All Chapters of อ่อยให้รัก จอมมาเฟีย NC20+: Chapter 21 - Chapter 30

"เฮ้อ~"เสียงถอนหายใจพร้อมกับร่างบางของข้าวแป้งที่ทิ้งตัวลงมาแผ่หลาบนเตียงนุ่มพลางหลับตาลงเบาๆ ความรู้สึกเมื่อยขบปวดแสบขัดทำให้เธออยากจะนอนนิ่งๆ อยู่แบบนี้ไม่ขยับเคลื่อนที่ไปไหนเลยหลังจากนั่งเอาใจทานมื้อเช้าด้วยการอุ่นอาหารที่สั่งเมื่อคืนมาเสร็จเซน่อนก็กลับไปทันที บทสนทนาเมื่อเช้าถูกพับเก็บไว้เพียงแค่นั้นเพราะไม่เห็นหนทางว่าพูดไปแล้วมันจะเกิดอะไรดีขึ้นเลย เธอก็ยังเป็นเธอคนเดิมคนนี้และเขาเองก็ยังเป็นเขาแบบนั้น.. มันไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสักนิด"แสบชะมัด"ข้าวแป้งขยับสะโพกมนเบาๆ ยกขาขึ้นเป็นรูปตัวเอ็มแล้วหย่อนมือลงไปลูบสัมผัสเนินสามเหลี่ยมแสบขัดผ่านเนื้อผ้ากางเกงขาสั้นตัวบางเบาๆ ขบฟันลงกัดกลีบปากล่างจนห้อเลือดใจดวงน้อยพลางกระหน่ำเต้นแรงขึ้นมา ไม่อยากจะคิดเลยว่าสภาพความบอบช้ำของมันจะขนาดไหนน้ำลายเหนียวถูกกลืนลงลำคอร้อนไหลผ่านหลอดอาหารลงมา พ่นลมหายใจเหนือริมฝีปากเอิบอิ่มที่ยังมีร่องรอยของความบวมช้ำอยู่ไม่น้อยร่างกายในส่วนที่ถูกมือหนักลงน้ำหนักบีบเค้นลูบผ่านมันเหมือนกล้ามเนื้อจะถูกใช้งานอย่างหนักจนอักเสบปวดเมื่อยไปหมดลำคอระหงข่าวผ่องก็ยังเหลือร่องรอยที่ถูกริมฝีปากร้ายดูดดึงอยู่มากทำตอ

"..."เสียงย่องเบาของใครบางคนปลุกเซน่อนที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงนุ่มตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นเฉพาะตัวของเจ้าของให้ตื่นขึ้นมา ไม่มีความงัวเงียให้เห็นจากใบหน้าและแววตาเลยสักนิด เหลือบหางตามองเงาสีดำที่กำลังเคลื่อนไหวจากด้านหลังแล้วหลุบตาลงเล็กน้อยพรึ่บ!"จะไปไหน""เฮือก!"แรงถีบผ้าห่มออกพร้อมกับเสียงนิ่งของคนตัวโตทำให้ข้าวแป้งที่กำลังย่องจะออกจากห้องไปเงียบๆ ไม่ให้รบกวนการพักผ่อนของมาเฟียหนุ่มสะดุ้งเฮือกหันขวับมายังเตียงนุ่มท่ามกลางแสงสลัวจากด้านนอกเหมือนร่างกายกลั้นหายใจไปชั่วขณะหนึ่ง พอมองเห็นชัดเจนแล้วว่าคนที่คิดว่าหลับอยู่ตอนนี้กำลังนอนมองเธอสายตาเรียบนิ่งจึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ"ต.. ตื่นแล้วเหรอคะ ข้าวไม่ได้ตั้งใจทำเสียงดังรบกวนเฮียเลยนะ""จะไปไหน"เหมือนคำพูดของหญิงสาวไม่ได้อยู่ในความสนใจของเซน่อนเลยสักนิด เขายังคงเอ่ยถามคำถามเดิมเมื่อเห็นว่าร่างเล็กอยู่ในชุดที่พร้อมออกไปด้านนอกแล้ว ทั้งที่เวลานี้ยังไม่สว่างดีนัก แถมยังเป็นวันหยุดเธออีกต่างหากคิ้วหนาย่นผูกกันจ้องใบหน้าหวานผ่านแสงสลัวนิ่งอย่างรอฟังคำตอบนั้น"ข้าวจะไปภูเก็ตค่ะ วันนี้มีถ่ายงานโปรโมตให้โรงแรมพี่ชายคืนนี้อา

"วันนี้ตอนสามโมงมีประชุมกับทีมจัดการ นาย... จะเดินทางกลับกี่โมงดีครับจะได้เผื่อเวลาไว้ด้วย"ไคเรนเดินเข้ามารายงานตารางงานเจ้านายหนุ่มหลังจากสั่งยกเลิกตารางงานในช่วงเช้าของวันนี้ไปทั้งหมดแล้ว เหลือบมองใบหน้าที่ยังคงนิ่งแล้วยืนรอคำตอบ"ดูก่อน"เสียงทุ่มเอ่ยพลางยกกระดกน้ำมึนเมาก้นแก้วลงคอพรวดเดียวหมด กระแทกแก้วบนโต๊ะพร้อมกับหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงจัดระเบียบเสื้อติดกระดุมกลับหลังปลดมันออกก่อนหน้านี้ไม่นานเซน่อนหมุนเท้าเดินออกจากห้องพักที่เพิ่งเปิดได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงโดยมีมือขวาคนสนิทเดินตามหลังมา ได้แต่ซื้อหุ้นทิ้งไว้แต่กลับไม่เคยมาเยือนสถานที่เลยสักครั้ง แต่พอได้มองด้วยตาเปล่าแบบนี้มันก็เห็นถึงอนาคตอันสวยงามของโรงแรมหรูนี้ได้ไม่ยากเลย ทั้งการบริการที่อยู่ในเกณฑ์ระดับดีเยี่ยม บวกกับบรรยากาศและความสะอาดสวยงามแล้วคาดว่าโรงแรมนี้ยังไปได้ไกลกว่านี้แน่ร่างสูงเดินกลับลงมายังจุดพักผ่อนซึ่งจะมีอาหารและเครื่องดื่มรวมไปถึงสระว่ายน้ำไว้ค่อยบริการลูกค้าของโรงแรม มีต้นไม้ใหญ่คอยให้ร่มเงาและยังมีจุดนอนอาบแดดให้ลูกค้าได้เลือกสรรตามความต้องการด้วย แต่ตอนนี้ทั้งหมดกลับไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขาเลยสัก

"อือ~ ซี๊ด~"ทันทีที่สติกลับคืนสิ่งแรกที่รับรู้ได้แม้ยังหลับตาอยู่ก็คือความแสบขัดอย่างหนักภายในช่องคลอดและร่างกายที่มันเมื่อยขบไปหมด ข้าวแป้งค่อยๆ เลื่อนมือลงไปสัมผัสกับกลีบอวบอูมบวมช้ำผ่านเนื้อผ้าบางเบาๆ เพียงไอร้อนจากปลายนิ้วสัมผัสกับความบอบช้ำก็ต้องนิ่วหน้าชักมือกลับออกแทบทันทีเปลือกตาบางเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า กระพริบปรับโฟกัสสายตากับความสว่างรอบห้องไม่คุ้นเคยกลอกกลิ้งดวงตาไปมามองรอบห้องแล้วค่อยๆ ขมวดคิ้วเข้าหากัน"ที่ไหนเนี่ย"จำได้ว่าสติเลือนรางครั้งสุดท้ายก่อนมันจะดับมืดลงไปเธอยังอยู่ในห้องพักโรงแรมของพี่ชายอยู่เลย แรงสั่นสะเทือนจากการตอกอัดกระแทกของเซน่อนก็ยังตราตรึงเหมือนเพิ่งเกิดไปได้เพียงไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เท่านั้น แต่พอลืมตาขึ้นมาทำไมมันกลับไม่ใช่ห้องนั้นแล้วข้าวแป้งนอนนิ่งรอให้สติกลับมาครบถ้วนให้พอจะจำอะไรได้บ้างและก็ต้องนึกถึงเสียงพูดคุยคุ้นเคยของมาเฟียหนุ่มกับลูกน้องของเขาในความมืด มันฟังไม่ได้ศัพท์ชัดเจนเพราะเหมือนเธอยังสะลึมสะลือสติไม่ครบถ้วน แต่ตอนนั้นเหมือนร่างกายกำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางอากาศเลย"หรือเขาจะพากลับมาแล้ว... แต่อยู่ไหนล่ะ"หาคำตอบให้ตัวเองได้หนึ่งข้อ

ภายในรถยังคงปกคลุมไปด้วยความเงียบงันตลอดระยะทางตั้งแต่ทั้งสองขึ้นมานั่งด้วยกัน ข้าวแป้งหลุบตาลงยังสองมือที่ประสานกันบนตักอยากจะเอ่ยถามบางอย่างที่ค้างคาในใจออกไปแต่ก็ยังชั่งใจถึงคำตอบที่จะได้รับกลับมาเช่นกันลมหายใจถูกเจ้าของพ่นออกมาเบาๆ ขบฟันคมลงบนกลีบปากล่างหัวใจดวงน้อยเต้นแรงเป็นจังหวะถี่ระรัว"เป็นอะไร วันนี้มีอะไรมาอุดปากเธอไว้หรือไงถึงได้เงียบได้แบบนี้""อ๊ะ!"คำถามติดหงุดหงิดพร้อมกับแรงกระชากข้อมือเข้าหาทำหญิงสาวที่กำลังนั่งก้มหน้ามองมือตัวเองสะดุ้งร่างกายถลาเข้าหาคนตัวสูง ใบหน้ากระแทกเข้ากับอกแกร่งฝังจมูกโด่งลงไปกับความอุ่นกลิ่นหอมคุ้นเคย แต่เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นก็ต้องรีบผละตัวออกแหงนหน้าขึ้นตวัดมองเจ้าของแรงกระชากด้วยใบหน้าบึ้งตึง"กระชากทำไมคะ คนอื่นเขาก็เจ็บเป็นนะ""หึ เจ็บเป็นด้วยเหรอ ปกติก็เห็นว่าหน้าหนามากนี่ แล้วนี่พูดได้แล้วหรือไง"เซน่อนกระตุกมุมปากขึ้นนิดๆ เอ่ยเสียงนิ่งอารมณ์ดีขึ้นมานิดหนึ่งหลังได้เห็นใบหน้าบึ้งตึงและน้ำเสียงโมโหใส่ของเจ้าหล่อน ยื่นหน้าเข้าหาคนหน้าบึ้งวางพาดแขนโอบร่างบางรั้งเข้าหาตัวเมื่อเห็นว่าเธอพยายามจะถอยหนีกดใบหน้าเข้าพร้อมกับหลุบตามองกลีบปา