38

“แกโอเคนะ” กานตพงศ์ถามหลังพานนทภัทรมานั่งพักผ่อนในสวนหย่อมของโรงพยาบาลฟังเสียงของจิ้งหรีดเรไรที่ส่งเสียงขับร้องเพลงในยามค่ำคืนอย่างไพเราะเสนาะหูสำหรับคนที่ต้องการความสงบ

แต่ไม่ใช่เขาหรือนนทภัทร

“อืม” ตอบรับสั้น ๆ แต่ได้ใจความ

“ไปหาอะไรร้อน ๆ กินกันไหม” ชายหนุ่มยังคงถามต่อ เพราะไม่อยากให้เพื่อนเครียดเกินไป

พอซื้อกาแฟร้อนคนละแก้วทั้งสองก็กลับมานั่งที่เดิม ต่างคนต่างไม่พูดอะไรออกมา เมื่อในภวังค์มีเรื่องให้คิดมากมาย ไม่ว่าจะเป็นร่างบางที่นอนอยู่ในห้องไอซียูและคุณขวัญหทัยที่ตอนนี้เป็นลมยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย

ครืด! ครืด! ครืด!

เสียงสั่นจากมือถือเครื่องบางของนนทภัทรสั่นเตือน เป็นผลให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์ความคิดกลับสู่โลกปัจจุบัน เพื่อรับสายของคนที่โทรเข้ามา

“ว่าไงนลิน” น้ำเสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มกรอกเสียงลงไป เมื่อรับสายของน้องสาวที่คงจะทราบเรื่องแล้วจากแม่บ้าน

(พี่กิ่งเป็นยังไงบ้างคะ) ปลายสายถามด้วยความเป็นห่วง ที่ตอนนี้ทุกคนภายในบ้านมานั่งฟังข่าวอยู่กับเธอด้วยความเป็นห่วงไม่แพ้กัน

“หมอให้พี่กิ่งนอนในห้องไอซียูสักสองสามคืนน่ะ”

(แล้วอาการอื่น ๆ ล่ะคะ)

เมื่อเช้ายังคุยเล่นกันอยู่เลย ไม่คิดว่าจะเกิดอุบัติเหตุได้

ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างกลุ้มใจ แต่จำเป็นต้องบอกน้องสาวเท่าที่จะบอกได้

“คงต้องรอให้พี่กิ่งฟื้นก่อน”

บ้านรุ่งโรจน์

“คุณกิ่งเป็นยังไงบ้างคะหนูนลิน” ป้าป่านถาม ตอนนางทราบข่าวจากคุณท่านใจของนางตกไปอยู่ตาตุ่ม กลัวว่าคุณกิ่งจะเป็นอะไรมาก

“อาการสาหัสอยู่เหมือนกันค่ะ”

กลับบ้านมาก็คิดว่าทุกคนจะนั่งพูดคุยในห้องนั่งเล่นเพื่อรอเธอแล้วกินข้าวร่วมกันดั่งเช่นทุกวัน ทว่าไม่ใช่อย่างนั้นเมื่อได้ทราบข่าวร้ายจากแม่บ้านว่าพี่สะใภ้ถูกรถชนอาการสาหัสอยู่โรงพยาบาล ตอนแรกว่าจะขับรถไปหาแต่ถูกห้ามไว้ เนื่องจากไม่อยากให้เธอขับรถตอนกลางคืน เลยต้องฟังเพราะนับถือทั้งสองป้าเป็นมารดาเช่นเดียวกันกับแม่และแม่ขวัญ

“คุณหนูจะกินข้าวเลยไหมคะ”

“กินค่ะ ว่าแต่มีอะไรกินบ้างคะ” หญิงสาวถาม พลางควงแขนแม่บ้านคนเก่งไปห้องอาหาร

“มีแกงจืดกับผัดผักจ้ะ”

“หนูไม่กินที่นี่ได้หรือเปล่าคะ” ยื้อแขนเหี่ยวย่นของแม่นมไว้แล้วเดินเลยไปห้องครัวที่อยู่ใกล้ ๆ

“ตามใจค่ะ” คุณหนูของเธอก็เป็นอย่างนี้ประจำ เวลาทุกคนไม่อยู่บ้าน จะมาอ้อนขอไปนั่งกินข้าวในครัวพร้อมพวกนาง

“นั่งรอก่อนนะคะ ป้าขออุ่นกับข้าวสิบนาที”

คุณหนูเล็กบ้านรุ่งโรจน์เดินไปหยิบจานชามพร้อมโถข้าวมาวางรออย่างรู้หน้าที่ จะไม่ให้รู้ได้อย่างไร ก็มากินออกบ่อย อีกทั้งมารดาไม่เคยสอนให้ชี้นิ้วสั่งใคร อะไรที่พอทำเองได้ก็ทำ เลยทำให้เธอหยิบจับอะไรคล่องมือบ้าง

“เสร็จแล้วค่ะ”

“ว้าว” ร้องออกมาเสียงดัง เมื่อมีแต่อาหารน่าตาน่ากินอยู่สองอย่าง ไม่ว่าจะเป็นแกงจืดหมูเต้าหู้ไข่และผัดผักสามอย่าง “ป้าปานป้าป่านนั่งเลยค่ะ เดี๋ยวนลินบริการเอง”

“ขอบใจนะคะ”

จากนั้นทั้งสามนั่งคุยกันไปกินข้าวกันไปเพื่อไม่ให้บ้านเงียบไปกว่านี้ ก่อนนันท์นลินจะช่วยแม่บ้านล้างจานและเช็ดให้สะอาด ส่วนคนอื่นแยกย้ายเข้าห้องนอนส่วนตัวกันหมดแล้วเมื่อได้ทราบข่าวของเจ้านาย

“ตามจริงหนูนลินไม่ต้องช่วยป้าก็ได้นะ”

“หูย ทำอย่างนั้นไม่ได้เลยค่ะ ถ้าคุณแม่รู้หนูคงโดนดุ” หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ

เนื่องจากมารดาฝึกเธอให้ทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง แม้จะมีแม่บ้านอยู่สองสามคน แต่อยากให้ลูกทำเองบ้าง ไม่ใช่จะชี้นิ้วสั่งคนนั้นคนนี้ เลยให้ทำไปพร้อมกับแม่บ้าน ไม่ว่าจะซักผ้าเอง กวาดบ้าน ถูบ้าน ไปจนถึงล้างห้องน้ำ เธอก็ทำเป็นหมด มีแต่กับข้าวนี่แหละที่หยิบจับยังไม่ค่อยคล่องมือ หากเลี่ยงได้ก็จะเลี่ยงเพราะห่วงท้องไส้ของทุกคน หากเป็นขนมเบเกอรีอะไรพวกนี้เธอไม่เกี่ยง ถึงไหนถึงกันอยู่แล้ว

“คุณหนูขึ้นไปอาบน้ำแล้วนอนเลยนะคะ ป้าจะช่วยปิดประตูให้”

“ค่า ฝันดีนะคะ”

“ฝันดีเช่นกันค่ะ”