All Chapters of อ่อยให้รัก จอมมาเฟีย NC20+: Chapter 31 - Chapter 40

คนมักว่ากันว่าความสุข.. มันมักจะผ่านไปเร็วเสมอ แต่ก็ใช่ว่าความทุกข์เวลาจะผ่านไปช้าเสมอไปเช่นกัน แม้จะช้ากว่าหนึ่งนาที แต่มันก็เป็นแค่นาทีเดียวเองข้าวแป้งกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิมก่อนที่จะได้พบเจอกับพี่ชายเพื่อน ทุ่มเวลาไปกับการทำงานและความสุขของตัวเอง กลางวันเป็นพยาบาลชุดขาวดูแลผู้ป่วยส่วนกลางคืนก็เป็นเสือสาวผู้ร้อนแรงคนเดิม เธอใช้เวลากับความเจ็บและผิดหวังสำหรับรักข้างเดียวเพียงสามวันก็กลับมายืนได้อีกครั้ง มันก็แค่เสียตัวและความรู้สึกดีๆ ที่ไม่เคยคิดว่าจะยอมยกให้ผู้ชายคนไหนได้ไปแค่นั้นเองมันไม่ถึงกับตายหรอกผู้หญิงที่ทั้งสาวและสวยมากอย่างเธอจะไม่ยอมจมปลักอยู่กับการทุ่มเทเพื่อรักข้างเดียวของตัวเองนานแน่ แต่ถึงอย่างนั้นการหลีกเลี่ยงจะพบเจอหน้ากันในช่วงระยะเวลานี้มันก็เป็นอีกทางที่ควรทำเช่นกัน คนรู้สึกก่อนมักจะเจ็บกว่า เธอก็ยังเชื่อว่าคำนี้ยังใช้กับเธอในตอนนี้ได้ดีอยู่"แกอย่าเซ้าซี้น่ายัยนาว ฉันบอกไปแล้วไงว่าตัดไปแล้วก็คือตัดไปแล้ว แกก็รู้ว่าฉันไม่เคยคุยกับผู้ชายคนไหนนานถึงสามเดือนเลยสักคน"'ใช่ฉันรู้ แต่แกทำตัวแปลกๆ ไปนะยัยข้าว ทุกทีที่ฉันชวนแกมาเยี่ยมหลานแกก็มักจะถามว่ามีคนอื่นอยู่ด้ว

"เฮียมาถึงแล้วเหรอ""อือ.."เสียงพูดคุยกันดังเข้ามาปลุกข้าวแป้งที่กำลังหลับอยู่ข้างหลานสาวให้งัวเงียตื่นขึ้นมา ดวงตากลมมุ่งตรงไปยังบุคคลสองร่างที่นั่งอยู่บนโซฟากำลังพูดคุยกันอยู่พร้อมกับดันตัวลุกขึ้นนั่งเอียงคอเล็กน้อยกระพริบตาปริบๆความงัวเงียทำให้คนเพิ่งตื่นมึนงงไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องยังคนมาใหม่นิ่งอยู่แบบนั้นจนกระทั่งดวงตาคมละออกจากน้องสาวมายังเธอ สายตาแปลกๆ ที่จ้องมองมาเล็กน้อยก่อนจะหลุบลงยกแก้วน้ำเย็นในมือขึ้นดื่มทำให้คนเพิ่งตื่นเหมือนเริ่มจะได้สติมากขึ้น"ฉันกับเฮียทำแกตื่นหรือเปล่าเนี่ย แล้วนี่เมื่อคืนกลับดึกเหรอ""ห.. ห๊ะ?""เฮ้อ... ฉันถามว่าเมื่อคืนแกกลับดึกเหรอถึงได้ง่วงแบบนี้ บอกแล้วให้เพลาๆ เรื่องเที่ยวหน่อยก็ไม่ฟัง""...แกก็รู้ว่ามันเลิกไม่ได้ คลับคือส่วนหนึ่งในชีวิตฉันยิ่งคลับไหนผู้เยอะหน้าตาดีนั่นแหละที่โปรดเลย"ข้าวแป้งเงียบไปครู่หนึ่งใช้สมองประมวลผลคำพูดของเพื่อนรักก่อนจะตอบกลับนาง ไหวไหล่นิดๆ อย่างไม่หยี่ระดันตัวลุกขึ้นเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างร่างเล็กเอื้อมมือหยิบไม้จิ้มผลไม้จิ้มขนมชั้นในจานแก้วขึ้นมาใส่ปากไปด้วยระหว่างเคี้ยวขนมรสหวานกำลังดีของยายเพื่อนในปากก็ได้

เซน่อนวางร่างบางลงบนเตียงอย่างเบามือจัดการดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายเล็กจนถึงลำคอเหลือเพียงช่วงศีรษะที่โผล่ออกมาเท่านั้น หย่อนตัวลงบนขอบเตียงข้างกันพร้อมกับจ้องมองใบหน้าหวานยามหลับใหลอยู่แบบนั้นไม่ยอมผละสายตาออกเขาไม่สามารถหาคำตอบให้กับตัวเองได้ว่าการที่ต้องดึงเจ้าหล่อนให้กลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้งเหตุผลเพราะอะไร แต่ที่แน่ๆ เธอทำให้ความหงุดหงิดตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ของเขาหายไปเป็นปลิดทิ้ง แม้จะได้ยินเพียงถ้อยคำประชดประชันแดกดันต่อว่าให้แต่มันกลับทำใจแกร่งรู้สึกสบายขึ้นได้อย่างน่าประหลาดดวงตาคมจดจ้องมองกลีบปากเอิบอิ่มสีแดงเรื่ออยู่แบบนั้นก่อนจะค่อยๆ โน้มลงมาประกบปากแนบแน่นบดคลึงริมฝีปากนุ่มนิ่มเบาๆ ทุกครั้งที่มาแล้วเจอหญิงสาวหลับมันอดใจไม่ได้ที่จะโน้มลงมาจูบเธอ เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ดึงเขาลงมาหาอย่างไม่สามารถห้ามใจได้"อืม~"เสียงครางแผ่วเบาในลำคอทำมาเฟียนิ่งไปครู่หนึ่ง ผละริมฝีปากออกจากกลีบปากนุ่มห่างขึ้นมาหนึ่งเซนผ่อนลมหายใจร้อนรินรดเรียวปากบวมเจ่อเล็กน้อยช้อนตาขึ้นมองคนหลับที่เหมือนจะนิ่งลงไป กระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ แล้วโน้มลงมากดจุ๊บกลีบปากแดงเรื่อหนักๆ อีกครั้ง"ยัยขี้เซา"เอ่ยเส

"เร็วสิ"เสียงเร่งเร้าฉุดดึงข้าวแป้งให้ได้สติกลับมาอีกครั้ง ดวงตากลมเหลือบขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวแต่ยังคงนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดออกมาแล้วผ่อนลมหายใจออกเบาๆ"ห้องฉันไม่ใช่โรงพยาบาลที่จะเปิดรอให้คุณเข้ามาทำแผลได้ตลอดเวลา อีกอย่างฉันก็ไม่เต็มใจจะทำให้ด้วย เชิญค่ะ" สองมือยกขึ้นกอดเอ่ยเสียงนิ่งสะบัดหน้าไปทางประตูเป็นการไล่แล้วก็กลับมาจ้องหน้าแขกไม่ได้รับเชิญนิ่งอีกครั้งเซน่อนมองสบตากลมโดยไม่พูดอะไร นั่งนิ่งอยู่แบบนั้นไม่ยอมขยับไปไหน ไม่เจอกันตั้งหลายเดือนเจ้าหล่อนไม่มีความคิดถึงกันบ้างเลยหรือไงทั้งที่เขา... ต้องสะดุ้งตื่นมากลางดึกทุกคืนเพราะกวาดมือหาใครไม่เจอข้างกายเพราะเธอแท้ๆ นี่บอกว่าจะไม่ชอบเขาแล้วก็ตัดใจได้ง่ายๆ เลยหรือไง"เจ็บ ลุกไม่ไหว" สูดหายใจยาวยอมเป็นฝ่ายยอมแพ้หลบสายตาขยับตัวเล็กน้อยประกอบท่าทางไปด้วย"มันก็เรื่องของคุณสิคะ เชิญค่ะ""เธอเป็นพยาบาลนะเห็นคนเจ็บอยู่ตรงหน้าไม่คิดจะช่วยไม่พอยังไล่ออกจากห้องอีก ใจดำเกินไปหรือเปล่า""...""หมอแม้แต่ตอนเห็นคนที่ไม่ชอบหน้ามารักษากับตัวเองยังต้องทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุดเลย แต่นี่เธอเป็นพยาบาลแถมฉันยังเป็นคนที่เธอชอบด้วยเธอจะไล่ฉั

ฉึก! "อ๊ากกกกก"เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังไปทั่วห้องอับชื้นชั้นใต้ดินภายในเขตท่าเรือโกดังเก็บสินค้า ภายในห้องอับชื้นเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดชวนคลื่นไส้อาเจียนมีร่างไร้วิญญาณของชายร่างใหญ่หลายรายนอนเกลื่อนทับถมกันแต่นั่นกลับไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเจ้าของดวงตาคมกริบผู้ที่สั่งสังหารปลิดชีพคนเหล่านั้นอย่างเลือดเย็นไคเรนดันลิ้นแตะมุมปากจ้องร่างอาบชุ่มไปด้วยเลือดด้วยแววตาเยือกเย็น มือหนาถือดาบซามูไรของตระกูลไว้มีหยาดเลือดสดๆ เคลือบดาบยาวชวนสยอง หยาดเลือดเปรอะเปื้อนใบหน้าหล่อเหลาอยู่หลายหยดแต่มันกลับไม่ได้บดบังความหล่อเหลาของใบหน้าคมนั้นได้เลยสักนิด มีเพียงเพิ่มความน่ากลัวให้เจ้าตัวมากขึ้นเท่านั้น"อ.. ไอ้ขี้ข้า แค่กๆ""..."มือขวาร่างใหญ่เมินเสียงแผ่วไร้เรี่ยวแรงของศัตรูเดินกลับไปหาเจ้านายที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเดียวภายในห้องนี้ ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งของมาเฟียหนุ่มกำลังมีความผ่อนคลายกับการได้ระบายอารมณ์หงุดหงิดซ่อนอยู่เซน่อนลืมตาขึ้นช้าๆ เหลือบมองศัตรูด้วยแววตานิ่งๆ ร่างสูงหยัดกายขึ้นเต็มความสูงก้าวเท้ายาวเดินเข้าไปหาร่างชุ่มเลือด หย่อนกายนั่งทับส้นเท้ายื่นมือกระชากผมหนาแรงๆ