All Chapters of สวนผักของพระชายา: Chapter 91 - Chapter 100

เมื่อกลับมาถึงจวนอ๋อง ณ ซานตง ก็ทำให้สองสามีภรรยารู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก ที่นี่จึงจะสมกับเป็นชีวิตที่อิสระอย่างแท้จริง ในตอนนี้จิ้นฝูซานบุตรชายของนางนั้นอายุใกล้จะครบขวบปีในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ถึงตอนนั้นที่จวนอ๋องอาจจะต้องมีงานจัดเลี้ยง แต่ไม่ได้เป็นเรื่องยากเพราะนางมีต้วนกงกงอยู่ทั้งคนทุกอย่างล้วนสามารถผ่านไปได้อย่างราบรื่นแน่นอน กงกงชรานั้นคือผู้มากฝีมือที่แท้จริงในช่วงเวลาที่นางและสามีไม่อยู่ก็ล้วนมีต้วนกงกงดูแลจัดการทุกอย่างในจวนอ๋องทั้งยังดูแลกิจการต่างๆ ของสามีรวมถึงสมาคมของนางได้อย่างเรียบร้อยเสร็จสรรพ ทำให้ในตอนนี้ต้วนกงกงขึ้นแท่นเป็นท่านพ่อบ้านใหญ่แห่งจวนอ๋องอย่างเต็มภาคภูมิ"พระชายา ต้วนกงกงมาขอพบท่านเพคะ""เชิญกงกงเข้ามา""เพคะ"กงกงชราเดินเข้ามาในห้องก่อนจะประสานมือคารวะหญิงสาว"กงกงอย่ามากพิธี เชิญท่านตามสบายเถิด""ขอบพระทัยพระชายา""กงกงมีธุระอันใดงั้นหรือ""ข้าน้อยจะมาขอคำปรึกษาพระชายาเรื่องงานครบปีของท่านชายน้อยขอรับ""เชิญท่านกล่าวมาเถิด"ต้วนกงกงอธิบายเนื้องานต่างๆ ให้ฟางลี่อินได้รับฟัง หญิงสาวพิจารณาแล้วว่าไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่องจึงได้พยักหน้าให้ต้วนกงกงจัดกา

เว่ยอ๋องที่ดูอบอุ่นเย็นชาลักษณะที่แสดงออกมาแม้จะคล้ายกับบัณฑิตที่แสนอ่อนโยนนั้น แท้จริงแล้วไม่ต่างจากเพชฌฆาตหน้าหยกเลยแม้แต่น้อย ยามที่เขาอยู่ในสงครามก็ฆ่าฟันศัตรูอย่างเลือดเย็นจะมีก็เพียงแต่พระชายาเว่ยอ๋องกระมังที่ได้รับความอ่อนโยนจากชายหนุ่มอย่างแท้จริง เดิมทีนางก็ไม่ค่อยเชื่อถือมากนักจะมีบุรุษสักกี่มากน้อยที่ซื่อสัตย์รักใคร่เพียงสตรีนางเดียว สุดท้ายยามที่พวกนางแก่ตัวไปก็ล้วนต้องหาสตรีและสาวงามมาไว้ข้างกายด้วยกันทั้งนั้น แต่เมื่อนางได้เห็นตัวอย่างของสตรีที่คิดจะปีนป่ายขึ้นที่สูงถูกจัดการจนราบคาบนักต่อนักหากจะไม่เชื่อก็ย่อมต้องเชื่อ เพราะทุกคนที่ถูกจัดการล้วนแล้วแต่เป็นเพราะฝีมือของเว่ยอ๋องทั้งสิ้น ส่วนพระชายาเว่ยอ๋องนั้นก็เพียงแค่นั่งยิ้มงามๆ อยู่ด้านหลังเท่านั้น ทางที่ดีอย่าได้กระตุกหนวดเสือให้ตื่นจะเป็นการดีเสียกว่าแต่หากก็ยังมีสตรีอีกไม่น้อยที่ไม่สนใจฟังคำตักเตือนของผู้ใด ยกตัวอย่างเช่นหมิงหลันเซียนผู้นี้ นางได้รับเทียบเชิญให้มาในงานนี้พร้อมกับความหวังที่จะปีนป่ายขึ้นสู่ที่สูง ครั้งก่อนเกิดความผิดพลาดเพราะความโง่งมของเจียงอี้หลานทำให้นอกจากจะพลาดแล้วยังถูกส่งลงนรกอีก คุณชายหม่าผ

หลังจากที่ตลอดสามเดือนนั้นไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม สุดท้ายแล้วเว่ยอ๋องก็ได้มีวันเวลาดีๆ เช่นผู้อื่นเสียที ใครกันที่กล่าวว่าการเป็นอ๋องปกครองนั้นสุขสบายเขาอยากจะจับพวกมันมาทำงานแทนเขายิ่งนัก แต่แม้จะไม่ได้สุขสบายเช่นอยู่ในเมืองหลวงก็ตาม หากแต่มีอิสระอย่างที่เมืองหลวงไม่สามารถมีได้ ชายหนุ่มกำลังนอนหนุนอยู่บนตักของภรรยา ในขณะที่ฟางลี่อินกำลังใช้ไม้ปลายขนนกทำความสะอาดหูให้เขา เว่ยอ๋องสั่งให้แม่นมนำตัวจิ้นฝูซานไปดูแลเพราะวันนี้เขาต้องการอยู่กับภรรยาเพียงลำพังโดยที่ไม่มีผู้ใดมาขัดขวาง หากเจ้าก้อนกลมนั่นอยู่ด้วยภรรยาก็จะเอาแต่ดูแลบุตรชายและละเลยเขาในที่สุด"เหล่ากง เหตุใดวันนี้จึงได้ว่างได้เจ้าคะ?" นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย"จัดการกับกลุ่มค้าเกลือเถื่อนเสร็จก็ส่งมอบคนให้เจียงสือนำตัวพวกเขาเข้าเมืองหลวงไปแล้ว""แล้วท่านไม่ต้องไปด้วยหรอกหรือเจ้าคะ? ""ไม่ต้องหรอก"เว่ยอ๋องตอบภรรยาในขณะที่ดวงตาของเขายังปิดสนิท"คุณชายเจียงนี่ ใช่คุณชายใหญ่ตระกูลเจียงหรือไม่? " เมื่อเว่ยอ๋องได้ยินภรรยาเอ่ยถามถึงบุรุษอื่น ดวงตาคมเข้มก็เบิกกว้างขึ้นในทันที ก่อนจะลุกขึ้นนั่งพร้อมกับจดจ้องมาที่หญิงสาวพร้อมกับกลิ่นน้

พักหลังมานี้หลี่เซียงใช้เวลาทุ่มเทฝึกฝนน้องชายให้กลายเป็นผู้นำตระกูลที่เข้มแข็งในภายหน้าทำให้นางแทบจะไม่มีเวลาดูแลตนเองเลย โชคดีที่ได้เคล็ดลับการบำรุงผิวมาจากพระชายาเว่ยอ๋อง ทำให้แม้ว่านางจะตรากตรำทำงานหนักนอนดึกเพียงใดรอยเหี่ยวย่นก็ไม่สามารถทำร้ายนางได้แม้แต่น้อย"คุณหนูเจ้าคะ น้ำมันแกะนี้ดียิ่งเจ้าค่ะบ่าวรู้สึกว่าผิวของท่านดูเหมือนจะขาวผ่องขึ้นกว่าเดิมมากนัก" สาวใช้ของหลี่เซียงเอ่ยชม"ข้าก็คิดเช่นนั้น เจ้าว่าหากว่าเรานำมาขายคงจะได้กำไรดีไม่น้อยเพียงแต่ต้นทุนสูงยิ่งทั้งยังมีจำนวนจำกัด""คุณหนูท่านเก็บเอาไว้ใช้เองดีกว่าเจ้าค่ะ" สาวใช้เอ่ยตามจริงของมีไม่มากทั้งยังราคาแพงมิสู้ให้คุณหนูของนางเก็บเอาไว้บำรุงตนเองดีเสียกว่า"อื้ม เสียดายยิ่ง ข้าคิดว่าจะหากำไรจากมันได้อีกมากเสียอีก เอ้อ! จริงสิข้าว่าข้าเดินทางขึ้นเหนือสักครั้งดีกว่า""จะดีหรือเจ้าคะ? ผู้ใดก็รู้ว่าแดนเหนือนั้นมีแต่หิมะทั้งยังหนาวเย็นตลอดทั้งปีระยะทางก็ไกลแสนไกล ผู้อาวุโสในตระกูลจะต้องไม่เห็นด้วยเป็นแน่เจ้าค่ะ""เฮ้อ! ข้าอยากจะมีอิสระบ้าง" อยู่ ๆ หลี่เซียงก็ตะโกนออกมาเสียงไม่เบานัก นางเบื่อที่จะต้องมานั่งคำนวณบัญชีในทุกๆ วันค

เจ็ดปีผ่านไปซานตงกลายเป็นเขตพื้นที่ที่แสนอุดมสมบูรณ์ จากเมื่อก่อนที่แสนแห้งแล้งชาวเมืองยากแค้นหลังจากที่เว่ยอ๋องใช้เวลากว่าสิบปีที่นี่ก็กลายเป็นเขตพื้นที่ที่เจริญรุ่งเรืองไม่แพ้เมืองหลวง ผู้คนต่างเดินทางไปมาเพื่อทำมาค้าขาย ชาวเมืองอยู่ดีกินดี มีเนื้อให้กิน มีผักให้ปลูก ยามหน้าหนาวก็มีถ่านให้ใช้ ยามหน้าร้อนก็ยังมีน้ำแข็งให้ได้ลอง ทุกอย่างล้วนเกิดจากแรงกายที่มุ่งหวังที่จะให้ชาวบ้านมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นของเว่ยอ๋องทั้งสิ้นนอกจากสินค้าทุกอย่างจะถูกตรวจสอบเพื่อกำหนดไม่ให้มีราคาที่แพงเกินไปแล้ว หากร้านค้าใดที่จำหน่ายสินค้าแพงเกินคุณภาพจะต้องถูกปรับและจะต้องถูกยึดใบอนุญาตค้าขายอีกด้วยท่าเรือก็มีการแลกเปลี่ยนซื้อขายกับชาวโพ้นทะเลของแปลกตาหลายสิ่งหลายอย่างอย่างถูกนำมาจัดวางขาย หากสิ่งใดที่เป็นที่คุ้นตาในโลกก่อนก็มักจะถูกฟางลี่อินซื้อมาเก็บไว้ที่จวน ตัวอย่างเช่นเครื่องดนตรี ทำให้เว่ยอ๋องต้องสั่งช่างไม้ให้สร้างเรือนหลังใหม่ให้กับนางเพื่อเอาไว้ใช้เก็บข้าวของเหล่านี้โดยเฉพาะ"พระชายาเพคะ มีข่าวลือว่าวันนี้เรือของชาวโพ้นทะเลจะเทียบท่าเจ้าค่ะ" หลันซีเอ่ยรายงานให้นายหญิงของตนได้ทราบ"จริงหรื