37

เสียงไซเรนฉุกเฉินถูกเปิดไปตลอดทางเพื่อให้รถที่สัญจรอยู่บนท้องถนนหลบทางให้ ซึ่งทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จนสิบนาทีต่อมาเจ้าหน้าที่ได้พารถมาจอดบริเวณจุดรับผู้ป่วยของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ก่อนร่างบอบบางที่เต็มไปด้วยเลือดจะถูกบุรุษพยาบาลเข็นเข้าห้องฉุกเฉินพัลวัน

“กิ่ง!! ถึงโรงพยาบาลแล้วนะ อดทนนิดนะคนดี” นนทภัทรรีบวิ่งตามบุรุษพยาบาลทันได้กุมมือบางอย่างให้กำลังใจ แล้วปล่อยให้แพทย์และพยาบาลทำการรักษา โดยไม่ต้องให้ใครเอ่ยบอก ตัวเขาเองก็อยากให้หญิงสาวได้รักษาอย่างทันท่วงทีเช่นกัน

หนึ่งชั่วโมงที่เขารออยู่หน้าห้องด้วยใจจดจ่อ พยายามมีสติให้มากที่สุด แม้จะเหลืออยู่เพียงน้อยนิด หรือแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเลือดของภรรยาสาวก็ไม่มีกะจิตกะใจจะลุกไปเปลี่ยนและยังคอยยกมือไหว้ภาวนาให้คุณพระคุณเจ้าคุมครองคนรักอยู่ตลอดเวลา

“อย่าเป็นอะไรนะกิ่ง” พึมพำกับตัวเองในใจ

กระทั่งเวลาผ่านไปอีกครั้ง ครอบครัวเกรียงไกรและครอบครัวรุ่งโรจน์ทราบข่าวจากเขาระหว่างนั่งรถมาพร้อมร่างบางว่าหญิงสาวถูกรถชนอาการสาหัสก็รีบเดินทางมาอย่างเร็ว คุณขวัญหทัยทันทีที่รู้ข่าวก็เป็นลมล้มพับไปแล้วหลายหน เมื่อฟื้นขึ้นมาก็ขอตามมาด้วยใบหน้าซีดเซียว

“นนท์ น้องเป็นยังไงบ้าง” มารดาคนรักถาม แม้เดินยังไม่ถึงตัวลูกเขย ข้างกันก็มีคุณภาวิดาคอยประคองเพื่อนรักไม่ห่าง โดยมีคุณกรรชัยและคุณนันทวัฒน์ตามหลังมาด้วยความรีบร้อนไม่ต่างกัน

“น้องเข้าไปในนั้นสองชั่วโมงแล้ว ยังไม่มีใครออกมาเลยครับ” ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบัดนี้เต็มไปด้วยเหงื่อและคราบน้ำตาไม่สนใจจะเช็ดหรือไปล้างหน้าให้สดชื่นสักนิด

“น้องกิ่งลูกแม่ ฮือ ๆ” ได้ฟังเช่นนั้นแล้วขาของนางแทบทรุด ใจจะขาดอยู่รอน ๆ ด้วยความเป็นห่วงบุตรสาว

“ขวัญไปนั่งก่อนเถอะ เกิดเป็นลมอีกจะแย่ได้นะ” คุณภาวิดาว่าอย่างเป็นห่วง ก่อนประคองกันไปนั่งเก้าอี้สีฟ้าหน้าห้องฉุกเฉินข้างนนทภัทรที่มีไว้ให้ญาตินั่งรอ

“ฉันเป็นห่วงลูกจังดา ไม่รู้ว่ายัยหนูจะเจ็บมากแค่ไหน” พูดไปน้ำตาของคนเป็นแม่ก็ไหลไปด้วยสงสารลูกจับใจ

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะ หนูกิ่งถึงมือหมอแล้ว ยังไงก็ต้องปลอดภัย ตอนนี้เธอต้องใจเย็น ตั้งสติก่อนนะ” ได้แค่ปลอบใจให้เพื่อนคลายทุกข์ แม้ตัวเองก็ทุกข์ไม่แพ้กัน

นางมั่นใจว่าโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังอันดับหนึ่งของสระบุรีที่มีอุปกรณ์ครบครัน ทั้งยังขึ้นชื่อเรื่องการรักษาจนดังไปไกลถึงจังหวัดต่าง ๆ เนื่องจากมีคนต่างจังหวัดมารักษาไกลถึงที่นี่ จะช่วยรักษาให้กรรณิกาปลอดภัยอย่างแน่นอน...

เข้าสู่ชั่วโมงที่ห้า แพทย์มือหนึ่งที่ทำการรักษากรรณิกายังไม่มีทีท่าว่าออกมารายงานอาการความเป็นไปของหญิงสาวให้ฟัง เป็นผลให้ตอนนี้ทุกคนกระวนกระวายใจเทียวผุดลุกผุดนั่งกันเป็นว่าเล่น เมื่อชั่วโมงก่อนกานตพงศ์ลากร่างสูงใหญ่ของเพื่อนให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เขาขับรถกลับไปเก็บจากที่บ้านมาให้ได้สำเร็จ จนตอนนี้นนทภัทรดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง ส่วนคุณขวัญหทัยก็หลับคอพับคออ่อนซบบนไหล่ของสามีไปทั้งน้ำตาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

“เมื่อไหร่หมอจะออกมาสักที” มารดาของนนทภัทรกุมมือเดินไปเดินมาอย่างหนูติดจั่น คอยมานานแล้วหมอหรือพยาบาลก็ไม่ออกมาแจ้งข่าวกันเลย

“เอาน่าคุณ เดี๋ยวหมอก็มา” บอกภรรยาอย่างกลัดกลุ้ม ด้วยเป็นห่วงลูกสะใภ้ที่อยู่ข้างในห้องนั้นไม่แพ้กัน

“แต่มันนานแล้วนะคะ”

ประมุขบ้านเกรียงไกรบีบไหล่ภรรยาเบา ๆ พยักพเยิดคู่ชีวิตให้มองไปทางลูกชาย ที่กานตพงศ์คะยั้นคะยอให้กินอะไรรองท้อง นางถึงกลับพูดไม่ออก ก่อนจะลุกไปหา

“นนท์กินอะไรหน่อยไหมวะ” กานตพงศ์ยื่นขนมปังและนมให้น้องเขย เขาเพิ่งมาถึงเมื่อชั่วโมงก่อน ตอนแรกจะมาทันทีที่ทราบข่าวกลับมีเอกสารด่วนเข้ามาเลยต้องอยู่อนุมัติ

“ไม่ว่ะ” ถึงจะให้อะไรตอนนี้เขาก็กินไม่ลงหรอก ถ้ายังไม่รู้ว่าภรรยาปลอดภัย

คุณภาวิดาที่จะเข้าไปคุยบุตรชายตัดสินใจไม่ได้เข้าไป เพราะนางก็ไม่อยากเห็นน้ำตาของลูกเหมือนกัน ลูกเจ็บคนแม่เจ็บมากกว่าลูกเป็นร้อยเท่าพันเท่า

“แต่...” ไม่ทันที่กานตพงศ์จะได้แย้งอะไร แพทย์ที่ทำการรักษาเดินออกมาด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน เป็นผลให้นนทภัทรถลาเข้าไปจับแขนคุณหมอเขย่า รวมทั้งทุกคนก็ลุ้นไปด้วยหัวใจฟูฟ่อง

“คุณหมอ!! ภรรยาผม...ภรรยาผม” ระล่ำระลักถามอย่างไม่ค่อยมีสติและประโยคไม่ค่อยจะต่อกัน ทำให้กานตพงศ์เข้าไปลากเพื่อนออกมาสงบสติอารมณ์

“นนท์ นนท์ ใจเย็น ๆ ตั้งสติก่อน”

“เอ่อ ไม่ทราบว่าลูกสะใภ้ของดิฉันเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ” คุณภาวิดาถามอย่างลุ้นไปประโยคที่หมอจะเอ่ย เมื่อเห็นลูกชายใจเย็นลง

ในขณะที่ทุกคนรอฟังคำตอบจากแพทย์มือหนึ่งด้านศัลยกรรมด้วยใจจดใจจ่อ โดยไม่มีใครสังเกตเห็นว่าคนที่ทุกคนคิดว่านอนหลับอยู่จะคอยฟังด้วยหัวใจเต้นระรัวไม่แพ้ใคร

“คือ...ศีรษะคนไข้เหมือนจะไปกระแทกกับอะไรสักอย่างที่เป็นของแข็ง อาจทำให้คนไข้เป็นเจ้าหญิงนิทราหรือความทรงจำบางส่วนหายไป แต่หมอยังตอบได้ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์นะครับ คงต้องรอให้คนป่วยฟื้นก่อนถึงจะตรวจอย่างละเอียดได้อีกครั้งและคุณกรรณิกาต้องอยู่ในห้องไอซียู เพื่อดูอาการสักสองสามวันก่อนนะครับ”

“คุณภา คุณภา” เมื่อฟังนายแพทย์พูดจบคุณภาวิดาก็เป็นลมทันที ดีที่คุณนันทวัฒน์รับร่างภรรยาไว้ทัน

“ไม่จริ๊ง! ยัยกิ่งลูกแม่ ฮือ ๆ” และพยาบาลก็วิ่งวุ่นไปตาม ๆ กัน เมื่อญาติคนไข้เป็นลมพร้อมกันถึงสองคน

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวก่อนนะครับ” หลังช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้น ก็ขอตัวออกมาเพื่อจะได้ไปดูแลคนไข้รายต่อไป

“ขอบคุณมากนะครับ”