บททั้งหมดของ Alfa'nın Sözleşmesi: บทที่ 81 - บทที่ 90

Onu benimle buluşması için bağladım.İlk başta tereddüt etti, bu ona hiç benzemezdi. Ama dakikalar sonra ortaya çıktı. Gömleğimdeki kan lekelerinden memnun görünüyordu."Beni görmek istemişsin?""Söylediklerini düşünüyordum.""Hm?" Kirpiklerini bana doğru kırpıştırdı. "Senin için doğru kişi olmadığını mı fark ettin?""Dönüşünden beri birçok şeyi düşündüm."Parmakları hemen saçlarına gitti, bir tutamı parmağına dolayarak bana odaklandı. "Biliyordum, Dane. Onun sana yeterli olmayacağını biliyordum. Sadece ona acıdığını biliyordum.""Ama sorun da bu, değil mi? Onunla eş bağım var. Onunla eş bağım varken seninle hiçbir şey yapamam. Seni öpemem. Dilimi tatlı teninde gezdiremem. Seni sahiplenemem ve kesinlikle seninle sevişemem."Kaşları kafa karışıklığıyla hafifçe çatıldı. "Ölmedi mi?""Peki bunu nereden biliyorsun, Veronica?""Ben... ben... ben...""Yani sen kekelesen sorun yok ama Neah kekelerse mi sorun?" Neah'ın bu konuşma hakkındaki düşüncelerini duymuştum.Gözleri büyüdü, geri çekilme

"Devam et." diye mırıldandım, "Zararı olmaz."Klaus ona okurken, onu duyup duyamadığına dair herhangi bir işaret aradım ama ara sıra bir parmak seğirmesinden fazlası yoktu. Yine de ona huzur veriyor gibiydi. Zihni o kadar karmakarışık değildi.Koridorda ayak sesleri yankılandı, birileri bize doğru koşuyordu. Klaus'la ben hemen Neah'ın yatağının ucuna geçip Devon kapıdan dalarken onu görüşten kapattık."İyi mi? Lütfen iyi olduğunu söyleyin!"Onu görebilsin diye bir yana çekildim."Bunu kim yaptı? O sarışın kaltak mı?""Evet." Ben cevap veremeden Klaus yanıtladı. Devon'ın tepkileri güçlüydü, aynı benim kız kardeşimi koruyacağım gibi."Onu öldüreceğim!""Biraz geç kaldın. Dane onu çoktan öldürttü." dedi Klaus ona.Yanımdan geçip Neah'a yaklaştı, elini tuttu. "Neden uyanmıyor?""Bilmiyoruz." diye mırıldandı Klaus, beni izlerken. "Panzehir aldı, bütün hayati belirtileri iyi. Sanırım yıllarca süren istismardan sonra beyni kapanmış, sadece geçici olarak, iyileşmek için.""Eric nerede?" diye m

Bana gözlerini kıstı; ben de ağrıyan omuzlarımı silktim."Kanla beslenenler. Bilmen gereken tek şey bu."Onlardan neredeyse hiç bahsetmemesi, zaten tanışmak istemediğimden emin olmamı sağladı.Yatakta biraz kıpırdanan Alfa Dane bir düğmeye bastı ve bütün yatak hareket etmeye başladı. Sırtım yukarı doğru itildi, ta ki oturup ona bakana kadar. Ciddi bir ifadedeydi; dudakları hafifçe büzülmüş, alnında küçük bir çizgi belirmişti."Yanlış bir şey hissettiğinde bana söylemen gerekiyor."'Ben... ben sadece çok ama çok yorgun olduğumu sanmıştım. Kafam biraz bulanıktı, hâlâ da bulanık.'Üzerime eğildi, yumruklarını yatağa, kalçalarımın iki yanına birkaç santim kalacak şekilde yerleştirdi. Yüzü yakındı, kokusu baş döndürücüydü."Seni kaybedemem." dedi alçak bir sesle. "Seni kaybetmeyeceğim."Kızıl gözleri benimkilere işledi. Ona bakarken uyluklarım istemsizce birbirine kenetlendi. İnsanı boyun eğdiren bir yeteneği vardı.Başımı aşağı yukarı salladım; yüzümü tutup beni öptü. Dili kısaca benimkine

Neahİhtiyacım olan her şeye sahip olduğumdan emin olmak için saatler harcadı. Atıştırmalıklar, içecekler, battaniyeler ve bazen sadece benimle uzanırdı. Rahat olduğumdan emin olur, parmaklarını tenimde gezdirirdi.Kramplar orgazm olduğum anda durmuştu ve hâlâ bana ne olduğundan ya da duşta neden kontrolü ele aldığımdan tam olarak emin değilim. O anda, sanki başka bir şey bedenimi ele geçirmişti."Neah?" Adımı mırıldandı, beni uykulu halimden uyandırarak. "Gitmem gerekiyor, sürü koşusu vakti.""Tamam." diye esnedim, onu bırakarak."Evde her zaman muhafızlar olacak. Ve kardeşin de burada olacak. Kalmayı kabul etti."Tekrar esnedim, bir yastığı göğsüme çekip başımı salladım. Sürü koşusu burada büyük bir olaydı, ondan kalmasını isteyecek değildim."İyi olacağından emin misin?" Dudaklarını yanağıma bastırdı."Sanırım sadece uyuyacağım.""Devon'a haber veririm."Yüzünde küçük bir çatıklık vardı ama sabah görüşürüz demekten başka bir şey söylemedi.Gece yarısına kadar tamamen uyanıktım. Dolu

NeahGözleri elimdeydi. Üstünün ön kısmından kan sızarken içinden tuhaf, boğuk hırıltılar çıkıyordu.Çok yavaşça aşağı baktı. Sanki zaman, olanları sindirebilsin diye durmuştu. Elleri titreyerek göğsüne dokundu, boğuk bir ses çıkardı ve bedeni sallandı. Tek bir düşünce bile geçmeden onu çatıdan ittim. Bedeni yere sağır edici bir çatırtıyla çarpana kadar hareketsiz durdum.Oturdum, dizlerimi göğsüme çektim, soğuk gece havasının saçlarımın arasından geçmesine izin verdim. Az önce birini öldürmüştüm.Elimi çevirip baktım; kısmen dönüşmüştü. Kurumuş kan lekeleri hâlâ duruyordu. Başparmağımı parmaklarımın uçlarında gezdirdim, hiçbir şey hissetmedim; ne acı, ne derimin altında keskin bir kenar. Pençeler geldikleri kadar hızlı kaybolmuştu.'Bunun için üzgünüm ama o herifin hakkından gelinmesi gerekiyordu.' Ses kafamın içinde gürledi, olan bitene hiç aldırmadan.Çatıda benden başka kimse yoktu. Ve benimle konuşan kesinlikle Alfa Dane değildi.'Haklısın, ben bir insan değilim.' Sesindeki eğlenc