EP 2/6 เจ้าของสายลม

กุมภัณฑ์จับจูงร่างสมันน้อยออกมาจากบาร์เครื่องดื่ม เขาเข้าไปขออนุญาตป้าเจรียงพาหล่อนไปคุยธุระกันในห้องทำงาน สิมันตราอิดออดไม่อยากไป แต่คุณนายวิภากลับเห็นดีเห็นงาม ด้วยว่าเห็นบางอย่างผิดปกติในตัวลูกชาย

หากนางวิภาเดาไม่ผิด สีลิปสติกที่เปื้อนบางๆ บนริมฝีปากกุมภัณฑ์ มันเป็นสีเดียวกับสีลิปสติกบนริมฝีปากของสิมันตราแน่ๆ และถ้าหากเป็นเรื่องจริงนางก็ขอเชียร์แม่กวางนี่แหละให้มาเป็นสะใภ้คนเล็ก มันดีกว่าให้ลูกชายคนรองไปคว้าสาวๆ ที่ควงกันชั่วข้ามคืนมาตบแต่งเป็นไหนๆ

นางครุ่นคิดพลางมองตามหลังคนทั้งสองที่จับจูงกันออกไป ก่อนจะปล่อยเสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์ออกมาจนนางเจรียงอดไม่ไหวถามไถ่ด้วยใคร่รู้

“ขำอะไรคะคุณ” ผู้ที่สูงวัยกว่าเอ่ยถาม

“ปะ...เปล่านี่ แค่...คิดอะไรเพลินๆ” นางว่าแล้วหันไปหยิบหนังสือพิมพ์มาเปิดอ่านด้วยมาดคุณนาย มีรอยยิ้มพิมพ์ใจติดอยู่ที่สองมุมปาก ถึงแม้ว่าข่าวที่อ่านจะเป็นข่าวโจรชั่วบุกขึ้นบ้านท่านนายพลก็ตาม

...........

ในห้องทำงานของกุมภัณฑ์ซึ่งอยู่ข้างๆ ห้องทำงานของพี่ชาย

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม” กวางสาวถามอย่างประหม่า ขนาดตอนอยู่หน้าบาร์เครื่องดื่มซึ่งไร้ประตู เขายังกล้ากอดจูบลูบคลำเธออย่างถือสิทธิ์ แล้วนี่ในห้องหับอันมิดชิด เธอจะรอดพ้นเงื้อมมือนายยักษ์ได้อย่างไร

“ไม่ต้องกลัวน่า ฉันแค่มีเรื่องงานจะคุยกับเธอ และไม่พิศวาสแม่กวางร่างเตี้ยอย่างเธอหรอก ไม่รู้ว่าบรรดาเจ้านายหื่นกามของเธอเห็นความสวยเซ็กซี่ตรงไหน ถึงได้ตั้งหน้าตั้งตาปล้ำเธออยู่เรื่อย”

กุมภัณฑ์กวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของกวางสาวหน้าสวย

สิมันตราค้อนขวับเข้าให้ เธอรู้ดีว่าตัวเองสะสวยเพียงไร บางครั้งความงดงามที่ได้มาโดยไม่ได้ร้องขอก็เป็นภัยให้เจ้าของได้ ขนาดป้องกันตัวเองในทุกๆ ทางที่ทำได้ในที่ทำงาน แต่ก็ถูกลวนลามจากเจ้านายหื่นกามอยู่เรื่อยๆ

“แน่ใจนะว่าฉันไม่สวย มีตาหรือเปล่ายะ” สิมันตราประชดน้อยๆ ทำหน้ายู่จมูกย่นแล้วลดกายลงนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่

กุมภัณฑ์เดินมานั่งหมิ่นๆ ที่ขอบโต๊ะ พิจารณาคำพูดของสิมันตราแล้วก็เห็นว่าจริงทีเดียว หล่อนสวยมาก แต่จะให้เขาชื่นชมนั้นไม่มีทางเสียล่ะ

“สวยตรงไหนฮึ หน้าตาก็บ้านๆ ตารึก็โตเท่าไข่ห่าน แถมปากยังห้อยด้วย” เขาว่าพลางเชยคางมนขึ้นมาพิจารณา เอียงซ้ายเอียงขวาฝั่งละสองสามวินาทีให้เห็นชัดๆ

หญิงสาวหน้างอทันใด เจ้านายกลายๆ คนนี้ไม่เคยมองเห็นความงามของเธอหรอก

“ไม่สวยแล้วจูบทำไมยะ!”

คราวนี้กุมภัณฑ์ปั้นหน้าไม่ถูก เขาไม่น่าเผลอตัวไปกับแรงดึงดูดของแม่กวางน้อยเลย ให้ตายสิ!

“ก็...ขอโทษแล้วไง สงสัยฉันจะเมาขี้ตาละมั้ง”

สิมันตราตาเบิกโตเพราะคาดไม่ถึง เขากำลังประณามร่างกายเธออย่างร้ายกาจด้วยคำแก้ต่างแก้ตัวที่ทุเรศสิ้นดี นายยักษ์ชั่ว! พูดออกมาได้ไง ฮึ่ม!’

“อะไร!? อย่าบอกนะว่าแอบให้พรฉันอยู่ ฉันรู้ทันหรอกน่า”

นายยักษ์พูดจี้ใจดำ ทำเอาสมันน้อยค้อนขวับคอแทบเคล็ด เพราะไม่อาจทำได้แม้แต่ให้พรพ่อยักษ์ในใจ

“เชอะ! อย่าให้ฉันสูงกว่านี้ อึ๋มกว่านี้ แล้วก็รวยกว่านี้ก็แล้วกัน เพราะคนแรกที่ฉันจะเชิดใส่ก็คือนาย!”

สิมันตรายืนขึ้นแล้วยื่นหน้าไปสบตากับชายหนุ่มใกล้ๆ ยังผลให้กุมภัณฑ์แลเห็นดวงตาวับวาวราวแก้วเจียระไนของเจ้าหล่อนชัดเจน ในระยะห่างเพียงปากกาหนึ่งด้ามเท่านั้น

“เธอ...ดูใกล้ๆ แล้วก็...สวยเหมือนกันนะเนี่ย”

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างลืมตัว ทำเอาสิมันตราหน้าเหวอรีบดึงกายกลับไปยืนที่เดิม แต่ชายหนุ่มก็ไวพอที่จะตวัดเอาร่างอรชรเข้าสู่วงแขนอย่างง่ายดาย ก่อนจะฉกจุมพิตลงบนเรียวปากหล่อนอีกหน ยอมรับเลยว่าร่างกายทุกส่วนร้อนรุ่มขึ้นมาเมื่อได้ใกล้ชิดกับแม่สมันร่างงาม

“ปล่อย! คุณยักษ์ ปล่อยฉันนะ!”

สิมันตราร้องลั่นเมื่อเขาปล่อยริมฝีปากเธอให้เป็นอิสระ แต่มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ เพราะหลังจากนั้นเพียงเสี้ยวนาที เขาก็บดเบียดจุมพิตลงมาอีกครั้ง

ชายหนุ่มจูบเอา...จูบเอา จูบจนร่างหญิงสาวอ่อนระทวย

“อย่า! พอ...พอแล้ว คุณยักษ์ คุณ...กำลังทำกับฉัน เหมือนเจ้านายหื่นกามพวกนั้น...”

สิมันตราน้ำตาคลอ กุมภัณฑ์ผละริมฝีปากที่ลากไล้ถึงซอกคอออกมาจ้องหน้าหล่อน กรามแกร่งบดเบียดกันดังกรอดๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่หล่อนเอื้อนเอ่ย เขาเคยคิดว่าเจ้านายหื่นกามเหล่านั้นทำได้มากสุดก็แค่จับมือถือแขน แต่นี่หล่อนเพิ่งบอกว่าพวกมันทำอย่างที่เขากำลังทำอยู่นี้ มันน่าโมโหนัก แล้วทำถึงขั้นไหนกันแล้วล่ะ

“พูดมาเดี๋ยวนี้นะกวาง พวกเจ้านายเก่าเธอมันทำกับเธออย่างที่ฉันทำอยู่นี่เหรอ มันทำถึงขั้นไหน บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงชายหนุ่มเกรี้ยวกราดอย่างไม่อาจอดกลั้น สองตาเขาเริ่มแดงก่ำด้วยโทสะที่ถาโถม

หญิงสาวอยากปลอบประโลมให้เขาคลายกังวล แต่เธอจะปลอบเขาทำไม ปลอบเขาในฐานะอะไรดี