All Chapters of อ่อยให้รัก จอมมาเฟีย NC20+: Chapter 11 - Chapter 20

"อื้อ.. ซี๊ด~ แสบชะมัดเลย"เสียงสั่นครางดังออกมาก่อนแรงขยับของร่างเล็กภายใต้ผ้าห่มผืนหนาจะเริ่มดีดดิ้น ข้าวแป้งนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแสบกลางกายสาว ร่างกายมันปวดเมื่อยไปหมด ตัวก็รุ่มๆ เหมือนจะเป็นไข้ด้วยเปลือกตาบางปรือขึ้นรับวันใหม่ในเวลารุ่งสาง ความจริงเธอสมควรจะตื่นมาในเวลาที่สายกว่านี้ด้วยซ้ำหากว่าไม่ใช่เพราะร่างกายที่ปวดแสบจนทนหลับฝันหวานต่อไม่ไหว ข้าวแป้งพ่นลมหายใจร้อนระอุเหนือริมฝีปากเบาๆ ปรับโฟกัสกับแสงสลัวจากด้านนอกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตามองยังด้านข้างของตัวเองที่รู้สึกได้ถึงแรงดิ้นขยับของใครบางคนก่อนหน้านี้ และก็ต้องหลุดยิ้มออกมาเพราะใบหน้าคมคายของเซน่อนที่กำลังหลับตาพริ้มข้างๆ ลมหายใจที่พ่นออกมาสม่ำเสมอบอกให้รู้ว่ามาเฟียหนุ่มยังคงอยู่ในห้วงภวังค์หลับลึก ร่างเล็กพลิกตะแคงหันเข้าหาร่างใหญ่จ้องใบหน้าคมหล่อเหลาผ่านแสงสลัวจากปลายแสงแรกของดวงตะวันด้วยความหลงใหล ยังถามตัวเองย้ำเป็นร้อยๆ ครั้งว่าโลกนี้ยังมีคนที่หล่อมากขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอ นอกจากดาราไอดอลเกาหลีที่เธอตามวี้ดอยู่น่ะนะนิ้วเรียวสวยถูกเจ้าของขยับยกขึ้นมาแตะลงไปกับสันจมูกโด่งคมสันเบาๆ ไล้เลื่อนลงมาตามโครงสันโด่งพลางกัด

"มึงชอบไอ้มาเฟียนั่นจริงหรือแค่เล่นๆ"เสียงทุ้มดังขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงสากลภายในรถที่เปิดคลอเบาๆ ให้บรรยากาศไม่ดูเงียบมากเกินไปหลังจากนั่งเงียบจมอยู่กับความคิดตัวเองมาได้พักใหญ่ๆ ดวงตาเรียวหันมามองซีกหน้าสวยของเพื่อนสาวหลังพวงมาลัยรถตำแหน่งคนขับรอคำตอบ"ชอบจริงๆ จองเป็นพ่อของลูกแล้วด้วย""ทำไมอยู่ๆ ถึงคิดจริงจัง ที่ผ่านมามึงก็เล่นมาตลอด""คนเรามีเปลี่ยนกันได้ อดีตคนเคยเลวก็กลับใจได้ ตอนนี้รักเดียวใจเดียวมีถมเถไป ว่าแต่.. ทำไมแกถามเยอะจังเลยเนี่ย"ข้าวแป้งย่นคิ้วหันมาสบตาเพื่อนในตอนที่เข้ามาต่อท้ายรถกระบะติดไฟแดง เห็นเงียบไปก็ว่าแปลกแล้วพอได้ถามก็ถามเยอะจนน่าแปลกใจไปกว่าอีก ไหนจะสีหน้าเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่างนั่นอีกเอียงคอเล็กน้อยจับผิดคนด้านข้างเห็นมันดันลิ้นกับกระพุ้งแก้มเบาๆ แล้วพ่นลมหายใจออกมา"เปล่า กูแค่ทำใจแทนไอ้นั่นไม่ได้ที่จะได้มึงเป็นเมีย""นี่ไอ้ไทป์!""ไฟเขียวแล้ว""...ฝากไว้ก่อนเถอะ คืนนี้ฉันจะเอาคืนแก"เสียงหวานว่าให้เพื่อนแล้วหันกลับมาสนใจขับรถต่อ ได้ยินเสียงแค่นหัวเราะในลำคอจากคนตัวสูงด้านข้างแล้วก็นึกคิดแผนเอาคืนในใจ หลังจากนั้นก็มีเสียงหยอกล้อกลับมาเป็นปกติของไทป์ท

ตึก ตึก ตึก!แฮ่ก แฮ่ก!"โอ๊ยเหนื่อย!"เสียงหวานดังแทรกเสียงดังเซ็งแซ่ภายในโรงพยาบาลขึ้นมา ร่างเล็กของพยาบาลสาวในชุดสีขาวยืนเท้าเอวพิงขอบประตูห้องพักด้วยใบหน้าชื้นเหงื่อ หอบหายใจแรงๆ จนตัวโยน"มาสายนะวันนี้.. ครึ่งชั่วโมง?""มีเรื่องนิดหน่อยเลยสายไปหน่อยหัวหน้าไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ"ข้าวแป้งฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวเดินเข้าไปออดอ้อนหัวหน้าพยาบาลรุ่นพี่ที่มีอายุห่างกันสี่ปีได้ คนถูกอ้อนกลอกตามองบนเบี่ยงหน้าหลบใบหน้าหวานของรุ่นน้องที่ซุกเข้ามายังอกส่ายไปมาเบาๆ ราวกับลูกแมวน้อย แต่ความจริงแล้ว... นี่มันแม่เสือสาวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยวชัดๆ เพียงแค่รอเวลาจังหวะเหยื่อเผลอเท่านั้นพยาบาลสาวทำเสียงเล็กเสียงน้อยอ้อนคนอายุมากกว่าอย่างมีชั้นเชิง ได้ยินเสียงถอนหายใจดังออกมาเบาๆ นั่นก็เหมือนสัญญาณบอกกลายๆ ว่าการออดอ้อนครั้งนี้ก็สำเร็จเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาใช่ว่าเธอจะอยากเห็นแก่ตัวกินแรงเพื่อน ใช้เส้นสายการสนิทกับหัวหน้างานมาช่วยหากทำผิด แต่เพราะเธอมีความจำเป็นจริงๆ วันนี้ได้นอนไปครึ่งชั่วโมงเองกว่าเซน่อนจะยอมหยุดการบรรเลงเพลงรักร้อนแรงกับเธอก็เกือบเช้าแล้ว คนมีหน้าที่ต้องทำจึงหลับตาได้เพียงแค

ฉึก ฉึก ฉึก!นานาวเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้ามที่กำลังปั้นหน้างอเฉือนก้อนเนื้อสเต็กเนื้อราดด้วยซอสเห็ดหอมตรงหน้าอย่างตั้งใจ ปากเอิบอิ่มสีแดงเรื่อขมุบขมิบอะไรบางอย่างในขณะที่มือก็ลงน้ำหนักลงไปยังชิ้นเนื้อแรงๆเคว้ง!เสียงมีดกระทบจานกระเบื้องเคลือบด้านล่างทำเสียวสันหลังวาบต้องกลืนน้ำลายลงคอน้อยๆ วางมือที่กำลังจับส้อมจิ้มสลัดผักผลไม้ในมือลงพร้อมกับเม้มปากเข้าหากันนิดๆ"แก... โมโหอะไรมาถึงได้มาลงกับสเต็กที่น่าสงสารเป็นเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อยแบบนี้เนี่ย""หื้อ?""..."พเยิดหน้าให้มองก้อนสเต็กตรงหน้าเจ้าตัวที่กำลังเละเหมือนถูกเคี้ยวแล้วคายออกมาวาง ข้าวแป้งหลุบมองตามสายตาเพื่อนแล้วก็ต้องพ่นกระแทกลมหายใจออกมากระทบริมฝีปากบนแรงๆ เธอไม่มีกะจิตกะใจจะมานั่งหน้าชื่นปั้นหน้ายิ้มเลยสักนิด ในเมื่อคนที่อยากจะเจอหน้าหายเข้ากลีบเมฆไปแล้วสี่วันไม่เห็นแม้แต่เงาเลยใช่ หลังจากวันนั้นที่ปล่อยให้เซน่อนกลับไปทั้งเขายังรับปากว่าจะมาหาอีกแต่นี่มันก็ผ่านมาสี่วันแล้วที่เขาหายเงียบไปเลย ใครเลยจะมาอารมณ์ดีอยู่กัน รู้งี้วันนั้นเธอไม่ปล่อยมือก็ดี ต่อให้จะเอาลูกน้องมาแงะออกถ้ารู้ว่าจะหายไปแบบนี้ก็คงไม่ยอมปล่อยหรอกสามวันเจอหน้

"ข้าว..."ดวงตากลมมองตามแผ่นหลังกว้างของเซน่อนที่เดินกลับไปยังหน้าห้องอีกครั้งโดยไม่รอฟังอะไรจากเธอเลยสักนิด พ่นลมหายใจออกปากเบาๆ ไม่รู้จะเอาใจคนอารมณ์แปรปรวนยังไง แต่พอมานั่งคิดดีๆ อีกที... เมื่อกี้เขาคงไม่ได้กำลังหวงเธออยู่หรอกใช่ไหมพอนึกได้ดังนั้นจากที่กำลังนั่งงงอยู่ก็เกิดความดี๊ด๊าขึ้นมาทันที ข้าวแป้งลุกขึ้นนั่งดีๆ จัดท่าทางให้ดูเซ็กซี่ดึงสายเส้นเล็กบนไหล่ลงมาเล็กน้อยแล้วเชิดหน้ารอคนตัวโตกลับมาเพียงไม่กี่นาทีที่ร่างใหญ่หายไปยังหน้าห้องก็กลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับถุงใส่อาหารมากมายที่นิ้วเรียวเผลอกดสั่งเพลินไปหน่อยจนมันเยอะมากกว่าสองคนจะทานหมดในมื้อเดียว ได้ยินเสียงเท้าหนักๆ ก้าวเดินเข้ามาก็เกิดความประหม่าใจเต้นตึกตักจับจังหวะไม่ได้ กัดปากเบาๆ มือสั่นเล็กน้อยปึง!"สั่งมากินหรือสั่งมาแจก"คำถามประชดประชันแต่กลับไม่ได้อยู่ในความสนใจของหญิงสาวเลยสักนิด ข้าวแป้งแหงนหน้าขึ้นมองคนตัวสูงที่ยืนเท้าเอวจ้องมองก่อนแล้ว หยัดกายขึ้นในขณะที่ดวงตาคมหรี่มองมาอย่างสงสัย"เมื่อกี้.. เฮียหวงข้าวเหรอคะถึงได้อุ้มข้าวกลับมาแบบนั้น"เสียงหวานหยดเอ่ยถามพร้อมกับบิดตัวม้วนด้วยความเขิน สองแก้มเริ่มเปลี่ยน