตัวเขาเองก็ไปพักผ่อนด้วยเหมือนกัน ต่อได้เข้ามาทักทายฉันที่นั่งชมวิวอยู่คนเดียว เราพูดคุยทำความรู้จักกันและก่อนที่เราจะแยกย้ายต่อได้ขอไลน์ฉันไว้ เราคุยกันทุกวันตอนนั้นฉันที่แอบชอบล่ามอยู่ก็แอบเทใจให้กับต่อถึงห้าสิบเป

พวกเพื่อนของฉันลากฉันมาที่รถของล่าม ยืนคุมเชิงฉันไม่ห่างพันธนาการฉันไว้ด้วยมือทั้งสองข้างอย่างแน่นหนาจนไม่สามารถดิ้นหลุดได้ จนเมื่อล่ามเดินกลับมาเขากดเปิดประตูรถแล้วกระชากตัวฉันจากเดี่ยวเหวี่ยงเข้าไปในรถอย่างแรงพร้อมทั้งชี้หน้าขู่ฉันว่า "เดี๋ยวมึงเจอกู" ปัง ตามด้วยเสียงกระแทกปิดประตูรถเสียงดังลั่นตามอารมณ์ดิบเถื่อนของคนกระทำฉันนั่งนิ่งเมื่อพิจารณาแล้วว่ายังไงซะคืนนี้ฉันคงหนีไม่พ้นน้ำมือล่ามแน่นอน ล่ามยืนคุยกับเพื่อนอยู่ด้านนอกเขาชี้นิ้วไปทางต่อที่นอนสะบักสะบอมอยู่กับพื้น ฉันที่มองตามนิ้วของล่ามก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อได้เห็นสภาพของต่อที่ดูแทบไม่ได้นึกโทษตัวเองที่ทำให้ต่อต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ และโกรธล่ามที่ทำให้ต่อต้องอยู่ในสภาพแบบนั้น ต่อไม่ได้ผิดอะไรเลยด้วยซ้ำเขาไม่สมควรที่ต้องตกมาอยู่ในชะตากรรมแบบนี้เลย ปึก ปึก จากตอนแรกที่คิดว่าจะยอม ฉันกลับมาโวยวายอีกครั้งใช้มือทุบไปที่กระจกรถย้ำ ๆ ตะโกนเสียงดังลั่นให้คนด้านนอกได้ยิน "เปิดประตูรถเดี๋ยวนี้นะล่าม เปิดประตูให้ฉันออกไปเดี๋ยวนี้ พวกนายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้ ฉันบอกให้เปิดประตูไงวะ" ฉันต้องออกไปช่วยต่อฉันทนเห

"ลองนอนลงแล้วถ่างขาให้ฉันเอาใหม่ดีไหมเผื่อฉันจะใจดีพิจารณาความสัมพันธ์ของเราใหม่จากเพื่อนสนิทเลื่อนขั้นให้เธอเป็นนางบำเรอ" ล่ามกระชากแขนฉันเข้าหาก่อนจะพ่นประโยคบางอย่างใส่หน้าฉัน ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยว่าจะได้ยินคำพูดพวกนี้ออกจากปากของล่าม ริมฝีปากของฉันมันสั่นระริกไม่ใช่ว่าฉันจะร้องไห้แต่เป็นเพราะฉันโกรธเขามากต่างหากอยากจะพ่นถ้อยคำร้ายกาจใส่ล่ามกลับให้สมกับที่เขาพ่นคำพูดหยาบคายใส่ฉันอยู่เหมือนกัน แต่ทว่าฉันก็เลือกที่จะควบคุมอารมณ์และสติของตัวเองให้อยู่โดยการที่ฉันไม่โวยวายหรือร้องไห้ออกมาให้คนตรงหน้าสมเพชและหัวเราะเยาะ แม้ว่าตอนนี้ขอบตาของฉันมันร้อนผ่าวไปหมดก็ตาม ความรู้สึกมันจุกอกจนพูดไม่ออกหลากหลายความรู้สึกมันสุมอยู่รวมกันทั้งเสียใจ ทั้งผิดหวังในตัวของล่าม "แค่เธอนอนลงแล้วถ่างขาให้ฉันเอาแค่นั้น เธอทำได้ไหม" ล่ามเลิกคิ้วถามฉันด้วยใบหน้ายียวนทำราวกับสิ่งที่เขาพูดมันเป็นเรื่องสนุกมากยังไงยังงั้น "ทำได้แต่ฉันไม่ทำ" ฉันเชิดหน้าใส่ล่ามเอ่ยตอบเขาไป "ทำไมก็ในเมื่อเธอชอบฉัน" "ฉันชอบนายแล้วไงล่าม" ฉันถามเขาพลางเค้นหัวเราะออกมาอย่างนึกเย้ยหยันไล่สายตามองใบหน้าหล่อเหลาของล่

กว่าจะข่มตาให้นอนหลับได้ท้องฟ้าก็สว่างพอดีและฉันตื่นขึ้นมาอีกทีก็เย็นมากแล้ว ติ้ง ติ้ง ติ้ง ฉันที่เพิ่งตื่นจากการนอนควานมือหาโทรศัพท์ที่ดังแจ้งเตือนขึ้นมารัว ๆ ไหนจะเสียงริงโทนเสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้นมาหลายหนแล้ว ฉันปรือตามองโทรศัพท์ในมืออย่างคนงัวเงียไล่สายตาอ่านข้อความที่ล่ามส่งมาหาด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย ล่าม?: อยู่ไหนเรยา เธอกล้าดียังไงมาหนีฉันไป เมื่อคืนที่โดนฉันสั่งสอนเธอไม่จำเลยใช่ไหมอยากให้ฉันสั่งสอนเธอใหม่ว่างั้น ได้นะเรยาแต่ฉันไม่รับประกันว่าเธอจะสามารถเดินออกไปจากห้องฉันได้อีกไหม ขาเธออาจจะถ่างจนเดินไม่ได้ไปอีกนานนอนสยบอยู่ใต้ร่างของฉันอย่างคนสิ้นฤทธิ์เป็นเพียงลูกไก่ในกำมือให้ฉันบีบเล่น เตรียมรับมือกับฉันไว้ได้เลย ฉันเอาเธอตายใต้ร่างฉันแน่ ฉันอ่านข้อความของล่ามที่ส่งมารัว ๆ พลางกลอกตามองบนให้กับข้อความของเขาอย่างเอือมระอา เขาพร่ำพรรณนามาราวกับคนบ้าทำตัวเป็นเจ้าชีวิตฉันไปได้ทั้งที่สถานะเขาเป็นเพียงเพื่อนสนิทที่กำลังถูกลดสถานะจากเพื่อนสนิทมากเป็นเพื่อนที่ 'เคย' สนิทกันในอีกไม่ช้า จากเหตุการณ์เมื่อคืนฉันก็ตัดสินใจได้

หลายวันผ่านไป หลายวันแล้วที่ฉันอยู่เฝ้าต่อ จากตอนแรกที่ฉันลางานอาคีไว้หนึ่งอาทิตย์ก็ต้องโทรไปขอลาเพิ่มเนื่องจากกำหนดออกจากโรงพยาบาลของต่อมันเลื่อนไปจากเก่าหลายวัน ซึ่งอาคีเองก็ไม่ได้ว่าอะไรไม่ได้ถามไถ่ถึงเหตุผลที่ฉันขอลางานเลยสักคำท่านแค่บอกกับฉันว่าพักผ่อนได้ตามสบาย สบายใจเมื่อไหร่ก็ค่อยกลับมาลุยงานต่อ เหมือนท่านกำลังคิดว่าที่ฉันลางานน่ะเพราะกำลังเที่ยวพักผ่อนอยู่ ทั้งที่ความจริงแล้วฉันน่ะกำลังนอนเฝ้าผู้ชายที่ลูกชายท่านเป็นคนกระทืบเขาปางตาย หลายวันที่ผ่านมาล่ามยังคงไม่ลดละความพยายามเขายังคงกระหน่ำส่งข้อความ กระหน่ำโทรมาหาฉันทุกวันแต่ทว่าฉันก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจไม่คิดที่จะรับสายเขาหรือตอบข้อความเขาด้วยซ้ำและข้อความที่เขาส่งมาหาก็เป็นรูปประโยคเก่า ๆ ที่เขาส่งมาหาฉันทุกวัน อยู่ไหน เมื่อไหร่จะกลับ เรยา กลับมาเธอเจอดีแน่ ส่งมาแค่นี้จริง ๆ ค่ะส่งมาแต่คำเดิม ๆ ตามจิกแรงยิ่งกว่าไก่เสมือนว่าวันวันหนึ่งเขาไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากโทรจิก ส่งข้อความจิกฉัน ฉันเดินมาทิ้งตัวนั่งลงโซฟาที่อยู่มุมหนึ่งของห้องพักฟื้นขนาดใหญ่ทอดสายตามองไปยังคนบนเตียงที่เพิ่งนอนหลับไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ฉันหลับตาพริ