All Chapters of อ้อมกอดสุภาพบุรุษ: Chapter 11 - Chapter 20

นนทภัทรก้มมองนาฬิกาตลอดเวลาเมื่อใกล้พระอาทิตย์จะตก รีบจูงมือของหญิงสาวให้เดินขึ้นเนินเขาลูกเล็ก ๆ ตามเขามาทั้งที่ช่วงขาของเธอนั้นสั้นกว่ามาก“พี่นนท์เดินช้า ๆ หน่อยได้ไหม กิ่งตามไม่ทัน” กรรณิกาบอกเมื่อก้าวขาไม่ทันแถมยังเกือบหกล้มก็หลายครั้ง“โทษทีจ้ะ พี่รีบไปหน่อย” ชายหนุ่มที่มีช่วงขาที่ยาวกว่าแฟนสาวผ่อนแรงเท้าลงตลอดเส้นทางเต็มไปด้วยดอกหญ้าสีขาวของหญ้าหิมะกำลังแข่งกันลู่ไปตามแรงลมที่พัดมาผิว ๆ ตามทางเดินจะมีม้านั่งทำจากไม้ไผ่ผ่าซีกตอกด้วยตะปูเพื่อยึดติดกับไม้วางไว้ใต้ต้นไม้น้อยใหญ่เป็นระยะ บางช่วงมีนักท่องเที่ยวแวะถ่ายรูปพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกและวิวธรรมชาติเก็บไว้เป็นที่ระลึกแม้จะย่ำเย็นแล้วก็ตาม หากก็มีนักท่องเที่ยวประปรายที่กำลังรอชมพระอาทิตย์อัสดงสิบนาทีที่ชายหนุ่มพาหญิงสาวขึ้นมาบนนี้ ก่อนจะพาคนตัวเล็กเดินไปทางอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ ทันเวลากับแสงสีส้มที่กำลังลาลับขอบฟ้ากระทบกับน้ำในอ่างเก็บน้ำพอดี ทำให้เป็นภาพสวยงามยิ่งนักสำหรับผู้พบเห็น ทั้งยังเป็นอังซีนของที่นี่ก็ว่าได้ ในทุก ๆ ปีจะมีคนเข้ามาพักและมีคู่รักมาใช้สถานที่ถ่ายพรีเวด

กรรณิกาที่นอนหลับสบายอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม งัวเงียตื่นเมื่อได้เวลาที่ตัวเองตื่นเป็นประจำ พอมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ข้างผนังห้อง ตอนนี้บอกเวลาตีห้าครึ่ง พลางก้มมองชุดนอนที่ตัวเองสวมอยู่ถึงรู้ว่าเมื่อคืนนนทภัทรคงใส่ชุดนี้ให้เธอเป็นแน่ ก็อดที่จะรู้สึกตื้นตันใจไม่ได้ที่ชายหนุ่มใส่ใจกับเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ หญิงสาวเลยพลิกกายมาเผชิญหน้ากับคนที่นอนกอดอยู่ข้าง ๆ อย่างสุขใจ เกิดอาการอยากตกหลุมรักชายหนุ่มบ่อย ๆ ไม่ได้ ก่อนจะขยับหน้าไปหอมแก้มสากแผ่วเบากับความใส่ใจเล็ก ๆ แม้เวลาขยับตัวจะรู้สึกแปลบตรงกึ่งสาวอยู่บ้าง ทว่าไม่มากเท่าเมื่อคืน“รักนะคะสามีของกิ่ง”เวลาหลับก็หมดฤทธิ์ผู้ชายขี้เล่น พอลืมตาตื่น เธอเปลืองเนื้อเปลืองตัวตลอด มองจนพอใจแล้วค่อย ๆ ขยับแขนแกร่งของสามีที่โอบกอดอยู่ออกเพื่อจะไปทำธุระในห้องน้ำคนตัวเล็กที่มีส่วนสูงแค่หนึ่งร้อยหกสิบสามเซนติเมตรเดินคลำทางลงมาข้างล่าง เนื่องจากว่าตอนนี้ยังเป็นเวลาเช้ามืด ไม่มีใครตื่น มาถึงห้องครัวเธอก็หาสวิตซ์ไฟแล้วกดเปิด ทำให้มีแสงสว่างไฟ สิ่งแรกที่หญิงสาวทำคือดูของสดในตู้เย็นว่ามีอะไรบ้าง สักพักได้กุ้งสดและกระดูกหมูออ

ทว่ากว่าจะสำเร็จได้ก็ลองผิดลองถูกกันอยู่นานถึงเป็นที่พอใจ นั่นแหละถึงปล่อยขายในโซเชียล ซึ่งไม่มีหน้าร้าน คงเป็นเพราะพวกเธอยังเรียนกันด้วยเลยไม่มีเวลามาดูแลร้านได้อย่างเต็มที่“ปาล์ม น้ำทิพย์มานานแล้วเหรอ” นันท์นลินเดินมาหาเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่โต๊ะหินอ่อนตัวประจำของพวกเธอทั้งสาม“ก่อนหน้าแกสิบห้านาทีเอง” ปาล์มหรือชมพูนุท กณิกาตอบเพื่อนทั้งที่ยังไม่เงยหน้าจากหน้าจอมือถือ ด้วยกำลังตอบข้อความลูกค้าที่ทักเข้ามาสอบถามผลิตภัณฑ์ที่ทางร้านจัดจำหน่าย“อ๋อ แล้วทำอะไรอยู่”“กำลังตอบลูกค้าอยู่น่ะสิ”“เราช่วยปะ”“ก็ดีเหมือนกันนะ” พลางยื่นมือถือให้เพื่อนอย่างไว เพราะตอนเธอนี้เริ่มที่จะเมื่อยมือแล้วเหมือนกันที่ต้องมานั่งกดอะไรอย่างนี้นาน ๆ“หลังเลิกเรียนเราไปส่งสินค้าให้ลูกค้ากันนะ โอเคไหม” น้ำทิพย์หรือ สลิลทิพย์ ตะวันชวนเพื่อน“ได้ ๆ”“แล้วจะทันก่อนพี่ไปรฯ (ไปรษณีย์) จะปิดเหรอ” ชมพูนุทถามอย่างสงสัย เนื่องจากพวกเธอเลิกเรียนในช่วงน

ระหว่างชั้นหนึ่งกับชั้นสองจะมีบันไดทางเดินเป็นตัวเชื่อม ชั้นสองนั้นเป็นห้องทำงานของนนทภัทรและเลขาหน้าห้องอย่างผ้าแพร ตัวห้องกั้นด้วยไม้แต่งเติมด้วยผนังกระจกสามารถเห็นวิวทิวทัศน์ภายนอกได้ และมีภูเขาสูงเป็นฉากหลังให้กับบ้านพัก ส่วนของพนักงานแผนกอื่น ๆ จะอยู่อีกด้านหนึ่งในชั้นเดียวกันด้วยตัวบ้านทุกหลังทำจากไม้เฌอร่าสไตล์วินเทจสีขาว ยกพื้นไม่สูงมากน่าจะราว ๆ แปดสิบเซนติเมตรเห็นจะได้ และไม่สูงพอจะบดบังความสวยงามของสิ่งแวดล้อมที่อยู่โดยรอบ ภายในบ้านพักมีขนาดสองห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ มีระเบียงยื่นออกมาจากตัวบ้านเพื่อใช้สำหรับออกมาพักผ่อนหย่อนใจให้ใกล้กับธรรมชาติมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นแค่การออกมารับลมเย็น ๆ กระทั่งนั่งจิบกาแฟหรืออื่น ๆ ตามแต่ลูกค้าจะเลือกทำ ลักษณะบ้านพักก็มีให้บริการแก่ลูกค้าเพียงแค่สองแบบ คือเหมาะสำหรับพักผ่อนเป็นครอบครัวในวันหยุดไปจนถึงคู่รักคู่ฮันนีมูน ซึ่งอย่างหลังต้องจองกันข้ามเดือนเลยทีเดียว เพราะมีในจำนวนจำกัดและภายในสำนักงานแทบไม่เคยมีวันไหนที่ไม่เปิดใช้งาน อันเนื่องจากจำนวนลูกค้าที่มีมากนั่นเองที่จะเข้าเช็กอินอย่างสม่ำเสมอแทบไม่มีขาดช่วง หรือคนไหนอยู่ไกล

ชายหนุ่มเห็นร่างบางอรชรกำลังใช้บัวรดน้ำในกระถางที่ปลูกเสร็จแล้วและพรวนดินเตรียมลงอีกกระถางอย่างเพลิดเพลิน เลยย่องมากอดร่างบอบบางทันที“อุ๊ย...” คนถูกแกล้งอุทานด้วยความตกใจที่อยู่ ๆ ก็ถูกสวมกอด หญิงสาวหันมาเตรียมต่อว่าแต่พอเห็นว่าเป็นใครก็ใจชื่น “พี่นนท์!! กิ่งตกใจหมดเลย”“โอ๋ ๆ พี่ขอโทษคะ” นนทภัทรทำเสียงทะเล้นใส่ เลยโดนค้อนวงใหญ่ ที่ชอบเล่นอะไรให้ตกใจอยู่เรื่อย เขาเลยหอมแก้มนวลเป็นการปลอบใจและหนีความผิดด้วย“ชื่นใจ”“พี่นันท์ก็...” กรรณิกาใช้มือถูแก้มทั้งสองข้างไปมาด้วยความเขินอาย “ปล่อยก่อนค่ะ กิ่งยังไม่ได้เปิดน้ำใส่ต้นไม้เลยนะ”“พี่ไปเปิดให้นะ” ก่อนวิ่งไปเปิดวาล์วน้ำที่ใช้จ่ายไปยังท่อต่าง ๆ ที่ถูกต่อไว้กับเครื่องสูบน้ำ ซึ่งน้ำที่ใช้ก็มาจากสระที่ขุดไว้นั่นแหละ“มาครับพี่ช่วย”จากนั้นก็วิ่งมานั่งลงข้าง ๆ ผู้เป็นภรรยา แล้วแย่งกิ่งโป๊ยเซียนมาจากมือเล็กเพื่อจะปักชำลงกระถางที่เตรียมดินไว้ พอทำเสร็จวาล์วที่เปิดน้ำไว้ก็เต็มพอดี ชายหนุ่มเลยวิ่งไปป