《BAD FRIEND ร้อนรักเลว 》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

ความรู้สึกจุกอกเล่นงานจนฉันแทบทรงตัวไม่อยู่กับความจริงที่เพิ่งได้รับรู้จากปากของล่าม 'หลายครั้งที่พวกฉันผลักไสเธอ แต่เป็นเธอทั้งนั้นที่ดันทุรังมาอยู่ตรงนี้เป็นหมากในเกมของพวกฉัน' คำพูดของล่ามมันดังก้องอยู่ในโสตประสาท ดังซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นเหมือนกำลังย้ำเตือนให้ฉันฟังว่าสิ่งที่ฉันได้ยินมันคือเรื่องจริง ย้ำเตือนให้ฉันอยู่กับความเป็นจริงว่าที่ผ่านมามันเป็นเพียงมิตรภาพจอมปลอมแค่นั้นที่พวกเขาเปิดทางให้ฉันเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขาไม่ใช่เพราะอยากมีฉันเป็นเพื่อนแต่เป็นเพราะพวกเขาอยากเล่นเกมโดยมีฉันเป็นหมากอย่างนั้นเหรอ ทำไมพวกเขาถึงได้ใจร้ายกับฉันจัง ทำไมพวกเขาถึงใจร้ายกับฉันได้ถึงเพียงนี้ เวลาถึงสี่ปีเชียวนะที่ฉันเป็นเพื่อนกับพวกเขามันใช่เวลาน้อย ๆ เสียที่ไหนฉันเทใจให้เพื่อนหมดหน้าตักแล้วสิ่งที่ฉันได้รับมันสมควรแล้วเหรอ ในขณะที่ฉันมองทุกคนเป็นเพื่อนรัก พวกเขามองฉันเป็นอะไรกันเป็นสิ่งของ เป็นสิ่งไม่มีค่าอย่างนั้นใช่ไหม ฉันกัดริมฝีปากที่สั่นระริกของตัวเองแน่นจนเลือดซึมน้ำตาของฉันเอ่อคลอเบ้าพยายามอย่างหนักแล้วที่จะไม่ร้องไห้ออกมาแต่ทว่าสิ่งที่ได้รับรู้มันหนักหนาเกินไป มันเกินท

"อั่ก" ฉันยกเท้าถีบหลังล่ามที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ปลายเตียงอย่างแรงด้วยความแค้นเพราะบทสวาทเมื่อครู่ที่เขามอบให้มันทั้งรุนแรงและป่าเถื่อนเป็นที่สุดทำเอาฉันสะบักสะบอมราวกับคนโดนรุมโทรมมายังไงยังงั้น เขาทรมานฉันด้วยของเล่นผู้ใหญ่อย่างไร้ความปรานีแถมเสร็จกิจเขาก็ยังไม่ใยดีนั่งเล่นโทรศัพท์ฮัมเพลงอย่างมีความสุขไม่นึกสนใจฉันที่นอนซมเหมือนหมาจากการกระทำของเขาสักนิด ล่ามที่โดนฉันถีบไปเต็มแรงเมื่อตั้งสติได้เขาก็หันกลับมาจ้องฉันตาเขียวปั๊ด "เอาใหญ่แล้วนะเรยา" เค้นเสียงพูดกับฉันอย่างเหลืออด "แล้วมึงจะทำไม" ไม่มีหรอกคำว่าสุภาพกับคนแบบมันนาทีนี้ฉันอยากจะฆ่าคนหน้ามึนแบบล่ามให้ตายเสียตอนนี้ด้วยซ้ำ ไอ้สีหน้าไม่ทุกข์ร้อน ไอ้แววตาที่เต็มไปด้วยความสะใจ เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ฉันเกลียดมัน ฉันเกลียดแววตาและสีหน้าท่าทางแบบนี้ของล่ามเป็นที่สุด "ถีบผัวแบบนี้อยากจะโดนอีกสักดอก สองดอกใช่ไหม" ล่ามเลิกคิ้วถามฉันพลันเหยียดยิ้มมุมปากมองฉันที่นั่งทำหน้าเลิกลั่กให้กับคำพูดของเขา "บอกไปกี่ครั้งแล้วห้ะว่านายไม่ใช่ผัวฉัน สมองเสื่อมเหรอถึงจำไม่ได้" ถึงกระนั้นฉันยังคงเชิดหน้าชูคอเถียงเขากลับอย่างไม่ย

"นี่เธอกับมัน" ล่ามเค้นเสียงถามฉันพลางกัดฟันกรอด "อือหึ เราหมั้นกันแล้ว" ฉันตอบแบบยิ้ม ๆ พลางมองปฏิกิริยาของคนตรงหน้าว่าเขามีอาการแบบไหนแต่แล้วฉันก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อล่ามจับฉันกดไปกับโต๊ะทำงานอย่างแรง ปึก "กรี๊ดดด" ฉันกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นด้วยความตกใจและรู้สึกเจ็บบริเวณหน้าผากที่โขกเข้ากับโต๊ะทำงานอย่างจัง ดีที่บริเวณชั้นบนสุดแห่งนี้มีแค่ห้องทำงานของอาคีและล่ามเพียงเท่านั้นไม่อย่างนั้นมีหวังพนักงานได้แห่กรูกันเข้ามามุงดูฉันกับล่ามเพราะเสียงกรี๊ดที่ดังสนั่นของฉันแน่ และเสียงกรี๊ดเมื่อกี้ป่านนี้มันคงดังเล็ดลอดให้อาคีกับอาดาที่อยู่ภายในห้องทำงานได้ยินแล้ว ฉันดีดดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธการของล่ามแต่ทว่าลำคอระหงของฉันกลับมีมือของล่ามกดไว้แน่น ฉันเล่ห์ตามองคนตัวโตเพียงนิด ล่ามในตอนนี้เขาดูน่ากลัวมาก ๆ ทั้งสีหน้าและแววตาที่แดงก่ำเพราะความโกรธไหนจะเส้นเลือดที่ปูดโปนขึ้นมา แววตาที่เขามองฉันมันพร้อมจะฆ่าฉันตอนนี้ได้เชียวเลยล่ะ เขาไล่สายตามองฉันก่อนจะมองเลยไปที่นิ้วนางข้างซ้ายที่ฉันสวมแหวนของต่ออยู่ ฉันดิ้นจนสุดกำลังเมื่อจู่ ๆ ล่ามก็เอื้อมมือมาถอดแหวนออกจากน

ถึงแม้ว่าตอนนี้ล่ามอยากจะกระโจนเข้ามาทึงเนื้อฉันมากแค่ไหนความจริงแล้วเขาก็ทำได้แค่ข่มความรู้สึกเหล่านั้นไว้คนแบบล่ามไม่กล้าทำอะไรฉันต่อหน้าอาดาหรอกค่ะ ก็อย่างที่ฉันบอกว่าล่ามน่ะกลัวแม่เขาจะตายไปไม่มีทางที่เขาจะแสดงการกระทำไม่ดีออกมาต่อหน้าแม่เขาแน่ ๆ ต้องขอบคุณอาดาจริง ๆ ที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ไม่อย่างนั้นป่านนี้ฉันคงโดนล่ามจับกระแทกกับโต๊ะหรือไม่ก็กำแพง โดนล่ามด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย พูดขู่ฉันต่าง ๆ นานาแบบที่เขาชอบทำเป็นแน่ ฉันทำหน้าใส่ล่ามที่ยืนขบกรามข่มอารมณ์อยู่ด้วยความยียวนแลบลิ้นปริ้นตาใส่เขาอย่างท้าทาย ยิ่งเห็นแววตาโกรธจัดของล่ามฉันก็ยิ่งสะใจ เพราะต่อให้เขาโกรธฉันมากแค่ไหนเขาก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่ดี "งั้นกลับบ้านกันดีกว่าลูกเดี๋ยวอาไปส่ง" อาดาหันมาพูดกับฉัน "เดี๋ยวผมไปส่งเรยาเองก็ได้ครับ" แต่ไม่ทันที่อาดาจะพูดจบล่ามก็พูดแทรกขึ้นมา เขามองหน้าฉันอย่างคาดโทษ "เดี๋ยวแม่ไปส่งน้องเองดีกว่า" "ไม่ต้องมีใครไปส่งหนูเลยค่ะเพราะวันนี้แฟนหนูมารับ" ฉันเอ่ยอย่างยิ้มแย้มในขณะที่อาดาขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยแต่ทว่าท่านก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมา ส่วนล่ามหลังจากที่ได้ยินฉันบอกว่าแฟน

ฉันไม่ได้ขู่เขาหรอกนะคะแต่ถ้าเขายังดื้อดึงทำตัวรุ่มร่ามยุ่มย่ามกับฉันไม่เลิก ถ้าเกิดว่าเขายังเอาแต่กระชากแขนฉันอยู่แบบนี้ กระทำกันอย่างรุนแรงไร้ซึ่งความปรานีฉันก็คงต้องร้องตะโกนให้พ่อออกมาช่วยและเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างซะด้วยที่วันนี้พ่อของฉันอยู่บ้านและบริเวณที่ฉันกับล่ามยืนอยู่ก็ไม่ได้ไกลจากตัวบ้านมากนัก "จะทำอะไรก็ไว้หน้าพ่อแม่ฉันบ้าง" ฉันเอ่ยเตือนสติล่ามที่เอาแต่จ้องหน้าฉันด้วยอารมณ์เดือดดาลยากจะทุเลาลง ล่ามน่ะเขาไม่ควรมายืนอยู่ตรงนี้เลยด้วยซ้ำ เขาไม่ควรตามมาอาละวาดฉันถึงบ้านแบบนี้ เขาไม่ควรบุ่มบ่าม เขาควรที่จะยั้งคิดยั้งทำมากกว่านี้สักหน่อยไม่อย่างนั้นอารมณ์ใจร้อนของเขานี่แหละจะพาทั้งฉันและเขาไปสู่หายนะ เพราะถ้าเกิดครอบครัวฉันรู้เรื่องความสัมพันธ์ของฉันกับล่ามขึ้นมาไม่อยากจะคิดเลยว่าเหตุการณ์มันจะบานปลายขนาดไหน พ่อฉันน่ะไม่เท่าไหร่แต่แม่ฉันนี่สิห่วงหน้าห่วงตาตัวเองยิ่งกว่าอะไรมีเหรอที่แม่ฉันรู้แล้วจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่าย ๆ "ก็ถ้าเธอฟังคำฉันสักนิด ฉันคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอกเรยา" ล่ามยังคงกัดฟันเค้นเสียงพูดกับฉันไม่หยุด "แล้วทำไมฉันต้องฟังนายไม่ทราบ นายมีสิทธิ์อะไรม